فیلم The Destiny of a Man 1959

«سوکولوف» (سرگئی بوندارچوک) امیدوار است پس از جنگ داخلی روزهای رزمندگی‌اش به پایان رسیده باشد؛ او همراه نامزدش «یرینا» (زینایدا کیرینکو) آرام می‌گیرد و خانواده‌ای تشکیل می‌دهد. متأسفانه نازی‌ها خواست او برای زندگی آرام را محترم نمی‌شمارند و او به خدمت ارتش شوروی فراخوانده می‌شود. مانند بسیاری دیگر، به خانواده‌اش خداحافظی می‌کند و قول بازگشت می‌دهد، در حالی که خود هم نمی‌داند چه وقت یا آیا...

«سوکولوف» (سرگئی بوندارچوک) امیدوار است پس از جنگ داخلی روزهای رزمندگی‌اش به پایان رسیده باشد؛ او همراه نامزدش «یرینا» (زینایدا کیرینکو) آرام می‌گیرد و خانواده‌ای تشکیل می‌دهد. متأسفانه نازی‌ها خواست او برای زندگی آرام را محترم نمی‌شمارند و او به خدمت ارتش شوروی فراخوانده می‌شود. مانند بسیاری دیگر، به خانواده‌اش خداحافظی می‌کند و قول بازگشت می‌دهد، در حالی که خود هم نمی‌داند چه وقت یا آیا اصلاً بازخواهد گشت. اوضاع اصلاً خوب شروع نمی‌شود: سوکولوف توسط متجاوزان اسیر و در محیطی پرخطر و مملو از قتل‌های خودسرانه زندانی می‌شود—فرقی نمی‌کند اسیر جنگی باشی، شهروند روس یا یهودی. با تغییر جریان جنگ او موفق به فرار می‌شود و ما تلاش‌هایش برای بازگشت به خانواده را دنبال می‌کنیم. روایت به‌صورت بازگویی است، پس از سرنوشت جستجوهای او آگاهیم؛ هرچه به فرجام نزدیک می‌شویم با شخصیتی روبه‌رو می‌شویم که کاملاً از امید تهی شده—تا وقتی پسرک جوان «وانیا» (اجرای دلنشین پاول بوریسکین) تأثیری غیرقابل‌پیش‌بینی و عمیق بر آن مرد مسن و تقریباً بی‌هدف می‌گذارد. تصاویر جنگی فیلم در اینجا بسیار مؤثر است؛ آشفتگی و هرج‌ومرجی که از رفتار بی‌تمایز دشمن و بعدها حتی نیروهای خودی برمی‌خیزد را به‌خوبی نشان می‌دهد و وحشت‌هایی را که به‌طور تصادفی بر مردم تحمیل می‌شود، عیان می‌سازد. بوندارچوک در به تصویر کشیدن شخصیتی ساده، شریف و در نهایت کسی که تنها می‌خواهد به لذت‌های خانواده و زحمتش بازگردد نیز استاد است. این مضامین وقتی خصوصاً دلخراش می‌شوند که او در برابر مرگ به‌دست رئیس اردوگاه قرار می‌گیرد، کسی که کشتن زندانیان را مانند تفریح می‌بیند. اندکی نکتهٔ مذهبی هم در داستان هست که به‌نظرم بعد انسانیِ بیشتری به روایت می‌افزاید—روایتی که به همان آسانی می‌توان آن را به یکی از میلیون‌ها سرباز پیاده در جنگ جهانی دوم نسبت داد که از آنچه در خانه می‌گذرد بی‌خبرند. اگر صحنهٔ پایانی بغضت را درنیاورد...