فیلم The Rake 2018

کلبه‌ای در جنگل، چند جوان در دههٔ بیست و یک زندگی و یک... چیز یک زوج تازه‌عروس و داماد پنج دوست را برای جشن گرفتن خانهٔ جدیدشان در نواحی روستایی ایالت ایلینوی دعوت می‌کنند، از جمله برادر و خواهرِ فرزندخواندهٔ زن که هر دو در تلاش‌اند با تراوماهای وحشتناک دوران کودکی کنار بیایند. همه خواهند فهمید که مشکلات روانی این خواهر و برادر صرفاً مسائل روان‌شناختی‌اند...

کلبه‌ای در جنگل، چند جوان در دههٔ بیست و یک زندگی و یک... چیز یک زوج تازه‌عروس و داماد پنج دوست را برای جشن گرفتن خانهٔ جدیدشان در نواحی روستایی ایالت ایلینوی دعوت می‌کنند، از جمله برادر و خواهرِ فرزندخواندهٔ زن که هر دو در تلاش‌اند با تراوماهای وحشتناک دوران کودکی کنار بیایند. همه خواهند فهمید که مشکلات روانی این خواهر و برادر صرفاً مسائل روان‌شناختی‌اند یا چیزِ دیگری و شومی در کار است. The Rake (2018) فیلمی به‌سبک «کلبه در جنگل» است اما خوشبختانه تکراری و کلیشه‌ای نیست. اول اینکه هفت شخصیت اصلی همگی در اواخر بیست‌سالگی‌اند، بنابراین انتظار نوجوانان سطحیِ جشن‌گرفتن در تعطیلات را نداشته باشید. علاوه بر این، عنصر اسلشر از نوع متداولش نیست و تمرکز فیلم بیشتر بر درام جدی است. در نهایت، فیلم واقعیت تلخِ سقط جنین را نشان می‌دهد؛ اما این به‌معنای موضع‌گیری «ضد سقط» نیست، همان‌طور که یک منتقد گفته بود، بلکه صرفاً واقعیت زشت را به تصویر می‌کشد. اگر بخواهیم طبقه‌بندی کنیم، شاید بتوان آن را تا حدودی در جناح طرفدار حق انتخاب قرار داد. در میان بازیگران زن، Rachel Melvin در نقش نیکول و Shenae Grimes-Beech در نقش اشلی با اجرای قوی برای اثری مستقل در ژانر وحشت برجسته‌اند. از نظر جذابیت ظاهری، Darcy Wood در نقش میشل و Izabella Miko در نقش کسی، مادرِ خواهر و برادر در مقدمهٔ فیلم، دیده می‌شوند؛ حیف که نقش Darcy بزرگ‌تر و پرداخته‌تر نبود (قطعاً منظور برهنگی یا ابتذال نیست، بلکه قصه و تصویر بهتر است). در سوی دیگر، Stephen Brodie نقش برادرِ اشلی را ایفا می‌کند که در حال مقابله با گذشته‌اش است و Joey Bicicchi نقش همسر نیکول را بازی می‌کند؛ مردی مضطرب که وسواس محافظت از همسرش را دارد (که منطقی هم هست). Joe Nunez هم نقش نوشنده‌ای شادخو را دارد. فیلم به هوش مخاطب احترام می‌گذارد و اجازه می‌دهد با دقت به دیالوگ‌ها قطعات پازل را کنار هم بگذارد، بنابراین باید خوب گوش بدهید تا رابطهٔ نیکول با بن و اشلی را بفهمید. با این حال، یک مسئله برایم مبهم ماند: زن برهنه‌ای که در جنگل دیده می‌شود چه کسی بود؛ شبیه دوپلگانگر برهنهٔ اشلی به‌نظر می‌رسید اما مطمئن نیستم. همچنین نامزد جرمی هرگز معرفی نمی‌شود؛ او صرفاً کنار انبار کار پیدا شده و مرده است. بخش زیادی از زمان فیلم به شخصیت‌ها در خانهٔ دورافتاده و درام میان آن‌ها اختصاص دارد و من احساس می‌کنم فیلم نیاز به زمان بیشتری برای پرداخت به این شخصیت‌ها داشت، زیرا آنچه هست به‌خوبی نوشته و بازی شده است. نمایشِ تراوماهای روانی، به‌ویژه در مورد اشلی، با تأثیرگذاری و ظرافت انجام شده و از نشانه‌های فیلم‌سازی برتر است. از آنجایی که همین جنبه‌ها نقطهٔ قوت فیلم‌اند، کاش زمان بیشتری صرف پرداختِ این شخصیت‌های جذاب می‌شد؛ در عوض فیلم ناگهان به خشونتِ تمام‌عیار و پایانی سریع منتقل می‌شود. در مورد عنصر وحشت، مشکل اصلی که بسیاری از منتقدان با آن دارند ابهام در افسانه‌های اینترنتی (creepypasta) و اسطورهٔ مربوط به موجود است. اما اگر به پژوهش پدر در مقدمه گوش کنید، نکات روشنی به‌دست می‌آورید. این موجود با اسطورهٔ بومیان آمریکا یعنی وندیگو و افسانه‌های مشابه مرتبط یا قابل مقایسه دانسته می‌شود. او یک روحِ بدخواه است که به شکارش می‌چسبد، باعث رنج روانی می‌شود و در عالم مادی تنها از طریقِ جسمِ قربانی به‌صورتِ تحریف‌شده ظاهر می‌گردد. مانند هر موجود شیطانی دیگری، هدفش «دزدیدن، کشتن و نابود کردن» است، از جمله دزدیدن سلامت روانِ فرد و آزار او (برای سال‌ها، چنان‌که نیاز داشته باشد و از آن تغذیه می‌کند). بیش از این دربارهٔ ماهیتش نمی‌توان گفت، چون با پدیده‌ای فراطبیعی روبه‌رو هستیم که فراتر از تجربهٔ معمول انسانی است. این یکی از آن فیلم‌هایی است که پتانسیل تبدیل‌ شدن به اثری عالی را داشت اما نیاز به بازنویسیِ دیگری برای روشن‌سازی مسائل کلیدی و بسطِ ظرفیت‌هایش داشت. این البته مستلزم وقت و بودجه است که در ساخت یک اثر مستقل شاید در دسترس نبوده است. با این حال آنچه در فیلم هست ارزش دیدن دارد، اگر از کمی ابهام ذهنی ناراحت نشوید. مدت زمان: ۱ ساعت و ۱۹ دقیقه. فیلم در ایلینوی فیلم‌برداری شده است. نمره: B-