فیلم Things Heard & Seen 2021

ژانر وحشت قطعاً یکی از ژانرهای مورد علاقهٔ من است. وقتی درست ساخته شود، این نوع فیلم‌ها تأثیری عمیق دارند؛ از شب‌های بی‌خوابی تا تصاویر ماندگار، هیچ‌وقت از دیدن وحشت سیر نمی‌شوم. اما مانند سایر ژانرهای محبوب، این ژانر هم به نقطه‌ای رسیده که استودیوها بیشتر به ساخت فرنچایزها و فیلمنامه‌های فرمولی توجه می‌کنند تا ارائهٔ داستان‌هایی اصیل و خلاقانه. به همین دلیل پیش از...

ژانر وحشت قطعاً یکی از ژانرهای مورد علاقهٔ من است. وقتی درست ساخته شود، این نوع فیلم‌ها تأثیری عمیق دارند؛ از شب‌های بی‌خوابی تا تصاویر ماندگار، هیچ‌وقت از دیدن وحشت سیر نمی‌شوم. اما مانند سایر ژانرهای محبوب، این ژانر هم به نقطه‌ای رسیده که استودیوها بیشتر به ساخت فرنچایزها و فیلمنامه‌های فرمولی توجه می‌کنند تا ارائهٔ داستان‌هایی اصیل و خلاقانه. به همین دلیل پیش از دیدن این فیلم کمی مردد بودم. Things Heard & Seen ممکن است ایده‌ای کلیشه‌ای داشته باشد، اما شِری اسپرینگر برمن و رابِرت پولچینی توانسته‌اند به اندازهٔ کافی به آن عمق بدهند تا جالب شود. آمанда سیفرید و جیمز نورتون اجراهای قابل‌توجهی دارند و دو شخصیت متمایز را بازی می‌کنند که به‌طریقی کنار هم قرار گرفته‌اند. هر دوی آنها نقایصی دارند، اما همسر به‌طرزی بسیار منفی تصویر شده که دنبال‌کردن شخصیتی این‌چنین نفرت‌انگیز دشوار است. روایت اصلی کمی پیچشی در قصهٔ معمول ارواح ایجاد می‌کند و فیلم را فراتر از یک جشنوارهٔ صرفِ جیغ و جَنگ‌پَران می‌برد؛ همچنین صحنه‌ای نسبتاً خشونت‌آمیز دارد که غیرقابل‌انتظار است. با وجود فضای پرتنش، ریتم کند فیلم را کش‌دار کرده و باعث شده بیش از حد طولانی به‌نظر برسد و متأسفانه پایان‌بندیٔ ضعیفی داشته باشد. آغاز پردهٔ سوم اوج هیجان را می‌سازد و تصمیم‌های شخصیتی جلب‌توجهی دارد که قطعاً ارزش سرگرمی را بالا می‌برد. افسوس که ترکیبِ موضوعات فمینیستی با روایت ماورایی نتوانسته تعادل مناسبی پیدا کند و فیلم در نهایت به یکی از آن آثار ترسناکی تبدیل می‌شود که پتانسیل بسیار بیشتری داشت. امتیاز: B- تماشای خوبی بود؛ ارزش دیدن دارد، می‌توانم دوباره آن را ببینم و پیشنهادش می‌کنم. صادق باشم، زمانی که فیلم را دیدم کمی خسته بودم، اما با وجود این خوش گذشت. فیلمِ خوبی است که به نظرم می‌توانست تبدیل به فیلمی عالی شود، اما فکر می‌کنم خودِ مفهومِ فیلم باعث شده حواس از داستان اصلی پرت شود. فیلم کارهای هوشمندانه‌ای انجام می‌دهد که لو ندادن‌شان دشوار است، اما بار گذاشتنِ ناتوانی‌ها روی شخصیت اصلی لزوماً او را دلسوزتر نمی‌کند. مطمئنم این ویژگی او را برای برخی تماشاگران قابل‌فهم‌تر و واقع‌گراتر می‌سازد—چون بسیاری از خصوصیاتش نتیجهٔ یک رابطهٔ ناسالم است—اما این ویژگی‌ها به تنهایی موتور محرکهٔ داستان نیستند. وقتی ضرب‌آهنگ داستان، خانه و شخصیت‌ها شکل می‌گیرد، فیلم واقعاً حالت دیگری پیدا می‌کند. به نظر می‌رسد روند جدیدی در ساخت فیلم وجود دارد که این اثر هم از آن پیروی می‌کند؛ جایی که یک داستان تمام می‌شود و داستان دیگری آغاز می‌شود. این دقیقاً مثل اضافه‌شدن یک پردهٔ چهارم یا داشتن دو داستان سه‌پرده‌ای نیست؛ بیشتر شبیه داشتن یک دنبالهٔ کوتاه در همان فیلم است و همین حس را ایجاد می‌کند. فیلم به‌خاطر جذاب بودن، بازیگران عالی و اجراهای قوی امتیاز زیادی می‌گیرد، اما به‌عنوان یک مجموعهٔ کامل «عالی» نیست.