فیلم My Imaginary Country 2022

شاید به این خاطر که اخیراً مستندهای زنده و اطلاعاتی زیادی درباره اعتراضات در هنگ کنگ تماشا کرده‌ام، این فیلم را تکراری، جانبدارانه و بی‌روح یافتم. داستان از ارزش گفتن برخوردار است، اما پاتریسیو گوزمان به شدت به آرشیو فیلم‌های خطرناک و مصاحبه‌های معترضان تکیه کرده و به درک عمیق‌تری از آنچه در شیلی در سال ۲۰۱۹ در حال وقوع است، نمی‌پردازد. روایت به این...

شاید به این خاطر که اخیراً مستندهای زنده و اطلاعاتی زیادی درباره اعتراضات در هنگ کنگ تماشا کرده‌ام، این فیلم را تکراری، جانبدارانه و بی‌روح یافتم. داستان از ارزش گفتن برخوردار است، اما پاتریسیو گوزمان به شدت به آرشیو فیلم‌های خطرناک و مصاحبه‌های معترضان تکیه کرده و به درک عمیق‌تری از آنچه در شیلی در سال ۲۰۱۹ در حال وقوع است، نمی‌پردازد. روایت به این موضوع اشاره دارد که مربوط به حقوق برابر در زمینه تحصیل و فرصت‌های شغلی است، اما به وضوح نشان نمی‌دهد که معترضان چگونه قصد دارند به این اهداف در کشوری با تقسیمات سیاسی عمیق و نزدیک به ورشکستگی دست یابند، کشوری که ارتباط نزدیکی با کلیسای کاتولیک دارد. این فیلم بسیاری از پاسخ‌ها را ارائه می‌دهد، اما آیا این راه‌حل‌ها عملی هستند؟ این مستند به‌جای ارائه یک نگاه متوازن، به نوعی یک روزنامه ویدئویی یک‌سویه از رفتارهای پلیس را به تصویر می‌کشد، در حالی که دانش‌آموزان به راحتی بمب‌های بنزینی به سمت افرادی که در حال انجام کارشان هستند پرتاب می‌کنند - در این دموکراسی که به‌راستی نقص‌هایی دارد. همچنین این فیلم فرض می‌کند که بینندگان دانش کافی درباره وضعیت محلی دارند که به نظر می‌رسد بسیاری از ناظران مستقل از آن بی‌خبرند و به این ترتیب ما را در یک سناریو داوید و جالوت قرار می‌دهد که به وضوح ما را به حمایت از یک سمت دعوت می‌کند، بدون اینکه تلاشی برای توضیح استراتژی دولت پی‌نرا انجام دهد. من فکر می‌کنم توازن در مستندهای سیاسی بسیار مهم است. باید هر دو طرف را به ما نشان دهند و اجازه دهند که خودمان انتخاب کنیم کدام را باور کنیم یا شاید تأیید کنیم. اگر تنها یک طرف را به‌صورت فکری و از پیش تعیین‌شده به ما ارائه دهند، معمولاً علاقه‌ام را از دست می‌دهم. تماشای آن ارزش دارد، اما به بحث و تبادل نظر بیشتری نیاز داشت.