فیلم Waiting... 2005

Waiting... برای سه دلیل فوق‌العاده است. اولاً، این فیلم یکی از آثاری بود که به پیشرفت حرفهٔ رایان رینولدز (Buried، Deadpool) و جاستین لانگ (Accepted، Dodgeball، Jeepers Creepers) کمک کرد. ثانیاً، نوعی ادای احترام به بهترین کمدی آمریکایی به‌نظر من، Super Troopers، و همچنین آثار کوین اسمیت است. در نهایت، این یک کمدی آمریکایی است که من بابتش پول دادم و دیدمش — قبلاً هم...

Waiting... برای سه دلیل فوق‌العاده است. اولاً، این فیلم یکی از آثاری بود که به پیشرفت حرفهٔ رایان رینولدز (Buried، Deadpool) و جاستین لانگ (Accepted، Dodgeball، Jeepers Creepers) کمک کرد. ثانیاً، نوعی ادای احترام به بهترین کمدی آمریکایی به‌نظر من، Super Troopers، و همچنین آثار کوین اسمیت است. در نهایت، این یک کمدی آمریکایی است که من بابتش پول دادم و دیدمش — قبلاً هم دیدمش و احتمالاً دوباره هم خواهم دید. تبدیل روزی یکنواخت در شغل بن‌بست کترینگ به چیزی حتی کمی بامزه، دستاوردی قابل‌توجه است. به‌طور خلاصه، Waiting... به‌نظرم یک جواهر دست‌کم‌گرفته‌شدهٔ کمدی آمریکایی است؛ شاید از سر نوستالژی یا مقایسه ببینمش، اما واقعاً از فیلم لذت بردم. امتیاز: ۷۶٪ تماشای بسیار خوبی بود؛ احتمالاً دوباره خواهم دید و توصیه‌اش می‌کنم. فیلم کمی رک و بی‌پرواست، اما تا حد زیادی برای مخاطبان مختلف قابل‌همذات‌پنداری است. از نظر دیالوگ‌های درخشان و شخصیت‌های جالب، با آثاری مانند Clerks و The Concessionaires Must Die هم‌ردیف است. حتی اگر شخصیت‌ها آدم‌های «خوبی» نباشند، هر یک ویژگی خاص خود را دارند که بازیگران توانمند آن‌ها را زنده می‌کنند. همه‌چیز به اجرای درخشان بازیگران و روایت‌های موازی برمی‌گردد. فیلم خنده‌دار است و در کنار شوخی‌ها، اندیشه‌های عمیق‌تری—عمدتاً فلسفهٔ زندگی—را نیز مطرح می‌کند.