فیلم Gunslingers 2025

Gunslingers (2025) به‌طرز عجیبی و تا حدی ناخودآگاه، حکم تمثیلی از خودِ اثر را دارد. داستان در شهری به‌نام «ردمپشن» می‌گذرد؛ شهری که اگر قرار بود مثل یک شهر مرزی معمولی باشد، خیابان اصلی پهن، یک سالن (سالون) و اتاقی بالای سالن که مالکش زنی با جذابیت جنسی است، از اجزایش بودند — اما واقعیت این است که این شهر به‌واسطه‌ٔ کسانی بنیان شده و...

Gunslingers (2025) به‌طرز عجیبی و تا حدی ناخودآگاه، حکم تمثیلی از خودِ اثر را دارد. داستان در شهری به‌نام «ردمپشن» می‌گذرد؛ شهری که اگر قرار بود مثل یک شهر مرزی معمولی باشد، خیابان اصلی پهن، یک سالن (سالون) و اتاقی بالای سالن که مالکش زنی با جذابیت جنسی است، از اجزایش بودند — اما واقعیت این است که این شهر به‌واسطه‌ٔ کسانی بنیان شده و اکثر ساکنانش مجرمانی تحت‌تعقیب‌اند که با کمک یکدیگر مرگ‌های ساختگی اجرا کرده‌اند تا از پیگرد فرار کنند — ترکیبی نامحتمل و شاید بی‌سابقه از «شهر با راز تاریک / اجتماع بسته». فیلم با بازی استیفن دورف، هدر گراهام (که نقش زنی را دارد که اتاقی بالای سالون کرایه کرده و یک‌بار «فاحشه» خطاب می‌شود؛ هرچند به‌نظر می‌رسد منظور استعاری باشد) و نیکلاس کیج که کلاهی نمدی و عینک سیاهِ صلیبی‌شکل همیشه بر چشم دارد و با صدایی خش‌دار و پیرگونه صحبت می‌کند، همراه است. گمان می‌کنم این ویژگی‌ها بیشتر تلاش معقولی برای پنهان‌ماندن‌اند تا وجوه اجرایی خاص بازیگران. در فیلم، شخصیت‌ها به ردمپشن می‌آیند تا ناخواسته باشند. در دنیای واقعی، همین بازیگران به فیلم‌های گمنام و ناشناخته‌ای مثل Gunslingers جذب می‌شوند چون وضعیت حرفه‌ای‌شان طردشده شده است. قبرستان ردمپشن پر از تابوت‌های خالی است؛ خلأ درون‌شان نمادی از وضعیتی است که حرفهٔ این افراد به آن رسیده. من فرزند دههٔ نود هستم و می‌دانم که سی سال پیش این ترکیب بازیگری می‌توانست آرزوی هر فیلمی باشد. نوشتن این حرف‌ها برایم تلخ است، همان‌طور که اگر سازندگان فیلم درک کرده بودند میزان همپوشانی واقعیت و خیال چقدر است، برایشان دردناک می‌بود. در فیلم نمادپردازی عمدی هم هست، اما مشکل این است که شخصیت‌ها زندگی صرفاً نمادین می‌کنند؛ نماد و آنچه نماد می‌کند یکی می‌شوند. مثلاً این باور نانوشته که زندگی در جایی به‌نام «ردمپشن» به‌طور خودکار آدم را توبه‌کار می‌کند. از ما انتظار دارند که برای شهری پر از دزد دام، چاقوکش، قاتل، یاغی، قاپ‌زن، زورگو، شیاد، راهزن، سارق قطار، ربایندهٔ بانک و دیگر مجرمان همدردی کنیم؛ کسانی که هرگز کاری برای جبران جرایم گذشته‌شان نمی‌بینیم (و حتی جرایمشان را هم نمی‌بینیم که ادعای تغییرشان قابل‌باورتر شود)، و در عوض همه‌کوشی می‌کنند تا از مجازات فرار کنند. اگر واقعاً توبه کرده بودند، خود را تسلیم می‌کردند یا دست‌کم فداکاری معناداری می‌کردند تا بخشش به‌دست آورند. در عوض، همان خودخواه‌ها، ترسوها و دوروها باقی می‌مانند. هم‌زمان، فیلم مبتنی بر این فرض ضعیف است که «شرافتی در میان دزدان وجود دارد». ردمپشن بیشتر شبیه یک دهکدهٔ کارتونی است تا محلی که منطقی باشد شبیه پایگاه پلیسی در فیلم Cop Land باشد. ساکنانش همدل و همبسته‌اند در حالی که در شرایط واقعی دائماً باید پشت سرشان را نگاه کنند و با چشم نیمه‌باز بخوابند. با بخشیدن مجازات آن‌ها، فیلمنامه در بازپروری شخصیت‌ها به‌همان اندازه که در ارتقای بازیگران شکست می‌خورد، ناکام می‌ماند. نکتهٔ دیگر حضور کوپر بارنز، بازیگری که در سریال‌های کودکانهٔ Nickelodeon نقش «کاپیتان من» را بازی کرده بود، است؛ این فیلم برای او قدمی رو به پایین محسوب می‌شود. وقتی همه دوروبرت سطح توقع پایینی دارند، نمی‌توانی با آن‌ها سطح خود را بالا ببری. بارنز یک سکانس اغراق‌شده و نمایش‌گونه دارد که گویای این است که شاید از شدت سبک بازیِ بازیگران اصلی تأثیر پذیرفته، ولی احتمالاً او هم ناامید شده است؛ انگار همان حالتی که وال کیلمر هنگام بازی مقابل مارلون براندو در The Island of Dr. Moreau تجربه کرد. به‌علاوه، بارنزدیدار به تولیدات با ارزش بالاتر شبکه‌ای مثل نیکلودئون عادت دارد و «اکشن» در Gunslingers حتی پایین‌تر از آن‌چه در برنامه‌های تفریحیِ صحنهٔ جنگ‌های خیالی شهرک‌های غرب قدیم می‌بینیم، عمل می‌کند. تصاویر تولیدشدهٔ کامپیوتری (چه از نوع گران و ارزان‌نما و چه از نوع ارزان) تقریباً همیشه مصنوعی به‌نظر می‌آیند — نامتناسب با مکان و زمان. هرچه داستان را در گذشتهٔ دورتر قرار دهی، افکت‌های دیجیتال بیشتر جلوهٔ مزاحم، اضافی و ناهماهنگ پیدا می‌کنند. در ژانر وسترن — که باید کثیف‌ترین، گردآلودترین، عرق‌آلودترین و وحشی‌ترین ژانر باشد — افکت‌های دیجیتال به‌طرز غیرقابل‌قبولی غیرطبیعی و غیرارگانیک جلوه می‌کنند. از سوی دیگر (برای سازندگان فیلم)، وقتی گلوله، زخم گلوله، خون، آتش و باران همگی به‌صورت دیجیتال و دست‌پاچه در پس‌تولید افزوده شده‌اند، بیننده را از طرح پرسش‌های ضروری بازمی‌دارد: چگونه ممکن است این همه متهم فراری ظاهراً در یک شهر دستگیر و اعدام شوند و هیچ‌کس برای جمع‌آوری جایزه‌ها اقدامی نکند و دولت‌های محلی و فدرال هم کوچک‌ترین شکی نکنند؟ شاید ردمپشن واقعاً شهر ارواح است و همه‌ٔ ساکنانش به‌اندازهٔ چشم‌انداز شغلی‌شان مرده‌اند.