فیلم The Mill and the Cross 2011

فیلم «آسیاب و صلیب» یکی از بهترین فیلم‌های بیوگرافی درباره یک نقاش — و به طور کلی هر هنرمند — است، زیرا کمتر به خود نقاش می‌پردازد و بیشتر بر روی آثار او تمرکز دارد؛ به عبارت دیگر، می‌داند که «چه چیزی» و «چگونه» مهم‌تر از «چه کسی» است. این موضوع به این معنا نیست که خالق هیچ اهمیتی ندارد؛ منظور من این است که هر...

فیلم «آسیاب و صلیب» یکی از بهترین فیلم‌های بیوگرافی درباره یک نقاش — و به طور کلی هر هنرمند — است، زیرا کمتر به خود نقاش می‌پردازد و بیشتر بر روی آثار او تمرکز دارد؛ به عبارت دیگر، می‌داند که «چه چیزی» و «چگونه» مهم‌تر از «چه کسی» است. این موضوع به این معنا نیست که خالق هیچ اهمیتی ندارد؛ منظور من این است که هر هنرمند در آثارش بیوگرافی خود را ثبت می‌کند (و به همین دلیل است که همیشه می‌گویم می‌توانیم بیشتر درباره الton جان یا فردی مرکوری از طریق گوش دادن به «راکت‌من» و «بوهیمیان راپسودی» بیاموزیم تا از طریق تماشای این فیلم‌ها). این فیلم که به نویسندگی و کارگردانی لچ ماژوفسکی ساخته شده، به زیبایی به زیبایی‌شناسی پیتر بروگل بزرگ وفادار است، اما تلاش نمی‌کند تا دیدگاه هنرمند را به خدمت بگیرد و داستانی عجیب و غریب از تاریخ «مخفی» را ارائه دهد که بیشتر به تخیل پرشور فیلمساز مربوط می‌شود تا به واقعیت‌های تاریخی؛ به عنوان مثال، فیلم‌هایی مانند «نگهبان شب»، «عشق وینسنت» یا «در دروازه ابدیت» که همگی زیبا به نظر می‌رسند و بازی‌های عالی دارند، اما در نهایت به وسیله‌ای برای نظریه‌های توطئه عجیب سازندگانشان تبدیل می‌شوند — آنها زیاد صحبت می‌کنند اما چیز زیادی نمی‌گویند. در مقابل، «آسیاب و صلیب» کم صحبت می‌کند اما بسیار گویا است. از میان ده‌ها شخصیت، تنها سه نفر دیالوگ‌های قابل توجهی دارند، به ویژه خود بروگل (با بازی روتگر هاور)؛ مونولوگ‌های او توضیحی قانع‌کننده، منطقی و مستقیم درباره ساختار و نمادگرایی «راهپیمایی به سمت جلجتا» ارائه می‌دهند. در همین حال، باریتون غنی مایکل یورک زمینه سیاسی و اجتماعی نقاشی را فراهم می‌کند.