فیلم Heart of a Dog 1988

داستان حولِ پروفسور فلیپ فلیپوویچ پریوبراژنسکی می‌چرخد؛ جراحِ نابغه ولی مغروری که بر این باور است می‌تواند بشریت را از راه مداخلهٔ علمی بهتر کند. او دست به عملیۀ تجربی می‌زند و غدد هیپوفیز و بیضه‌هایِ یک انسانِ اخیراً درگذشته—یک الکلی و مجرم به‌نام کلیم چوگونکین—را به سگی ولگرد به نام شاریک پیوند می‌زند. در آغاز تجربه موفقیت‌آمیز به‌نظر می‌رسد و شاریک به موجودی انسان‌نما تبدیل...

داستان حولِ پروفسور فلیپ فلیپوویچ پریوبراژنسکی می‌چرخد؛ جراحِ نابغه ولی مغروری که بر این باور است می‌تواند بشریت را از راه مداخلهٔ علمی بهتر کند. او دست به عملیۀ تجربی می‌زند و غدد هیپوفیز و بیضه‌هایِ یک انسانِ اخیراً درگذشته—یک الکلی و مجرم به‌نام کلیم چوگونکین—را به سگی ولگرد به نام شاریک پیوند می‌زند. در آغاز تجربه موفقیت‌آمیز به‌نظر می‌رسد و شاریک به موجودی انسان‌نما تبدیل می‌شود که نامش را پلیگراف پلیگرافوویچ شاریکوف می‌گذارند. اما شاریکوف تجسمِ بدترین ویژگی‌های اهداکنندهٔ انسانی‌اش است: خشن، پرخاشگر و فرصت‌طلب. او خیلی زود به نیرویی مخرب در زندگی پروفسور و در آپارتمان اشتراکی اطراف تبدیل می‌شود. شاریکوف که از موقعیتِ انسان‌گونه و شعاری سطحی از آرمان‌های انقلابی بهره‌مند شده، به عضویت کمیتهٔ مسکن محلی در می‌آید و با حمایتِ پرشور اما ناتوانِ رفیق شواندر، جایگاهش را بدرفتاری و سوءاستفاده می‌کند و آرامشِ زندگی پروفسور را تهدید می‌نماید. پروفسور که از هیولایی که آفریده وحشت‌زده شده، به عمق پیامدهای فاجعه‌بار غرورِ خود پی می‌برد و نهایتاً آزمایش را معکوس می‌کند و شاریکوف را دوباره به سگ تبدیل می‌نماید. فیلم به‌خوبی آشفتگی و عدم قطعیتِ دورانِ پس از انقلاب در روسیه را نشان می‌دهد: نظمِ اجتماعیِ قدیم در حال فروپاشی است و افرادِ غالباً ناتوان و بی‌تجربه به موقعیت‌های قدرت رانده می‌شوند. صعودِ کمیتهٔ مسکن و شاریکوف نمادِ خطراتِ قدرتِ کنترل‌نشده و فرسایشِ ارزش‌های سنتی است. طعنهٔ بولگاکف به کاستی‌های ذاتی طبیعتِ انسانی می‌پردازد، فارغ از طبقه یا ایدئولوژی سیاسی. تبدیلِ شاریکوف نشان می‌دهد که غریزه‌های حیوانی می‌توانند در پسِ چهرۀ انسان پنهان باشند. این داستان به‌مثابۀ هشدار نسبت به خطراتِ تلاش برای تغییرِ بنیادینِ جامعه از راه‌های مصنوعی عمل می‌کند: زورآزمایی در تغییرِ طبیعتِ انسانی می‌تواند پیامدهای غیرمنتظره و فاجعه‌باری داشته باشد و نشان می‌دهد که ایجاد «انسان جدید» صرفاً با تغییرِ عواملِ بیرونی ممکن نیست.