فیلم The A-Team 2010

باید بگویم که این فیلم واقعاً خوب بود. من نگران بودم که به عنوان طرفدار سریال اصلی در دوران کودکی‌ام، ناامید شوم، اما واقعاً روح سریال را به خوبی منتقل کرده بود. تماشای آن لذت‌بخش بود و ترکیبی خوب از کمدی و اکشن داشت. البته، صحنه معروف تانک شاید کمی بیش از حد بود، اما به هر حال، این یک فیلم اکشن با چاشنی کمدی...

باید بگویم که این فیلم واقعاً خوب بود. من نگران بودم که به عنوان طرفدار سریال اصلی در دوران کودکی‌ام، ناامید شوم، اما واقعاً روح سریال را به خوبی منتقل کرده بود. تماشای آن لذت‌بخش بود و ترکیبی خوب از کمدی و اکشن داشت. البته، صحنه معروف تانک شاید کمی بیش از حد بود، اما به هر حال، این یک فیلم اکشن با چاشنی کمدی است، پس... به طور طبیعی، "منتقدان" آن را نقد کردند، مثلاً در وب‌سایت راتن تومیتوز، اما اگر به تب نظرات تماشاگران بروید، امتیاز بالای 70 درصدی را می‌بینید. همچنین IMDB به آن بیش از 7 ستاره از 10 داده است که من معتقدم ارزشش را دارد. من هرگز سریال اصلی را تماشا نکرده بودم و فقط یک آشنایی کلی با آقای تی داشتم، بنابراین نمی‌توانستم احساس کنم که این بازسازی مرا ناامید کرده است، اما همچنین هیچ ارتباطی با این فرانچایز نداشتم. به نظر می‌رسید که جنبه‌های مثبت و منفی رفتن به این فیلم بدون پیش‌زمینه به نوعی یکدیگر را خنثی کردند و این تقریباً همان نگرشی است که من نسبت به خود فیلم دارم. چیزهای جالبی بود، چیزهای ضعیفی هم بود و به طور کلی همه‌چیز به یک تجربه تماشای فیلم متوسط منجر شد. امتیاز نهایی: ★★½ - چیزهای زیادی وجود داشت که به من جذاب بود، اما به عنوان یک کل چندان کارساز نبود. فیلم "آی‌تیم" (۲۰۱۰) به نظر می‌رسید که تلاشی پرهرج و مرج برای مدرن کردن این نمایش کلاسیک باشد، اما هرگز نتوانست به خوبی به پایان برسد. کارگردانی به شدت به سمت اکشن افراطی متمایل است، اما به جای ارائه صحنه‌های بی‌نقص، یک همهمه و انفجارهای آشفته را تحویل می‌دهد. ریتم فیلم در حال و هوای عجیبی قرار دارد و مشخص است که تلاش می‌کنند آن را خنک و پرانرژی نشان دهند، اما در نهایت فقط شلوغ و گیج‌کننده به نظر می‌رسد. هیچ ریتم واقعی در نحوه وقوع صحنه‌ها وجود ندارد و برخی از لحظات شدیدتر تأثیر خود را از دست می‌دهند زیرا در تصاویر لرزان غرق می‌شوند. در مورد تصاویر، فیلمبرداری در بهترین حالت ناامیدکننده بود. لرزش دوربین خیلی زیاد بود، زوایای عجیب و نیم‌چهره و برش‌های سریع که لذت تماشای اکشن را سخت می‌کرد. به نظر می‌رسید که دوربین به طور مداوم در حال حرکت است فقط برای به حرکت درآوردن، نه برای بهبود صحنه. این نوع ویرایش معمولاً فریاد می‌زند که "ما تصاویر خوبی برای کار کردن نداشتیم" و متأسفانه، این موضوع مشخص است. من خودم را در حال تلاش برای پیگیری آنچه که در حال رخ دادن بود، یافتم به جای اینکه به داستان جذب شوم. این یکی از آن فیلم‌هایی است که آشفتگی را با هیجان اشتباه می‌گیرد. بازیگران واقعاً خوب هستند، با لیام نیسون که حضوری معمولی دارد و بردلی کوپر که کار خودش را انجام می‌دهد، اما فیلمنامه به آنها بسیار کم برای کار کردن می‌دهد. دیالوگ‌ها تحمیلی به نظر می‌رسند و شخصیت‌ها هرگز واقعاً تنفس نمی‌کنند یا تکامل نمی‌یابند. گویی فیلم فرض کرده که تماشاگران از قبل این شخصیت‌ها را دوست دارند و بنابراین از پرداختن به عمق آنها صرف‌نظر کرده است. موسیقی سعی می‌کند هیجان را بالا ببرد و در حالی که اوایل کمی احساس وibe‌های ایندیانا جونز را به من القا کرد، متوجه شدم که فقط یک میکس مدرن از تم اصلی "آی‌تیم" بود. نوستالژیک، البته، اما نتوانست از این آشفتگی نجات دهد. به طور کلی، انرژی دارد، اما عمق چندانی ندارد.