فیلم The Blob 1988

بازسازی خوش‌ساختِ کلاسیکِ ۱۹۵۸. داستان موجود فضایی بی‌شکل و بی‌صورت — به‌جای آدمک‌های سبزِ مرسوم — نوعی متفاوت از فیلم تهاجم را معرفی می‌کند. این نسخه تا حد زیادی به اصل وفادار مانده و پیشرفت جلوه‌های ویژه در سه دههٔ گذشته، امکان خلق صحنه‌های مؤثر و خونینی را فراهم کرده است؛ از جمله کشیده شدن یک قربانی به داخل سیفون و حملهٔ وحشیانه‌ای به یکی...

بازسازی خوش‌ساختِ کلاسیکِ ۱۹۵۸. داستان موجود فضایی بی‌شکل و بی‌صورت — به‌جای آدمک‌های سبزِ مرسوم — نوعی متفاوت از فیلم تهاجم را معرفی می‌کند. این نسخه تا حد زیادی به اصل وفادار مانده و پیشرفت جلوه‌های ویژه در سه دههٔ گذشته، امکان خلق صحنه‌های مؤثر و خونینی را فراهم کرده است؛ از جمله کشیده شدن یک قربانی به داخل سیفون و حملهٔ وحشیانه‌ای به یکی از شخصیت‌های اصلی در مطب پزشک. با این حال، برخی جلوه‌ها چندان خوب از کار درنیامده‌اند و تماشاگر ممکن است از آن‌ها انتقاد کند. بازی‌ها واقعاً خوب‌اند و فیلم لحظاتی واقعاً ترسناک دارد؛ حتی شخصیت‌های اصلی هم در هر لحظه ممکن است بلعیده شوند. به نظرم این فیلم برای هر طرفدارِ نسخهٔ اصلی، دیدنیِ واجب است. بهترین شوخی وقتی بود که بلاب را «یک موجود پلاسماوار که با نرخ هندسی رشد می‌کند» توصیف کردند — واقعاً خنده‌دار. اما غیر از آن، فیلم نسبتاً ضعیف است؛ فضاپردازی‌های اغراق‌آمیز زود کهنه می‌شوند و درست وقتی باید هیجان‌انگیز شود، تماشای آن کسل‌کننده می‌گردد. با این حال، ارزش دیدن دارد. این قطعاً بی‌رحم‌ترین فیلم ترسناکی است که تاکنون دیده‌ام و در عین حال یکی از بهترین‌هاست. جلوه‌ها در سطح عالی‌اند و داستان بسیار قوی‌تر از نسخهٔ اصلی است؛ بازیگری نیز قابل‌باورتر شده. این فیلم چیزی جز یک کلاسیک وحشت نیست. به‌مراتب بهترینِ سه‌گانه. واضح است که محصولِ زمان خود است و شاید کاملاً کهنه نشده باشد، اما فیلمی محکم و بسیار لذت‌بخش است. جلوه‌ها خیره‌کننده‌اند، روایت سرگرم‌کننده و جذاب، شخصیت‌ها بانشاط و دوست‌داشتنی، و انتخاب بازیگران و کارگردانی در بهترین حدِ ممکن انجام شده است. این فیلم شایستهٔ تماشا است.