فیلم Affliction 1997

همیشه داستان‌هایی که بالای خط برفِ زمستانی روایت می‌شوند تأثیرگذارترند، و هرچند خودِ این درام واقعاً اثرِ خارق‌العاده‌ای نیست، تلاشِ نیک نولت چشم‌گیر است. «وِید» کلانتر محلی است که تقریباً همه از او متنفرند؛ از همسر جداشده‌اش با تحقیرکننده‌، مِری بث هِرت، تا پدر زورگو و بیرحمش، جیمز کوبرن. او از ماجرای یک تصادف مرگ‌بار هنگام شکار خبردار می‌شود و تصمیم می‌گیرد تحقیق کند. بالاخره...

همیشه داستان‌هایی که بالای خط برفِ زمستانی روایت می‌شوند تأثیرگذارترند، و هرچند خودِ این درام واقعاً اثرِ خارق‌العاده‌ای نیست، تلاشِ نیک نولت چشم‌گیر است. «وِید» کلانتر محلی است که تقریباً همه از او متنفرند؛ از همسر جداشده‌اش با تحقیرکننده‌، مِری بث هِرت، تا پدر زورگو و بیرحمش، جیمز کوبرن. او از ماجرای یک تصادف مرگ‌بار هنگام شکار خبردار می‌شود و تصمیم می‌گیرد تحقیق کند. بالاخره با هدفی مشخص روبه‌روست و کم‌کم شک می‌کند که این حادثه صرفاً لغزش روی یخ نبوده، بلکه نقشه‌های شومی در کار است که می‌تواند بر همه ساکنان این جامعه کوچک تأثیر بگذارد. با افزایش فشار خودخواسته‌اش درمی‌یابیم که او تنها فرق کوچکی با دیوانگی دارد و واقعاً دارد برای حفظ تعادل روانی‌اش مبارزه می‌کند. در ابتدا تحقیقاتش مسخره می‌شود، اما همین امر به نوعی او را مصمم‌تر کرده و به لبه پرتگاه نزدیک‌تر می‌کند. آیا ممکن است در مورد توطئه حق با او باشد؟ اینکه دقیقاً درست باشد کمتر از شدت اجرای نولت اهمیت دارد؛ مردی که با گذشته‌ای جهنمی دست‌وپنجه نرم می‌کند، خانواده‌ای که لااقل نسبت به وضعیتش بی‌تفاوت‌اند و محیط حرفه‌ای‌ای که به تدریج او را به هیچ و تحقیر تبدیل می‌کند — یک خشم و نومیدی مطلق. همه‌چیز درباره وسواس است و خطراتی که بر ذهن و بدن وارد می‌شود وقتی این وسواس مهار نشود. کوبرن با حضور کم اما تهدیدآمیز ظاهر می‌شود و سیسی اسپِیسک هم در نقش «مارگی» نگران اما محتاط، خوب عمل می‌کند. فیلم موضوع گناهان پدر را در خود دارد و از نظر من نولت در این نقش یکی از بهترین بازی‌های دوران کاری‌اش را ارائه می‌دهد. فیلم گاهی بسیار افسرده‌کننده و تیره است، اما همین‌طور تأثیرگذار باقی می‌ماند. درامی متفاوت درباره یک کلانتر گرفتار در شمال برفی نیوهمپشایر این فیلم در زمستان ۱۹۹۷ فیلم‌برداری شده و در ژانر درام روان‌شناختی با عناصری از معما، تعلیق و هیجان قرار می‌گیرد، مشابه «A Simple Plan» که زمستان بعدی فیلم‌برداری شد. در حالی که آن فیلم به فساد ناشی از وسوسه ثروت آسان می‌پردازد، این فیلم درباره فسادِ فرزندان (نیک نولت و ویلم دفو) بر اثر گناهان پدر (جیمز کوبرن) است. هر دو فیلم ارزش دیدن دارند، اما «A Simple Plan» از نظر کلی منسجم‌تر و مؤثرتر است. این فیلم مبهم‌تر است و به هوش بیننده احترام می‌گذارد تا تکه‌ها را کنار هم بگذارد. این فیلم مطالعه‌ای است از سقوط یک مرد دوست‌داشتنی با سرنخ‌های مداوم درباره علت آن، و تلاش نابخردانه‌اش برای رستگاری. مانند «The Spitfire Grill» که یک یا دو سال پیش‌تر ساخته شده بود، اتفاقات در یک شهر کوچک نیوانگلند رخ می‌دهد و شخصیت‌های محلی را به‌خوبی می‌شناسید، از جمله دوست‌دخترِ نقش‌آفرینی‌شده توسط سیسی اسپِیسک. تفاوت در فضای زمستانی و فقدان هر گونه حس رستگاری است. بسیاری این فیلم را تاریک، تأثیرگذار و حتی ترسناک توصیف کرده‌اند (خصوصاً پدر)، اما عنصری از طنز هم دارد که کارگردان، پاول شرِیدر، تا حدودی شخصیت‌ها را مسخره می‌کند. به‌عنوان مثال، بستگان مسیحی و درگیری‌های مختلف هستند که من چندین بار از تهِ دل خندیدم (نویسنده خود را مؤمن معرفی می‌کند). مدت زمان: ۱ ساعت و ۵۳ دقیقه. فیلم در چند نقطه در جنوب، غرب یا شرق مونترال در کبِک فیلم‌برداری شده است. امتیاز: B