فیلم Mountainhead 2025

«Moutainhead» می‌خواهد فراتر از توان خود باشد، اما به آن حد نمی‌رسد. در یک معنا، فیلم تمرینی در نسبی‌گرایی اخلاقی است. قضاوت‌های اخلاقی برای چهار مدیر تکنولوژی ثروتمند تنها وقتی درست یا نادرست‌اند که از منظر خودِ آن‌ها دیده شوند، منظومی که در سرمایه‌داری افراطی غرق است. از نظر آن‌ها اخلاق بر پایه‌ی تعقیب بی‌رحمانه‌ی ثروت فردی استوار است؛ آن‌هم با توجیهی برای سوق دادن تکامل...

«Moutainhead» می‌خواهد فراتر از توان خود باشد، اما به آن حد نمی‌رسد. در یک معنا، فیلم تمرینی در نسبی‌گرایی اخلاقی است. قضاوت‌های اخلاقی برای چهار مدیر تکنولوژی ثروتمند تنها وقتی درست یا نادرست‌اند که از منظر خودِ آن‌ها دیده شوند، منظومی که در سرمایه‌داری افراطی غرق است. از نظر آن‌ها اخلاق بر پایه‌ی تعقیب بی‌رحمانه‌ی ثروت فردی استوار است؛ آن‌هم با توجیهی برای سوق دادن تکامل انسانی به سمت ترانس‌هیومنیسم (فراانسان‌گرایی). وقتی یکی از آن‌ها در جریان یک دورهمی دوستانه‌ی ثروتمندان این جهان‌بینی را به چالش می‌کشد، اوضاع به طنزی تلخ و تیره تبدیل می‌شود. فیلم به‌طور نسبتاً ظریف نقدی بر هوس مدرن به زندگی آنلاین ارائه می‌دهد: جایی که حقیقت گویا ساخته می‌شود، نه گفته. شادی تقریبا کودکانه، نابالغی، بی‌پروایی عمدی و خودبینی کسانی که این جهان را ساخته‌اند، به‌خوبی نشان داده می‌شود. در سطحی دیگر، ناتوانی نخبگان فناوری نیز به تصویر کشیده می‌شود—حتی نمی‌توانند یک تخم‌مرغ را آب‌پز کنند. پس چه ارزشی دارد شبکه‌های اجتماعی، نه؟ پاسخ هم بله و هم نه است. فیلم بیش از حد جانب خود را می‌گیرد. تلاش می‌کند رسانه‌های جریان اصلی را منبع حقیقت جلوه دهد، در حالی که مردم دقیقاً به‌خاطر امتناع روزنامه‌نگاریِ جریان اصلی از گفتن حقیقت به قدرت به شبکه‌های اجتماعی روی آورده‌اند. علی‌رغم کاستی‌ها، رسانه‌های اجتماعی بستری برای روزنامه‌نگاران تحقیقی واقعی و افشاگران شجاع فراهم کرده‌اند تا نااهلی‌های قدرت فاسد را افشا کنند—نکته‌ای که فیلم به‌طوری ناراحت‌کننده از آن غفلت می‌کند. خلاصه اینکه فیلم بدی نیست. به‌عنوان یک کمدی تلخ و ملایم، نکات معتبر و بجایی درباره‌ی شبکه‌های اجتماعی و به‌تبع آن کاستی‌های صنعت فناوری مطرح می‌کند. اما نقص اصلی‌اش این است که طرف دیگر ماجرا را نشان نمی‌دهد. برچسب‌های مد روز مانند «اطلاعات غلط» که نزد سیاستمداران سطحی و رسانه‌های رسمی کم‌شفاف محبوب‌اند، به همان سادگی می‌توانند متوجه خودِ آن‌ها نیز شوند، همان‌طور که متوجه دنیای فناوری و سازندگان آن می‌شوند.