فیلم The Bohemian Life 1992

فیلم La Vie de Bohème اثر آکی کائوریسماکی، اقتباسی آزاد از مجموعه داستان‌های کوتاه کلاسیک هنری مرژه در قرن نوزدهم است که در پاریس معاصر با بازیگران فرانسوی و فینی مختلفی که همگی به زبان فرانسوی صحبت می‌کنند، روایت می‌شود. داستان با اخراج مارسل (با بازی آندره ویلنس)، نویسنده‌ای بی‌پول آغاز می‌شود. او به‌طور تصادفی با نقاشی به نام رودولفو (متی پلونپئا) و آهنگسازی به...

فیلم La Vie de Bohème اثر آکی کائوریسماکی، اقتباسی آزاد از مجموعه داستان‌های کوتاه کلاسیک هنری مرژه در قرن نوزدهم است که در پاریس معاصر با بازیگران فرانسوی و فینی مختلفی که همگی به زبان فرانسوی صحبت می‌کنند، روایت می‌شود. داستان با اخراج مارسل (با بازی آندره ویلنس)، نویسنده‌ای بی‌پول آغاز می‌شود. او به‌طور تصادفی با نقاشی به نام رودولفو (متی پلونپئا) و آهنگسازی به نام شاونارد (کاری واینن) آشنا می‌شود. فیلم سپس به روایت تلاش‌های کمدی آن‌ها برای کسب درآمد، به دست آوردن شهرت و جذب زنان می‌پردازد، علیرغم اینکه زندگی ثابتی ندارند (اویلین دیدی نقش عمده‌ای به عنوان دوست دختر رودولفو، میمی، ایفا می‌کند). اگرچه این سه مرد همیشه در موقعیت‌های دشواری قرار دارند، دوستی محکم و آمادگی آن‌ها برای تقسیم کردن چیزهای کمی که دارند، تجربه‌ای دلگرم‌کننده را رقم می‌زند. زبان فرانسوی ضعیف بازیگران خارجی و تضاد بین لوکیشن به‌ظاهر مربوط به سال 1992 و دکورهای فرسوده ممکن است برای بینندگانی که قبلاً با کائوریسماکی آشنا نبوده‌اند، عجیب به نظر برسد. اما این موضوع کاملاً با آثار قبلی این کارگردان تناسب دارد. کائوریسماکی چندین فیلم در هلسینکی زادگاهش ساخته که به‌ظاهر در زمان حال رخ می‌دهند، اما شامل محله‌های ویران، مبارزات طبقه کارگر و وسایل قدیمی‌ای هستند که به وضوح از دهه 1950 به ارث رسیده‌اند. در LA VIE DE BOHEME، کائوریسماکی از همان عناصر در یک زمینه پاریسی استفاده کرده است. او توانسته مکان‌های فرسوده‌ای را پیدا کند که هرگز در این شهر مدرن انتظار نمی‌رفت و در یک صحنه، یک گروه پانک اجرا می‌کند که اگرچه ارتباطی با داستان کلی ندارد، اما جالب توجه است. در حالی که رودولفو و شاونارد به‌عنوان مهاجرانی از آلبانی و ایرلند معرفی می‌شوند، واقعاً ویژگی‌های خاصی از فرهنگ فنلاندی را به این فیلم می‌آورند. یکی از ویژگی‌های آثار کائوریسماکی به زبان فنلاندی این است که بازیگران دیالوگ‌های بی‌احساس و تقریباً رباتیک خود را به زبان ادبی فنلاندی بیان می‌کنند که تفاوت زیادی با زبان فنلاندی محاوره‌ای دارد. کائوریسماکی در اینجا نیز با استخراج دیالوگ‌هایی از کتاب مرژه، اثر مشابهی ایجاد کرده است. در داستان‌های قرن نوزدهم، بازیگران اغلب با ساختارهای پیچیده و ادبی صحبت می‌کنند که برای موقعیت خاص کاملاً غیرواقعی است. همچنین تضاد جالبی بین مارسل پرحرف و شخصیت‌های ساکت و سنگی وجود دارد، زیرا فنلاندی‌ها به‌عنوان قومی کم‌حرف شناخته می‌شوند. با این حال، به‌کارگیری فرمول همیشگی کائوریسماکی معمولاً بسیار سرگرم‌کننده است و هرگز از دیدگاه طنز تیره او خسته نمی‌شوم. حتی اگر بیشتر عناصر دیگر فیلم همانند همیشه باشد، La Vie de Bohème دارای پایانی غیرمنتظره است. معمولاً در آثار کائوریسماکی می‌توان از دور پایانی خوشایند را پیش‌بینی کرد، اما در اینجا او بیننده را غافلگیر می‌کند. علاقه‌مندان سینما از نقش‌های کوچک بارونی شکر، که توسط بازیگر افسانه‌ای موج نوی فرانسه، ژان-پل لئود، ایفا می‌شود و مگنت ناشران، که توسط کارگردان آمریکایی ساموئل فولر بازی می‌شود، لذت خواهند برد. (بینندگانی که نمی‌دانند فولر کیست، ممکن است عجیب بدانند که او با چند کلمه توهین‌آمیز به زبان انگلیسی و لهجه یهودی نیویورکی قدیمی از صحنه خارج می‌شود!) این ممکن است بهترین معرفی برای کائوریسماکی نباشد - فیلم‌های سه‌گانه پرولتاریا ممکن است برای این کار بهتر عمل کنند. با این حال، برای من La Vie de Bohème فیلمی خنده‌دار و احساسی بود.