فیلم Spider-Man: No Way Home 2021

زندگی پیتر پارکر (تام هالند) به‌خاطر دوگانگیِ هویتِ او به‌عنوان مرد عنکبوتی و مشکلات دوران دبیرستان پیچیده است. در «مرد عنکبوتی: راه بازگشتی نیست» نیّت‌های خیرخواهانهٔ او اوضاع را بدتر می‌کند. داستان از جایی آغاز می‌شود که «مرد عنکبوتی: دور از خانه» تمام شد؛ هویت پیتر توسط خبرنگار جارِ J. Jonah Jameson فاش شده و موجی از مردم، هلی‌کوپترها و معترضان هر حرکت او را دنبال...

زندگی پیتر پارکر (تام هالند) به‌خاطر دوگانگیِ هویتِ او به‌عنوان مرد عنکبوتی و مشکلات دوران دبیرستان پیچیده است. در «مرد عنکبوتی: راه بازگشتی نیست» نیّت‌های خیرخواهانهٔ او اوضاع را بدتر می‌کند. داستان از جایی آغاز می‌شود که «مرد عنکبوتی: دور از خانه» تمام شد؛ هویت پیتر توسط خبرنگار جارِ J. Jonah Jameson فاش شده و موجی از مردم، هلی‌کوپترها و معترضان هر حرکت او را دنبال و خانه‌اش را محاصره کرده‌اند. علاوه بر این، اتهام قتل توجه مقامات را جلب کرده و بازگشت به مدرسه‌ای که همه از هویتش خبر دارند کار او را دشوارتر می‌کند. پیتر که از نظارت و توجه دائمی خسته شده، پیش دکتر استرنج می‌رود و از او می‌خواهد طلسمی بزند که جهان فراموش کند پیتر پارکر همان مرد عنکبوتی است. دکتر استرنج موافقت می‌کند اما در میان اجرای طلسم پیتر درخواست معافیت‌هایی می‌کند—از جمله نامزدش ام‌جی، عمه می و دوستش ند—و این تغییر باعث می‌شود راه برای ورود کسانی از ابعاد دیگر باز شود. به‌زودی پیتر با شرورانی روبه‌رو می‌شود که او را می‌شناسند، اما وقتی ماسکِ او برداشته می‌شود، آن‌ها دیگر پیتر پارکرِ پیشِ روی‌شان را نمی‌شناسند. هرچه شرورها بیشتر می‌آیند، پیتر از سرنوشت‌شان در ابعاد خودشان آگاه می‌شود و مصمم است آن‌ها را نجات دهد؛ تصمیمی که او را در مقابل دکتر استرنج قرار می‌دهد. آن‌چه رخ می‌دهد ترکیبی از طنز و تاریکی است؛ پیتر با تمام نیت‌های خوبش می‌بیند اوضاع از بد به بدتر می‌رود و باید برای پای‌بندی به خود و نجات روز بجنگد. فیلم پر از مهمان‌های غافلگیرکننده و پیچش‌های فراوان است و همین باعث می‌شود بازگویی جزییات دشوار باشد، اما طرفداران قطعاً از آن لذت خواهند برد. فیلم آرام و با شیبی تدریجی به سوی اکشن پیش می‌رود و کارگردان جان واتس وقت لازم را برای شکل‌گیری و معرفی شخصیت‌ها و فضا اختصاص می‌دهد. اگرچه در حد زیادی شامل خشنودیِ طرفداران است، اما هرگز احساس تبلیغ‌زدگی نمی‌دهد و همهٔ بخش‌ها در دل داستان و دنیای سینمایی مارول جای می‌گیرند و افق‌های تازه‌ای برای آینده می‌گشایند. دو صحنهٔ میان‌متنی و پس‌ازپایان وجود دارد که هر دو جذاب‌اند و نویدِ مسیرهای هیجان‌انگیزی برای آیندهٔ دنیای سینمایی مارول می‌دهند. فیلم یکی از تاریک‌ترین، غمناک‌ترین و عاطفی‌ترین آثار دنیای سینمایی مارول است و فراتر از انتظارات عمل می‌کند. نیمهٔ نخست فیلم اندکی به‌هم‌ریخته و پُر از مسئله‌های ریتمی و طنزِ گاهی نامناسب است، اما جان واتس، کریس مک‌کننا و اریک سامرز این کاستی‌ها را با برخی از بهترین و خشونت‌بارترین سکانس‌های اکشن مرد عنکبوتی جبران می‌کنند. روایت نسبتاً منسجم شوک‌آورهایی دارد و به شرورها زمان کافی می‌دهد تا تأثیر قابل‌توجهی بر مسیر پیتر پارکر بگذارند. بازی بازیگران، به‌خصوص تام هالند، زندایا و ویلم دفو، فوق‌العاده است. این فیلم ادای دِینی پرمحبت و نوستالژیک به میراث مرد عنکبوتی است که طرفداران بارها و بارها خواهند دید، هم می‌خندند و هم گریه می‌کنند. یک تجربهٔ سینمایی به‌یادماندنی و عاطفی است. این فیلم در سطح سرگرمیِ پاپ، خوش‌نشین، خلاق و بسیار لذت‌بخش است. بازی سه بازیگر جوانِ اصلی—تام هالند، زندایا و یعقوب باتالون—درخشان است؛ تام هالند در نقش پیتر از نظر بازیگری واقعاً توانمند است. نمایشِ جنبه‌های متعدد شهرتِ معاصر و تأثیرات مثبت و منفی آن در آغاز فیلم به‌خوبی آمده و جلوه‌های ویژه، چه دیجیتال و چه واقعی، استانداردی شگفت‌انگیز دارند. دستاوردِ سینماییِ فیلم، با وجود تولید در شرایط پاندمی، قابل‌تحسین است. اگر از طرفداران قدیمی مرد عنکبوتی هستید، دستمال‌کاغذی همراه ببرید؛ فیلم هم سکانس‌های خنده‌دار دارد و هم سکانس‌های بسیار انسانی و عاطفی. تا آخر فیلم بمانید؛ دو صحنهٔ تیزری وجود دارد که بینش‌هایی جذاب نسبت به آیندهٔ دنیای سینمایی مارول ارائه می‌دهند. فیلم عیوبی دارد اما عمدتاً همان چیزی است که وعده داده می‌شد. این اثر یک جشن نوستالژیک است که از انتظارات فراتر می‌رود و پایان‌بندیِ رضایت‌بخشی برای سه‌گانهٔ تام هالند فراهم می‌کند. انتظارها طولانی بود و فیلم فراتر از هیجان‌زدگی ظاهر شد. ورود شخصیت‌هایی که زمانی فکر می‌کردیم دیگر به دنیاهای دیگر تعلق دارند هم شوکه‌کننده و هم اجتناب‌ناپذیر بود. انبوهِ ایستر اِگ‌ها برای طرفداران مرد عنکبوتی لذتبخش است اما ممکن است بینندگانِ غیرطرفدار یا کسانی که با دنیای سینمایی مارول آشنا نیستند را دور کند. داستان پُرتراکم است و این به نفع فیلم است؛ ترکیب انتظارات با کمدی و طنزِ سبک به‌خوبی انجام شده و کارگردان سفر احساسیِ جامعی با اوج‌ها و فرودهای متعدد خلق کرده که پایان‌بندیِ آن حسِ شگفتی به جا می‌گذارد. برای مانیای مارول بهشتی است، اما برای بینندگانی که با فرنچایز آشنا نیستند ممکن است تجربهٔ قبلی فیلم‌ها را تحت‌تأثیر قرار دهد. این فیلم یک اثر مستقل صرف نیست و همین مسئله هم برای برخی عالی و برای برخی دیگر نامناسب است. تماشاگران سالنِ سینما را به شور و هیجان آورد؛ فریادها و هیجانِ جمعی تجربه‌ای ویژه خلق کرد. فیلم بهترین اثر مرد عنکبوتیِ برخی از طرفداران است. بازیگران همگی عالی‌اند و راه انداختنِ پیوند میان نسخه‌های مختلف پیتر پارکر—تام هالند، اندرو گارفیلد و توبی مگوایر—بسیار مؤثر است. حضور همهٔ آن‌ها هنگام کنار هم بودن به هیچ وجه زورکی یا بی‌معنی احساس نمی‌شود و طنز بینِ سه‌گانه بسیار خوب است. زندایا، بندیکت کامبربچ، یعقوب باتالون (با بهترین اجرا در این سه‌گانه)، جان فاورو و ماریزا تومی نیز نکات مثبت اضافه می‌کنند. جیمی فاکس، آلفرد مولینا و ویلم دفو نقش‌های خود را بازآفرینی کرده و خوشایندند. ریتم داستان، موسیقی و زمان‌بندی حضور شخصیت‌ها دقیق است و فیلم علاوه بر طنز، ضربهٔ احساسیِ جدی‌ای هم وارد می‌کند. اثری از بالاترین سطح مارول که ارزش بازدید دوباره دارد. این بهترین فیلم مارول است که نه جزو مجموعهٔ اونجرز است و نه شبیه آن؛ همهٔ گره‌هایی را که بسته شده بود باز می‌کند، اشتباه‌های گذشته را اصلاح می‌کند و شخصیت مرد عنکبوتی را به‌درستی معرفی می‌کند. در عین حال راه را برای نسخه‌های بعدی جالب نگه می‌دارد. اضافه‌ای خوب برای مجموعهٔ مرد عنکبوتی و عملاً یک بازتنظیم جزئی است. دیدن نسل قدیمی با مگوایر و گارفیلد و دشمنانشان لذت‌بخش است و گنجاندن آن‌ها کمتر از آن‌چه می‌ترسیدیم تحمیل‌شده به نظر می‌رسد. رابطهٔ تام هالند و زندایا هم بهتر از فیلم‌های قبلی کار کرده است. برای آیندهٔ سری جالب خواهد بود. برای برخی بینندگان فیلم مانند اثری کودکانه احساس می‌شود و شخصیت پیتر پارکر همچنان فردی نوجوان و ناپخته است که فکر می‌کند بهتر از بزرگ‌ترها می‌داند و دائم کارها را خراب می‌کند. از نظر این دیدگاه، بعضی تصمیماتِ داستانی و رفتارهای پیتر آزاردهنده‌اند؛ به‌ویژه وقتی او با اصرار سعی می‌کند طلسم را تغییر دهد و سپس مرتکب اشتباهاتی می‌شود که منجر به مرگِ افرادِ نامناسبی می‌شود. با این حال جلوه‌های ویژه و صحنه‌های درونیِ رقابت با دکتر استرنج جذاب‌اند. در کل، برخی از شوخی‌ها و رفتارهای کودکانه فیلم را پایین می‌آورند و با یک نگارش هوشمندانه‌تر می‌شد از این فیلمِ بالقوهٔ خوب، اثری بسیار بهتر ساخت. فیلم از ابتدا تا انتها جریان دارد و لحظه‌های کُند کمی دارد. تولدِ یک مرد عنکبوتیِ جدید را می‌بینیم؛ برای طرفداران ابرقهرمانی و دنیای سینمایی مارول تماشایی است و درِ چندبعدی‌بودن را کاملاً باز می‌کند. جمع‌بندی: عالی. یکی از بهترین آثار مارول است. نوستالژی و رشد شخصیتی تام هالند با تعادلِ درستی کنار هم قرار گرفته و اندرو گارفیلد هم پایان‌بندی و بازخوردی احساسی دریافت می‌کند که مدت‌ها منتظرش بودیم. جلوه‌ها، اکشن و طنز همه از پسِ فیلم برآمده و تمرکز بر پردازشِ احساسِ فقدان و سوگواری، آن را عمیق‌تر کرده است. از سوی دیگر، عده‌ای این فیلم را نوعی گردآوریِ قطعاتِ قدیمی می‌دانند: حضورِ بازیگرانی مثل ویلم دفو، آلفرد مولینا و جیمی فاکس انرژیِ زیادی به فیلم می‌دهد، اما این اثر برای برخی حکمِ کالکی از آثار پیشین را دارد و پس از نوستالژیِ نخستین، جای خالیِ کیفیتِ نسخه‌های کلاسیک‌ترِ مرد عنکبوتی احساس می‌شود. برخی انتخاب‌های سبک‌شناختی مثل استفادهٔ صرف از جلوه‌های دیجیتال برای برخی عناصر و تغییرات دیجیتالی در چهرهٔ بازیگران هم مورد نقد قرار گرفته‌اند. به‌طور کلی برای بعضی مخاطبان فیلم دلایل کافی برای بودن ندارد و بیشتر به تجمیع لحظات فراموش‌شده می‌ماند تا خلق تجربه‌ای کاملاً جدید. برای بسیاری، این فیلم یکی از بهترین آثار ساخته‌شده است: با نوستالژی‌ای مثبت، تحققِ رویاهای دوران کودکی و فراتر رفتن از انتظارات، در عینِ ارائهٔ فیلمی مستقل و روان برای تماشاگرانی که پیش‌زمینهٔ کامل ندارند. هیجان واقعی است؛ بروید و این فیلم عالی را ببینید. تام هالند نقش محوری در ساخته‌شدن این فیلم داشته و با ایجاد توافق میان شرکت‌ها امکان حضورِ چندنسلی از شخصیت‌ها فراهم شده است. پس از آن‌که هویتِ مرد عنکبوتی فاش می‌شود و او به اتهام قتل و آشوب روبه‌رو می‌گردد، پیتر از دکتر استرنج می‌خواهد طلسمی بزند تا همه فراموش کنند او مرد عنکبوتی است؛ این کار شکافی در میانِ چندجهانی ایجاد می‌کند و شخصیت‌هایی از فیلم‌های پیشین غیر-MCU ظاهر می‌شوند، که فیلم را هم نوستالژیک و هم پر از اکشن و شاخ‌به‌شاخی می‌کند و شاخه‌های داستانی زیادی برای پیگیری باز می‌گذارد.