فیلم St. Trinian’s 2007

اوه، خانم! وقتی اعلام شد قرار است نسخه‌ای مدرن از «سنت‌ترینز» ساخته شود، واکنش‌ها دست‌کم نسبتاً بی‌حال بود. با این حال باید گفت فیلم‌های قدیمی دهه‌های ۵۰ و ۶۰ هرگز شاهکارهای کمدی نبودند؛ آثار خانوادگی امن و گاه سرگرم‌کننده‌ای بودند که با بازیگران قوی همراه بودند، اما هرگز به‌عنوان کمدی‌های ضروریِ بریتانیایی شناخته نشده‌اند و بنابراین در برابر هوسِ بازسازی و بازآفرینیِ عصر مدرن مصون نبودند. نسخه...

اوه، خانم! وقتی اعلام شد قرار است نسخه‌ای مدرن از «سنت‌ترینز» ساخته شود، واکنش‌ها دست‌کم نسبتاً بی‌حال بود. با این حال باید گفت فیلم‌های قدیمی دهه‌های ۵۰ و ۶۰ هرگز شاهکارهای کمدی نبودند؛ آثار خانوادگی امن و گاه سرگرم‌کننده‌ای بودند که با بازیگران قوی همراه بودند، اما هرگز به‌عنوان کمدی‌های ضروریِ بریتانیایی شناخته نشده‌اند و بنابراین در برابر هوسِ بازسازی و بازآفرینیِ عصر مدرن مصون نبودند. نسخه ۲۰۰۷ «سنت‌ترینز» از نسخه‌های قدیمی بهتر نیست، اما آنقدر بد هم نیست که برخی منتقدان در ۲۰۰۷ می‌خواستند نشان دهند. فیلم ویژگی‌های خود را دارد؛ بامزه، جذاب و هرگز خسته‌کننده نیست. از بازی کمدی قوی هم سود می‌برد؛ روپرت اورِت که در نقش زنانه واقعاً خوش درخشیده، کالین فِرث و راسل برند هم به این انبوهِ پرهیجان اضافه شده‌اند، در حالی که جمما آرتِرتون و تلوُلا رایلی رهبری این آشوب زنانه را برعهده دارند. نویسندگان در پرداخت به محتوای جسورانه محتاط عمل کرده‌اند، اما شوخی‌های قوی‌ای وجود دارد و تقسیم‌بندی دختران به گروه‌های مختلف (اموها، چاوز و غیره) نکته‌ای هوشمندانه در فیلمنامه است که به‌خوبی به کار گرفته شده است. فیلم به‌اندازه‌ای خوب و موفق بود که دو سال بعد دنباله‌ای برایش ساخته شد. امتیاز: ۶.۵/۱۰