فیلم Tótem 2023

معمولاً طرفدار حضور کودکان در فیلم‌ها نیستم، اما اجرای نائیمه سنتیس در نقش سولِ کوچک واقعاً درخشان است. او با کلاه‌گیس فر و چندرنگ همراه مادرش برای مهمانی جشن تولد پدر آماده می‌شود و از همان ابتدا می‌فهمیم که پدرش، تونّا (ماتیو گارسیا)، حال چندان خوبی ندارد. در همان صحنه کوتاهِ دوش گرفتن او پیداست که این جوان بیست‌و‌هفت‌ساله احتمالاً مدت زیادی زنده نخواهد ماند....

معمولاً طرفدار حضور کودکان در فیلم‌ها نیستم، اما اجرای نائیمه سنتیس در نقش سولِ کوچک واقعاً درخشان است. او با کلاه‌گیس فر و چندرنگ همراه مادرش برای مهمانی جشن تولد پدر آماده می‌شود و از همان ابتدا می‌فهمیم که پدرش، تونّا (ماتیو گارسیا)، حال چندان خوبی ندارد. در همان صحنه کوتاهِ دوش گرفتن او پیداست که این جوان بیست‌و‌هفت‌ساله احتمالاً مدت زیادی زنده نخواهد ماند. به‌وضوح خانواده و دوستان از این وضعیت آگاه‌اند و خواهران و پدرِ او هر یک رویکردهای کاملاً متفاوتی برای مواجهه با این فقدان قریب‌الوقوع دارند. روایت با آرامش پیش می‌رود اما هرگز خسته‌کننده نیست؛ ماهیت مشاهده‌محورِ درام و جذابیت چشمگیر اجرای نائیمه تماشای ادامه روزِ آن‌ها را بسیار جذاب می‌کند، زمانی که تنش‌ها، دمدمی‌مزاجی‌ها، فشارها و نوعی خوش‌بینی سرسختانه به‌تدریج آشکار می‌شوند. بازی‌های جمعی ماریسول گاسه، مونتسرات مارا̃نون و ترزا سانچز نیز باعث می‌شود این داستان خوب انتخاب‌شده و تأثیرگذار از خانواده‌ای در بحران، با قوت منتقل شود. کم‌تر شاهد قهر و قلاف هستیم و بیشتر وقار و صبوری دیده می‌شود که این قصه را به داستانی تأثیرگذار درباره دختری جوان — و خانواده‌ای — تبدیل می‌کند که هنوز کاملاً درنیافته‌اند زندگی‌شان برای همیشه در شرف تغییر است. زندگی روزمره آدم‌های معمولی لزوماً سوژه‌ای فوق‌العاده دراماتیک نمی‌سازد، اما وقتی در بستر شرایط غیرمعمول قرار می‌گیرد، ابعادی تازه می‌یابد؛ همان چیزی که در دومین فیلم نویسنده-کارگردان مکزیکی لیلا آویلس دیده می‌شود. فیلم «توتِم» کمدی-درامی گرم، صمیمی و تلخ‌وشیرین است که داستان دلنشین خانواده‌ای را تعریف می‌کند که برای جشن تولد تونّا، نقاش جوان و محبوبی که با سرطان پیشرفته دست و پنجه نرم می‌کند (ماتیو گارسیا الیزوندو)، مهمانی تدارک می‌بینند؛ داستانی که عمدتاً از منظر دختر هفت‌ساله‌اش، سول (نائیمه سنتیِس)، روایت می‌شود که همچنان به بهبود پدر امیدوار است. در جریان اتفاقات، تماشاگر شاهد آماده‌سازی‌ها برای جشن است — اغلب کارهای ساده‌ای که با چرخش‌های بامزه روایت می‌شوند و تسکین طنزآمیزی فراهم می‌کنند — و نیز انواع روش‌هایی که خویشاوندان برای مواجهه (یا عدم مواجهه) با واقعیتی اجتناب‌ناپذیر انتخاب کرده‌اند. آنچه ممکن بود به جشن‌های تحمیلی و حالتی از مِریض‌مزاجی بدل شود، تبدیل به بزرگداشتی صمیمی و عاشقانه از زندگی می‌شود، هرچند حضور ناخواسته و نامرئیِ غمی در پس‌زمینه قابل‌لمس است. با اینکه فیلم شامل چند سکانس فرعی است که کمی بیش از حد اتفاقی به‌نظر می‌رسند، «توتِم» در مجموع حکایتی دوست‌داشتنی، تأثیرگذار و صادقانه ارائه می‌دهد که مخاطب را در بر می‌گیرد و با احساسات گرم و صمیمانه احاطه می‌کند. فیلم نشان می‌دهد که حتی در مواجهه با غمِ عظیم می‌توان لحظات سرشار از شادی را تجربه کرد، ولی در نهایت آن‌چه اهمیت دارد نحوه برخورد ما با این شرایط و روش بروز عشق‌مان نسبت به کسانی است که بیش از همه دوستشان داریم.