فیلم Plan 75 2022

با پیر شدن روزافزون جمعیت و فشار قابل‌توجه بر منابع دولت ژاپن، قانونی تصویب می‌شود که به هر شهروند بالای هفتاد و پنج سال اجازه می‌دهد برای برنامه‌ای از نوع خودکشی کمکی اقدام کند. به متقاضیان هزار دلار و مراسم سوزاندن گروهی با هزینه کامل تعلق می‌گیرد. «هیرومو اوکابه» (هایاتو ایسومورا) جوانی است که مسئول رسیدگی به درخواست‌هاست و با «میچی» (چیئکو بایشو) آشنا می‌شود....

با پیر شدن روزافزون جمعیت و فشار قابل‌توجه بر منابع دولت ژاپن، قانونی تصویب می‌شود که به هر شهروند بالای هفتاد و پنج سال اجازه می‌دهد برای برنامه‌ای از نوع خودکشی کمکی اقدام کند. به متقاضیان هزار دلار و مراسم سوزاندن گروهی با هزینه کامل تعلق می‌گیرد. «هیرومو اوکابه» (هایاتو ایسومورا) جوانی است که مسئول رسیدگی به درخواست‌هاست و با «میچی» (چیئکو بایشو) آشنا می‌شود. او زنی است که از نظر جسمی و ذهنی سالم به‌نظر می‌رسد اما تنهاست؛ احساس می‌کند وجودش باری است، خانه‌اش قرار است ویران شود و چندان دلیلی برای ادامه زندگی نمی‌بیند. جوان همچنین با مرد سال‌خوردۀ دیگری — عموی ازهم‌دورافتادۀ خود «یوکیو» (تِیکِ تاکائو) — روبه‌رو می‌شود که وضعیتی مشابه دارد. اگرچه او نمی‌تواند مستقیم با این پرونده برخورد کند، این سه نفر کانالی قدرتمند برای خلق سینمای اندیشمندانه به‌وجود می‌آورند. هیرومو «پلن ۷۵» (جالب است که عنوان انگلیسی دارد) را صرفاً شغلی می‌داند و تا وقتی با تعارضات شخصی روبه‌رو نشود، نسبت به مراجعانش دل‌مشغولی‌ای ندارد. در همین حین، میچی با دختری جوان که برای حمایت تلفنی همراهی‌اش می‌کند گپ می‌زند و این گفت‌وگوها کم‌کم به پیوندی منجر می‌شود و شاید باعث شک و تردید در او شود. هرچه خط‌های داستانی به هم نزدیک‌تر می‌شوند، فیلم گاهی کمی سُست و بی‌مبنا به‌نظر می‌رسد — پایان‌بندی از نظر من در چندین سطح، هم عملی و هم فلسفی، نقص دارد — اما باز هم این روایت موادی برای تأمل فراهم می‌آورد و ما را به تردید دربارۀ چگونگی تعیین شایستگی افراد براساس سن وادار می‌کند. جامعه همیشه از سن به‌عنوان معیاری ساده‌انگارانه برای تعیین شروع یا پایان کارها استفاده می‌کند و به‌ندرت به خصوصیات فردی نگاه می‌کند. این فیلم تا حدی آن دیدگاه را به چالش می‌کشد و هرچند از بابت نداشتن تمرکز و روایت کمی سرگردان ناامید شدم، اجرای بایشو و ایسومورا قابل‌توجه است و فیلم ارزش فکر کردن دارد. ایده‌ای عالی، اجرا ضعیف. تصاویر خوب ساخته شده‌اند و رنگ‌ها طوری انتخاب شده‌اند که حس ناامیدی شخصیت‌های اصلی را منتقل کنند. با این حال، داستان بسیار، بسیار کند پیش می‌رود؛ در واقع تقریباً داستانی وجود ندارد. این فیلم شبیه یک «قطعه‌ای از زندگی» است که با ریتم زندگی به پیش می‌رود. مشخص نیست که کندی ریتم و انتخاب فیلمنامه به خاطر محدودیت بودجه بوده یا نه، اما مانند بسیاری از برندگان جشنواره کن، این فیلم فقط یک ایده عالی است که منتظر بازسازی بهتر است. می‌توانست موضوعات بیشتری را بررسی کند؛ مثلاً وقایع ملتهبی که منجر به تصویب قانون شد، داستان کسانی که علیه تصویب آن اعتراض کردند و چگونگی شکست‌شان، جهشی دهه‌ای که در آن استفاده از پلن ۷۵ عادی شده، یا یک مستند به‌سبک رئالیتی تی‌وی درباره اولین فرد هفتاد و پنج ساله‌ای که با پول دریافتی از این طرح زندگی می‌کند. اگر کار بهتری برای انجام دادن ندارید، تماشا کنید؛ در غیر این صورت منتظر بازسازی باشید.