فیلم Until Dawn 2025

"Until Dawn" به خوبی مواد اصلی را به تصویر کشیده است و به ویژه در جنبه‌های فنی خود درخشان است - جو مرموز، مرگ‌های وحشتناک، سرعت تند روایت و توانایی حفظ توجه بیننده تا پایان فیلم. الا روبین در بین بازیگران، که حداقل‌های لازم را برآورده می‌کنند، برجسته است و دیوید اف. سندبرگ بار دیگر ثابت می‌کند که کارگردانی با vision، استعداد و خلاقیت برای...

"Until Dawn" به خوبی مواد اصلی را به تصویر کشیده است و به ویژه در جنبه‌های فنی خود درخشان است - جو مرموز، مرگ‌های وحشتناک، سرعت تند روایت و توانایی حفظ توجه بیننده تا پایان فیلم. الا روبین در بین بازیگران، که حداقل‌های لازم را برآورده می‌کنند، برجسته است و دیوید اف. سندبرگ بار دیگر ثابت می‌کند که کارگردانی با vision، استعداد و خلاقیت برای خلق صحنه‌های ترسناک بصری است. با این حال، فیلمنامه ناقص، کمبود انسجام عاطفی و پایان شتابزده مانع می‌شود که فیلم به سطح لذت بیشتری دست یابد. این فیلم به طور مؤثری سرگرم‌کننده است - اما گذرا. امتیاز: B- متأسفانه، چیز جدیدی برای گفتن درباره این فیلم ترسناک تکراری وجود ندارد. داستان معمولی یک گروه دوستانه در ماشین است، فقط این بار در جستجوی یک زن هستند. "ملانی" که خیلی سریع در آغاز ملاقات می‌کنیم، ناپدید شده و بنابراین خواهرش "کلاور" (الا روبین) از دوست‌پسر سابقش "مکس" (مایکل کیمینو)، بهترین دوستش "نینا" (اودسا آزیون) و دوست‌پسر جدیدش "اب" (بلمنت کملی) و "مگان" (جی-یونگ یئو) که کمی روحانی است، برای کشف آنچه که اتفاق افتاده، دعوت می‌کند. به محض اینکه آنها به جنگل می‌روند، تصمیمات ناپخته و بدی به وقوع می‌پیوندد و داستان به سمت وحشت خانگی پیش می‌رود، در حالی که به نوعی شبیه به یک نسخه خونی از "گراندهاگ دی" می‌شود. بازیگری و نویسندگی به دنبال دریافت جایزه برای بی‌احساس‌ترین بودن هستند - به ویژه کملی که به طرز شگفت‌آوری بی‌روح است. همه چیز به قدری تکراری می‌شود که به سرعت به نفع مجرمین داستان تغییر می‌کند. نکته آزاردهنده این است که داستان پتانسیل خوبی داشت؛ می‌توانست بهتر باشد اگر کارگردان کمتر به فرمول‌های آزمایش‌شده تکیه می‌کرد و کمی ریسک می‌کرد. در حال حاضر، تنها ریسک او استخدام یک بازیگر فراموش‌شدنی و به جا گذاشتن ما در میانه‌ای بین عرفان و ساختگی است. این یک اکران تابستانی مناسب است، اما نه ترسناک و نه به یاد ماندنی. "Until Dawn" را می‌توان "اسکوبی دو" برای بزرگ‌ترها نامید. گروهی از دوستان که برای تعطیلات به سفر رفته‌اند، با داستانی مرموز و موجودات ماوراء طبیعی که به دنبال کشتن آنها هستند، مواجه می‌شوند. آنچه این فیلم را بدتر از بقیه فیلم‌های ترسناک معمولی می‌کند، داستان آن است که بر مبنای یک حلقه زمانی بنا شده است. به عبارت دیگر، این یک فیلم ترسناک با اختلال وسواس فکری است. قتل و هرج و مرج بارها و بارها تکرار می‌شود و حس ناشناخته را از بین می‌برد، زیرا دیگر دنبال نمی‌کنیم که چه کسی و چه زمانی خواهد مرد. می‌توانم ببینم که این ایده در زمینه یک بازی ویدیویی کار می‌کند. در بازی‌ها، بازیکنان بارها می‌میرند تا در نهایت راهی برای برنده شدن پیدا کنند. اما به عنوان یک فیلم، این ایده اصلاً خوب نیست. حس کسل‌کنندگی و یکنواختی ایجاد می‌شود، زیرا همه بارها و بارها می‌میرند. بدون اینکه خیلی منفی به نظر بیایم، یک جنبه مثبت محدود وجود دارد. جو ترس به خوبی برقرار است، افکت‌های موجودات معقول هستند و بازیگری از طرف بازیگران نیز قابل قبول است. مرگ‌ها نیز متنوع هستند، بنابراین کاملاً تکراری نیست. در مجموع، این یک تماشای ساده است که اولین قاعده فیلم‌های ترسناک زنده‌مانده را نقض می‌کند، زیرا همه بارها و بارها می‌میرند. در نتیجه، حس اضطرار و تهدید از بین می‌رود و به تماشای تکراری و خسته‌کننده‌ای منجر می‌شود. با بیست دقیقه باقی‌مانده، آنقدر حوصله‌ام سر رفته بود که به خواندن نقدها پرداختم. شب قبل از آن، کمتر از نیمه فیلم تصمیم گرفتم بخوابم چون فهمیدم اصلاً ترسناک نخواهد بود. فیلم به زیبایی تصویر برداری شده و به نسبت خوب تدوین شده است، هرچند خیلی تاریک است و هالیوود در زمینه HDR به خوبی عمل نمی‌کند. همچنین بازیگر اودسا که واقعاً جذاب است را دارد. فقط کسل‌کننده است، ترسناک نیست، داستان به خوبی روایت نشده و ریتم و وقایع عجیب و درهم هستند. درست قبل از اینکه به خواندن نقدها بروم، فکر می‌کردم: "این باید یک بازی می‌بود. فکر می‌کنم دوست دارم آن را بازی کنم." و حالا گفته شده که واقعاً یک بازی بوده است. بنابراین فکر می‌کنم بروم آن را بازی کنم.