فیلم The Evil 1978

ریچارد کرنا هم حتی برای شیطان رحم ندارد یک روان‌شناس مقتدر (ریچارد کرنا) قصر واقعی‌ای در کوه‌های جنوب‌غربی می‌خرد و می‌خواهد آن را به مرکز بازپروری معتادان تبدیل کند. پس از جذب چند دانشجو و همکار، تیم کار دشواری را آغاز می‌کند که با پدیده‌های فراطبیعی همراه می‌شود و افراد یکی‌یکی به شکلی تکان‌دهنده کشته می‌شوند. «شَر» (1978) در ژانر خانه تسخیرشده ساخته شده و هم‌ردیف آثاری...

ریچارد کرنا هم حتی برای شیطان رحم ندارد یک روان‌شناس مقتدر (ریچارد کرنا) قصر واقعی‌ای در کوه‌های جنوب‌غربی می‌خرد و می‌خواهد آن را به مرکز بازپروری معتادان تبدیل کند. پس از جذب چند دانشجو و همکار، تیم کار دشواری را آغاز می‌کند که با پدیده‌های فراطبیعی همراه می‌شود و افراد یکی‌یکی به شکلی تکان‌دهنده کشته می‌شوند. «شَر» (1978) در ژانر خانه تسخیرشده ساخته شده و هم‌ردیف آثاری مانند «اسطورهٔ خانهٔ جهنم» (1973)، «کابوس شیطان» (1971) و «وحشت امیتی‌ویل» (1979) قرار می‌گیرد. اگرچه به خوبی «کابوس شیطان» یا «وحشت امیتی‌ویل» نیست، در سطح «اسطورهٔ خانهٔ جهنم» قرار دارد و بر فیلم‌های جن‌زدهٔ بعدی مانند «شبح» (1990) تأثیر گذاشته است. کرنا که احتمالاً به‌خاطر نقش سرهنگ تراوت‌من در مجموعه رمبو شناخته می‌شود، در نقش قهرمان اصلی عملکرد خوبی دارد. ویکتور بونو هم در نقشی جالب حضور دارد (ممکن است او را به‌عنوان کینگ توت در مجموعهٔ کمیک تلویزیونی بتمن به‌یاد بیاورید). در میان بازیگران زن جوآنا پِتِت، مری لوییز ولِر، کَسی ییتس و لین مودی حضور دارند. پِتِت و ولر بسیار جذاب‌اند، اما اندام‌های‌شان چندان برجسته نیست؛ جالب است سبک میانهٔ دههٔ ۷۰ را ببینید که زنان شلوارهایی به‌قدری تنگ می‌پوشیدند که تمام خطوط بدن را نشان می‌داد — در مجموع چندان جلوهٔ خوشایندی ندارد. بسیاری از تماشاگران از پایان فیلم گلایه می‌کنند، اما دست‌کم فیلم فرار روایی نمی‌کند و منبع «شر» را آشکار می‌سازد. سی. جی. آرنولد (کرنا) روان‌شناسی مورد احترام و موفق است که اعتراف می‌کند در مهمانی‌ها گاهی دربارهٔ خدا و شیطان شوخی کرده است. اوج داستان حقیقتی شنیع را نشان می‌دهد. البته می‌شد اتفاقات را به‌طرزی سنتی‌تر به تصویر کشید، اما به‌نظر می‌رسد بودجهٔ کافی برای اجرای آن وجود نداشته است، بنابراین سازندگان راه‌حل دیگری انتخاب کردند. در نهایت، این فیلم اثری قابل‌قبول اما کم‌تأثیر در ژانر خانهٔ تسخیرشده است. لحظات شوک‌آور تا حدی اغراق‌شده‌اند که گاه به طنز می‌زنند و فیلم به دوز بیشتری از عنصر انسانی نیاز داشت. بهترین نکتهٔ آن عمارت قصرمانند است که من را به یاد بازدیدم از زندان منسفیلد در اوهایو — مکانی که برای «رستگاری شائوشنک» استفاده شد — انداخت. مدت زمان: ۱ ساعت و ۲۹ دقیقه. مکان‌های فیلم‌برداری شامل مونتزما کَستل در شمال نیومکزیکو و حوالی یک شهر کوچک به‌نام لاس وگاس در همان منطقه است (الزاماً همان لاس‌وگاس معروف نوادا نیست). امتیاز: C+