فیلم Hammett 1982

یک فاجعه است. «هامت» داستانی تخیلی درباره نویسندهٔ بزرگ داشیل هامت (با بازی فردریک فُرست) است. قصه، هامت را بازنشسته از آژانس کارآگاهی پینکرتون، با ریه‌های آسیب‌دیده و ذوقی برای نوشیدن نشان می‌دهد. وقتی همکار قدیمی‌اش، جیمی رایان (با بازی پیتر بویل)، سراغش می‌آید، هامت خود را در محلهٔ چاینا‌تاون سان‌فرانسیسکو غرق در کثافت و لجن می‌یابد. پشت‌صحنهٔ تولید فیلم داستان طولانی و ناامیدکننده‌ای دارد که تأثیرش...

یک فاجعه است. «هامت» داستانی تخیلی درباره نویسندهٔ بزرگ داشیل هامت (با بازی فردریک فُرست) است. قصه، هامت را بازنشسته از آژانس کارآگاهی پینکرتون، با ریه‌های آسیب‌دیده و ذوقی برای نوشیدن نشان می‌دهد. وقتی همکار قدیمی‌اش، جیمی رایان (با بازی پیتر بویل)، سراغش می‌آید، هامت خود را در محلهٔ چاینا‌تاون سان‌فرانسیسکو غرق در کثافت و لجن می‌یابد. پشت‌صحنهٔ تولید فیلم داستان طولانی و ناامیدکننده‌ای دارد که تأثیرش بر محصول نهایی محسوس است. فیلمی که امروز می‌بینیم شاید همان تصویری نباشد که کارگردان ویم وندرس در ابتدا تصور می‌کرد، اما در بازبینی‌های مکرر، اثری پرمهر نسبت به روزهای باشکوه فیلم نوآر را نشان می‌دهد؛ فیلمی با مهارت فنی و ظرافت قابل‌توجه. البته بی‌نقص هم نیست. محصول از نظر تولیدی در سطح بالایی قرار دارد؛ طراحی صحنه که سان‌فرانسیسکوی اواخر دههٔ ۱۹۲۰ را زنده می‌کند دلپذیر است، و عکاسی رنگی لطیف جوزف بیرُک لذت‌بخش است. جان بری موسیقی‌ای فراهم کرده که به‌نرمی میان میخانه‌ها و کوچه‌ها شناور می‌شود و طراحی لباس هم دقیق و مطابق زمان است. بازیگران با رهبری شگفت‌انگیز و کم‌ارزش‌گذاری‌شدهٔ فُرست خوب ظاهر شده‌اند؛ ماريلو هنِر (که بیرُک او را بسیار خوب نورپردازی کرده)، پیتر بویل و لیدیا لی نت‌های لازمِ نوآر را می‌نوازند، و حضور شمار زیادی از چهره‌های شناخته‌شده در نقش‌های کوتاه برای چشم تیزبین طرفداران فیلم‌های قدیمی جذاب خواهد بود. داستان پیچیده است و این پیچیدگی عمداً با راوی‌گری، زوایای کج، سایه‌های شمشیری، دودِ پُرحرکت و بالطبع مکان‌هایی که هر کارآگاه ضدقهرمان باید برای حل معما از آن‌ها عبور کند، تکمیل می‌شود. مشکلات فیلم هم واضح‌اند: اثر بسیار ناپیوسته است و بازنویسی‌ها رد ناخوشایندی بر جای گذاشته‌اند. فیلم گاه شبیه تماشای یک نمایش تئاتری است؛ فیلم‌برداری عمدتاً محدود به صحنه و بیان خط‌ها تا حدودی مصنوعی به نظر می‌رسد. اما در نهایت عشق زیادی به نوآر در این فیلم موج می‌زند؛ کافی است که کسانی که شیفتهٔ این ژانرند بارها به تماشای آن بنشینند و از زمانشان پاداش خواهند گرفت. امتیاز: ۷/۱۰.