فیلم Lt. Robin Crusoe, U.S.N. 1966

عجیب، اما نه به‌خوبی. در بسیاری از بخش‌ها «سروان رابین کروزو، نیروی دریایی آمریکا» شبیه بازپختی از فیلم دههٔ ۶۰ «خانوادهٔ سوئیسی رابینسون» به نظر می‌رسد — داستان تفاوت‌هایی دارد، اما می‌توان گفت رنگ‌آمیزی تازه‌ای از همان فیلم است. شاید دارم زیادی بدبینانه قضاوت می‌کنم. برای یک کمدی، سرگرمی و شوخ‌طبعی به‌طور چشمگیری کم است؛ فکر نمی‌کنم حتی یک‌بار خندیده باشم. در میان بازیگران، دیک...

عجیب، اما نه به‌خوبی. در بسیاری از بخش‌ها «سروان رابین کروزو، نیروی دریایی آمریکا» شبیه بازپختی از فیلم دههٔ ۶۰ «خانوادهٔ سوئیسی رابینسون» به نظر می‌رسد — داستان تفاوت‌هایی دارد، اما می‌توان گفت رنگ‌آمیزی تازه‌ای از همان فیلم است. شاید دارم زیادی بدبینانه قضاوت می‌کنم. برای یک کمدی، سرگرمی و شوخ‌طبعی به‌طور چشمگیری کم است؛ فکر نمی‌کنم حتی یک‌بار خندیده باشم. در میان بازیگران، دیک ون دایک بهترین نکتهٔ فیلم است، هرچند شخصیت او چندان به‌یادماندنی نیست. نانسی کوان بازی قابل‌قبولی دارد، اما راستش فرصت نشان‌دادن توانایی‌های بازیگری‌اش چندان فراهم نشده است. پیام کلی فیلم هم برایم روشن نبود — آیا دربارهٔ حقوق زنان است؟ پایان‌بندی که کمی ناگهانی می‌آید، با آن تناقض دارد. در مجموع برای من ریتم فیلم کند و بی‌رمق بود. من طرفدار بزرگ دیک ون دایک نیستم (هرچند باید اعتراف کنم نمی‌شود او را دوست نداشت) و چندان علاقه‌ای به فیلم‌های لایف-اکشن قدیمیِ دیزنی هم ندارم. با این حال دلم نوستالژی دههٔ ۶۰ می‌خواست و این فیلم را قبلاً ندیده بودم، پس به آن شانس دادم. متأسفانه همان آشِ معمول دیزنیِ آن دوران بود. دیک ون دایک تمام تلاشش را کرده، اما فیلمنامه بسیار ضعیف است. میمون و آتش‌بازی (در پایان) از نقاط برجستهٔ فیلم بودند. اما پایان‌بندی واقعاً شوکه‌کننده بود — بدون لو دادن، برایم باورکردنی نبود که پایان تا این حد کم‌ارتباط و بی‌انگیزه باشد، به‌خصوص در مقابل اشاره‌ای به حقوق زنان. پی‌نوشت: در پردهٔ سوم حدود پنج دقیقه خوابم برد، پس نمی‌توانم با قطعیت بگویم، اما به نظرم رابین کروزو حتی از شخصیت‌های جزیره نپرسید کجا کشتی‌اش غرق شده — فکر می‌کنم اولین چیزی که باید از نانسی کوان می‌پرسید همین بود. از نکات مثبت، جزیره و تصویربرداری بسیار زیبا بودند و دلم می‌خواهد همین الآن آنجا بروم و بازنشسته شوم.