فیلم The A-Team 2010

باید بگویم که فیلم نسبتاً خوب بود. نگران بودم که به‌عنوان کسی که در کودکی طرفدار سریال اصلی بودم ناامید شوم، اما فیلم روحِ سریال را به‌خوبی منتقل کرده بود. تماشایش سرگرم‌کننده بود و ترکیبِ مناسبی از کمدی و اکشن داشت. بله، صحنهٔ معروف تانک شاید کمی اغراق‌شده بود، اما در نهایت این یک فیلم اکشن با چاشنی کمدی است. منتقدان نقدهایی نوشتند — مثلاً...

باید بگویم که فیلم نسبتاً خوب بود. نگران بودم که به‌عنوان کسی که در کودکی طرفدار سریال اصلی بودم ناامید شوم، اما فیلم روحِ سریال را به‌خوبی منتقل کرده بود. تماشایش سرگرم‌کننده بود و ترکیبِ مناسبی از کمدی و اکشن داشت. بله، صحنهٔ معروف تانک شاید کمی اغراق‌شده بود، اما در نهایت این یک فیلم اکشن با چاشنی کمدی است. منتقدان نقدهایی نوشتند — مثلاً در Rotten Tomatoes — اما اگر بخش نظرات تماشاگران را ببینید، بیش از ۷۰٪ نظر مثبت داشته است. IMDb هم حدود ۷ از ۱۰ به آن داده که به‌نظر من ارزش تماشا دارد. من اصلاً سریال اصلی را ندیده بودم؛ فقط اندکی از وجودِ Mr. T خبر داشتم و تقریباً هیچ اطلاعاتی دربارهٔ آن نداشتم. بنابراین این بازسازی نمی‌توانست مرا ناامید کند، ولی از طرف دیگر با فرنچایز آشنا هم نشدم. به‌نظرم نقاط مثبت و منفی ناآشنا وارد شدن به فیلم همدیگر را خنثی کردند و همین دیدی است که نسبت به خود فیلم دارم. چیزهای جالبی داشت، چیزهای ضعیفی هم داشت، و در کل تجربهٔ تماشای نسبتاً متوسطی بود. امتیاز نهایی: ۲.۵ از ۵ — نکات جذابی داشت اما در مجموع به‌خوبی کنار هم قرار نگرفت. فیلم The A-Team (2010) شبیه تلاشی آشفته برای مدرن‌سازی سریال کلاسیک بود که در نهایت موفق از کار درنیامد. کارگردانی کاملاً روی اکشن اغراق‌شده مانور می‌دهد، اما به‌جای ارائهٔ سکانس‌های حساب‌شده، مجموعه‌ای آشفته از سر و صدا و انفجارها ارائه می‌دهد. ضرب‌آهنگ فیلم ناپایدار است؛ مشخص است که سازندگان می‌خواستند فیلمی خنک و پرانرژی بسازند، اما نتیجه بیش‌تر شلوغ و گیج‌کننده شده است. هیچ ریتم واقعی‌ای در پیشرفت صحنه‌ها وجود ندارد و بعضی لحظاتِ پرتعلیق به‌خاطر تصاویر لرزان تأثیرشان را از دست می‌دهند. از نظر بصری هم فیلم ناامیدکننده است: دوربینِ بیش از حد تکانشی، زاویه‌های عجیب و برش‌های سریع طوری‌اند که از لذت بردنِ اکشن می‌کاهند. انگار دوربین صرفاً برای حرکت کردن حرکت می‌کند، نه برای تقویت صحنه. این نوع تدوین معمولاً نشان می‌دهد که فیلم‌برداریِ مناسبی در اختیار نبوده و متأسفانه این موضوع آشکار است. بیشتر زمانِ تماشا در تلاش برای دنبال کردن اتفاقات بودم تا اینکه جذب داستان شوم؛ یکی از آن فیلم‌هایی که آشفتگی را با هیجان اشتباه می‌گیرد. بازیگران در واقع خوب‌اند؛ لیام نیسون حضور همیشگی‌اش را دارد و بردلی کوپر هم وظیفه‌اش را انجام می‌دهد، اما فیلمنامه عمق یا کار زیادی برای آن‌ها فراهم نکرده است. دیالوگ‌ها مصنوعی به‌نظر می‌رسند و شخصیت‌ها فرصت نفس کشیدن یا تکامل پیدا کردن ندارند. انگار فیلم فرض کرده تماشاگر از قبل این شخصیت‌ها را دوست دارد و به همین خاطر از دادن عمق به آن‌ها صرف‌نظر کرده است. موسیقی سعی می‌کند فضا را هیجان‌زده کند و در ابتدای فیلم ردپایی از نوستالژی ایندیانا جونز احساس می‌شود، اما در نهایت مشخص می‌شود که صرفاً بازآفرینی مدرن تمِ اصلی A‑Team بوده است؛ نوستالژیک است اما آشفتگی را نجات نمی‌دهد. در مجموع انرژی دارد ولی عمق چندانی ندارد.