فیلم Friendship 2024

«تامی» (کیت مارا) از سرطان بهبود یافته، برای گل‌فروشی رو به رشدش به ون بزرگ‌تری نیاز دارد، پسر نوجوانش را روی لب‌هایش می‌بوسد و با آقای تبلیغات «کریگ» (تیم رابینسون) ازدواج کرده است. او مردی مرتب و دقیق است، اغلب به رنگ بژ لباس می‌پوشد، کم‌حرف است و همکارانش او را کمی بی‌رمق تحقیر می‌کنند. آن‌ها در حال اسباب‌کشی‌اند که بسته‌ای به آدرسی نزدیک‌شان می‌رسد....

«تامی» (کیت مارا) از سرطان بهبود یافته، برای گل‌فروشی رو به رشدش به ون بزرگ‌تری نیاز دارد، پسر نوجوانش را روی لب‌هایش می‌بوسد و با آقای تبلیغات «کریگ» (تیم رابینسون) ازدواج کرده است. او مردی مرتب و دقیق است، اغلب به رنگ بژ لباس می‌پوشد، کم‌حرف است و همکارانش او را کمی بی‌رمق تحقیر می‌کنند. آن‌ها در حال اسباب‌کشی‌اند که بسته‌ای به آدرسی نزدیک‌شان می‌رسد. «کریگ» مردی کمک‌رسان است و بسته را برای همسایه جدید، «آستین» (پل راد)، می‌برد. آستین مجری آب‌وهوا در تلویزیون محلی است و همسایه‌اش را برای نوشیدنی آن شب دعوت می‌کند. آن دو خیلی زود با هم جور می‌شوند و دفعه بعد خود را در حال خزیدن در فاضلاب زیر شهرداری و ماجراجویی می‌یابند! چند روز مثل رفقای صمیمی‌اند، اما یک شب برای «کریگ» خوب پیش نمی‌رود وقتی آستین دوستانش را دعوت می‌کند و آن رابطه نوپا دیگر آن چیزی نیست که بود. در همین حال، «تامی» وقت بیشتری را با مربی «دوون» می‌گذراند و پسرشان «استیوی» هم یک همراه خواب پیدا کرده است. «کریگ» که بیشتر و بیشتر سرگردان می‌شود، تلاش می‌کند ماجرای اخیر را برای همسرش بازسازی کند، اما همه‌چیز طبق نقشه پیش نمی‌رود و این مرد را حتی منزوی‌تر، مضحکه‌آمیزتر و آسیب‌پذیرتر از قبل باقی می‌گذارد، با همسری که انگار او را رها کرده است. هدف همه این‌ها چیست؟ سؤال خوبی است. رابینسون در نقش شخصیتی تقریباً کارتونی که جمع‌کننده تمام جلوه‌های ناتوانی و شرمساری است، فوق‌العاده عمل می‌کند. آیا این خنده‌دار است یا ناراحت‌کننده، یا هر دو؟ برای من بیشتر دومی بود؛ با این که شخصیتش در ابتدا عجیب و بامزه می‌نمود، کم‌کم آزاردهنده و حتی شبیه چاپلین شد و برایم بی‌اهمیت شد که چه سرنوشتی در انتظارشان است. آیا او در حال خیانت است؟ آیا می‌خواهد؟ آیا فقط از شوهر کند و سنگینش سرخورده است؟ و آستین چه؟ آیا آدمی خودمحور و بی‌رحم است یا اول دست دوستی دراز کرده و بعداً پشیمان شده و پل را بالا کشیده؟ فیلمی است که آدم را در صندلی‌اش جابه‌جا می‌کند، و این اشکالی ندارد تا وقتی که بتوانی با کسی روی پرده همدلی کنی. من نتوانستم، و در پایان فقط نسبت به آن‌ها، موقعیتشان و آن شخصیت‌های آزاردهنده مجریان آب‌وهوای تلویزیون آمریکایی بی‌تفاوت شدم. شاید من حال و حوصله‌اش را نداشتم؛ در سینما کسانی بلند می‌خندیدند، اما برای من این فیلم کار نکرد و بخشی از رفتار انسانی را نشان داد که آدم به آن می‌خندد نه با آن، و من از این هم خوشم نیامد. بامزه و گاهی طاقت‌فرسا، به‌خاطر تصمیم‌های وحشتناکی که شخصیت تیم رابینسون می‌گیرد، اما در کل واقعاً خوب بود. مثل یک قسمت بلندِ «فکر می‌کنم باید بری»؛ تا وقتی فیلم روی پرده است، با این شوخ‌طبع همراه شوید! این خوب است. برای من بیش از حد سر و صدا شده بود — خیلی بیش از حد. داشتن دوست خوب است. سرگرم‌کننده است؛ در میانه کش‌دار می‌شود، دوباره سرگرم‌کننده می‌شود. من واقعاً سبک غیرمتعارف و بیرحمِ کمدی‌ها را تحسین می‌کنم، اما همان‌طور که نقد می‌کنم، اولین کسی هم هستم که آثاری را که ادعای چنین کیفیت‌هایی دارند و فاجعه‌بار شکست می‌خورند، سرزنش می‌کنم. همین وضعیت درباره فیلم اول اندرو دی‌یانگ صادق است؛ نمایشی که ظاهراً می‌خواهد نگاهی زیرکانه و خنده‌دار به رفاقت‌های مردانه بیندازد اما در هر لحظه کاملاً بی‌اثر است. «دوستی» ماجراهای غیرقابل‌باور و مضحک همسایه‌ها، آستین (پل راد) و کریگ (تیم رابینسون)، را دنبال می‌کند؛ شیطنت‌ها و رفتارهای نابالغ و بی‌مسئولیت آن‌ها آن‌قدر غیرقابل‌فهم است که هر بیننده‌ای با حتی کمترین باقی‌مانده عقل نمی‌تواند این مزخرفات را جدی بگیرد. روایت اپیزودیکشان مثل نسخه زنده‌ای از «فمیلی گای» یا «بیویس و بات‌هد» است؛ اشکالی ندارد برای انیمیشن، اما در قالب سینمایی معتبر کارآیی ندارد. واقعاً نمی‌توانستم منتظر پایان فیلم باشم و مدام ساعت را نگاه می‌کردم تا این تلاش دردناک و گمراه‌شده برای مسخره‌کردن «برومنس» تمام شود؛ فیلمی که مردان ظاهراً متعادل را به احمق‌های بی‌مغز تبدیل می‌کند. با این حال، عجیب است که این پروژه چگونه مجوز تولید گرفته و عجیب‌تر از آن ستایش‌های بی‌قاعده‌ای است که نصیبش شده: نامزدی جایزه منتقدان برای بهترین کمدی، اشاره جایزه مستقل اسپریت به فیلمنامه اول، و قرارگرفتن در فهرست ده فیلم مستقل برتر 2025 از سوی هیئت ملی بازبینی — همه این‌ها بیش از حد و غیرقابل‌باور به نظر می‌رسند. اگر این فاجعه سینمایی نمایانگر وضعیت فعلی کمدی‌های سینمایی باشد، صنعت بیش از چیزی که تصور می‌کنیم در دردسر است.