فیلم Stop-Loss 2008

تمدید خدمت فیلم کیمبرلی پیرس (کارگردان فیلم Boys Don't Cry) در محافل نظامی بحث‌برانگیز شد. داستان درباره رویه‌ای موسوم به «استاپ-لاس» در ارتش آمریکا است، نوعی بندهای قراردادی که می‌تواند مدت خدمت سرباز را هر زمان کشور صلاح بداند تمدید کند. گروهبان برندون کینگ (راین فیلیپه) از جنگ‌های خلیج بازمی‌گردد، همراه با دوستانی که از نظر روانی آسیب‌دیده‌اند، و کاملاً انتظار دارد به زندگی خانوادگی‌ای بازگردد...

تمدید خدمت فیلم کیمبرلی پیرس (کارگردان فیلم Boys Don't Cry) در محافل نظامی بحث‌برانگیز شد. داستان درباره رویه‌ای موسوم به «استاپ-لاس» در ارتش آمریکا است، نوعی بندهای قراردادی که می‌تواند مدت خدمت سرباز را هر زمان کشور صلاح بداند تمدید کند. گروهبان برندون کینگ (راین فیلیپه) از جنگ‌های خلیج بازمی‌گردد، همراه با دوستانی که از نظر روانی آسیب‌دیده‌اند، و کاملاً انتظار دارد به زندگی خانوادگی‌ای بازگردد که خون و صحنه‌های خشونت‌بار بر آن غالب نباشد. با این حال طبق رویه «استاپ-لاس» دوباره فراخوانده می‌شود تا بار دیگر به عراق برود؛ امری که با آن مخالفت می‌کند و غیبت می‌زند. او پیش‌تر دو مأموریت را پشت سر گذاشته — آیا سزاوار بازنشستگی نیست؟ فیلم با ضرب‌آهنگی تند آغاز می‌شود؛ وحشت‌های جنگ عراق از پرده می‌جهند، در حین یک درگیری مسلحانه ویژگی‌های شخصیتی معرفی می‌شود و تردیدی نمی‌ماند که سربازان پایان این مأموریت همه چیز را دیده‌اند. سپس فیلم بین حالت فیلم جاده‌ای و تابلویی از اختلال استرس پس از سانحه (PTSD) که در آن خفقان عاطفی حکم‌فرماست، نوسان می‌کند. پیرس و هم‌نویسنده‌اش مارک ریچارد نیت‌های محترمی دارند، اما بسیاری از فضا به کلیشه‌پردازی، عبارات نخ‌نما و معرفی سرراست سرنوشت شخصیت‌ها اختصاص یافته است. آنها کینگ را با دقت به عنوان یک سرباز نمونه تصویر می‌کنند؛ قطعاً موضوع بزدلی نیست، اما در پایان طفره‌آمیز مشخص می‌شود روایت از تناقضات آشکار و پیام‌های مبهم رنج می‌برد. از نکات مثبت، بازی بازیگران جوان است؛ با وجود نوسان در لهجه‌ها، فیلیپه، چنینگ تیتوم و ابی کورنش درخشان‌اند، و جوزف گوردون-لویت بخشی که ضعیف نوشته شده را با احساسی دردناک زنده می‌کند. از میان بازیگران باتجربه‌تر، بیشتر نقش‌ها کم‌نوشته شده‌اند که وقتی بازیگرانی مثل کیران هینز در فهرست حضور دارند، جای تأسف است. در مجموع با فیلمی مواجهیم که مانند یک جاده خاکی در تکریت ناهموار است — نه تنها در ساختار روایی، بلکه در دقت به واقعیت‌ها دربارهٔ رویه‌های ارتش آمریکا، هم در اسناد نوشته‌شده و هم در اجرای وظایف در میدان جنگ. این فیلم در گیشه آمریکا شکست خورد و دلیل آن چندان سخت نیست، اما هنوز نقاط قوتی دارد. حتی اگر آشناییِ تصویرها به بی‌تفاوتی بینجامد، واقعیت اندوهناک زندگی یک سرباز، در طول مأموریت‌ها و دوران پس از خدمت، ضربه‌ای شدیداً ناراحت‌کننده وارد می‌کند. 6.5/10