فیلم Heavyweights 1995

فیلمی مبتنی بر یک شوخی تکراری. انتظار داشتم از Heavyweights چیز قابل‌قبولی ببینم، مخصوصاً وقتی فهمیدم بن استیلر در پروژه حضور دارد. متأسفانه پس از شوخی اولیه که زود خسته‌کننده می‌شود، هیچ‌گاه فیلم اوج نمی‌گیرد؛ شخصیت‌ها صرفاً چاق‌اند و بس. فیلم به محتوای بیشتری نیاز داشت (ببخشید این بازی با کلمات)، در مجموع بیش از حد متوسط و کم‌رمق است. استیلر هم در این نقش چندان درخشان...

فیلمی مبتنی بر یک شوخی تکراری. انتظار داشتم از Heavyweights چیز قابل‌قبولی ببینم، مخصوصاً وقتی فهمیدم بن استیلر در پروژه حضور دارد. متأسفانه پس از شوخی اولیه که زود خسته‌کننده می‌شود، هیچ‌گاه فیلم اوج نمی‌گیرد؛ شخصیت‌ها صرفاً چاق‌اند و بس. فیلم به محتوای بیشتری نیاز داشت (ببخشید این بازی با کلمات)، در مجموع بیش از حد متوسط و کم‌رمق است. استیلر هم در این نقش چندان درخشان نیست؛ نقش او در واقع نسخه‌ای رقیق‌شده از شخصیتی است که حدود نه سال بعد—وایت گودمن در Dodgeball—ایفا خواهد کرد؛ بعید نیست که او از تونی به‌عنوان الهامی برای وایت استفاده کرده باشد. در کنار این‌ها، دو تن از بامزه‌ترین بچه‌های سری Mighty Ducks حضور دارند و چند چهره نسبتاً شناخته‌شده مانند جفری تامبُر (مَری) و تیم بلیک نلسون (راجر) هم دیده می‌شوند. نیت فیلم را می‌فهمم، اما پیام احساسی‌ای که فکر می‌کنم فیلم قصد دارد منتقل کند، به‌روشنی بیرون نمی‌آید. پایان‌بندی حس پیوستگی ندارد و بیشتر مثل الحاقیه‌ای است که صرفاً برای افزایش مدت زمان اضافه شده است. در واقع فیلم خیلی بد نیست—فقط من انتظار و توقع بیشتری داشتم.