فیلم Indochine 1992

این فیلم نوعی معادل فرانسوی آثار Merchant Ivory است که زوال نفوذ استعماری را در اوایل دهه ۱۹۵۰ به تصویر می‌کشد و با نخی از عشق میان‌نژادی پیوند خورده است. این بار الیان (کاترین دنِو)، صاحب یک مزرعه بزرگ لاستیک، دختری محلی به نام کامی‌ی (لینه‌دان فام) را به فرزندی می‌پذیرد؛ والدین قدرتمند کامی‌ی زمانی دوستان او بودند تا اینکه پدر دختر — ظاهراً به‌دست...

این فیلم نوعی معادل فرانسوی آثار Merchant Ivory است که زوال نفوذ استعماری را در اوایل دهه ۱۹۵۰ به تصویر می‌کشد و با نخی از عشق میان‌نژادی پیوند خورده است. این بار الیان (کاترین دنِو)، صاحب یک مزرعه بزرگ لاستیک، دختری محلی به نام کامی‌ی (لینه‌دان فام) را به فرزندی می‌پذیرد؛ والدین قدرتمند کامی‌ی زمانی دوستان او بودند تا اینکه پدر دختر — ظاهراً به‌دست شورشیان کمونیست — ترور شد. ورود افسر جوان نیروی دریایی، لو گِن (وینسنت پرز)، اوضاع را به‌هم می‌زند: او شیفته مادر می‌شود و دختر جوان نیز به او علاقه‌مند می‌گردد. در بستر محیطی که هر لحظه متلاطم‌تر می‌شود، داستان با ریتمی کند پیش می‌رود و نشان می‌دهد این سه چگونه باید خود را با وضعیت سیاسی و عاطفی فزاینده و خطرناک تطبیق دهند. فیلم کمی طولانی و گاهی کند است، اما دنِو با بازی‌اش به‌خوبی ظرفیتی از ظرافت و قابل‌باور بودن را به شخصیت می‌بخشد — کسی که تا حدی محلی به‌نظر می‌رسد و در عین حال عضوی از طبقه حاکم سرکوب‌گر است که مردم می‌خواهند از آن رهایی یابند. پرز نقش ملوانی خوش‌تیپ و جذاب را بازی می‌کند، دقیقاً در زمانی که هر دو زن با گونه‌ای از آسیب‌پذیری روبه‌رو هستند، و لینه‌دان فام نیز با چشم‌هایی معصوم که با مواجهه با حقیقت‌های تلخ عشق، گذشته و آینده باز می‌شوند، بازی مؤثری ارائه می‌دهد. تصویربرداری فقر و ثروت، روشنی و زیبایی جامعه را به‌خوبی ثبت می‌کند، جامعه‌ای که در حال ورود به مرحله‌ای نو از خودکنترلی و عزم است. فیلم هم می‌تواند ظریف باشد و هم بی‌رحم، و نشان می‌دهد که چگونه غربی‌ها تا چه اندازه با سردی و بهره‌کشی این فرهنگ‌های نسبتاً بی‌آزار را برای مدت طولانی تحت سلطه نگه داشتند.