فیلم هندی Oopiri 2016

بازسازی فیلم فرانسوی The Intouchables (۲۰۱۱) که در وطنش پدیده گیشه بود، «Thozha» فیلمی گرم و دلپذیر است؛ دو ویژگی‌ای که باعث می‌شود چندان درگیر قصهٔ کلیشه‌ای‌اش نشویم؛ قصه‌ای دربارهٔ آدم‌هایی از طبقات اجتماعی متفاوت که از هم درس‌ها و تجربه‌های زندگی می‌آموزند. وامشی، کارگردان، ساختار فیلم اصلی را حفظ کرده و همین کمک بزرگی به فیلم اوست؛ چون بیش از آنکه داستان یا پیچش‌های...

بازسازی فیلم فرانسوی The Intouchables (۲۰۱۱) که در وطنش پدیده گیشه بود، «Thozha» فیلمی گرم و دلپذیر است؛ دو ویژگی‌ای که باعث می‌شود چندان درگیر قصهٔ کلیشه‌ای‌اش نشویم؛ قصه‌ای دربارهٔ آدم‌هایی از طبقات اجتماعی متفاوت که از هم درس‌ها و تجربه‌های زندگی می‌آموزند. وامشی، کارگردان، ساختار فیلم اصلی را حفظ کرده و همین کمک بزرگی به فیلم اوست؛ چون بیش از آنکه داستان یا پیچش‌های روایی اهمیت داشته باشند، این فیلم دربارهٔ شخصیت‌های محوری‌اش است. اینجا دو شخصیت اصلی سینو (کارثی)، خلافکار سطح پایین آزادشده با مرخصی، و ویکرامادیتا (ناگارجونا)، مردی با ثروتی شرم‌آور، هستند. وامشی در انتخاب بازیگران نقطهٔ حساسِ کار را درست گرفته؛ در کارثی بازیگری دارد که هم بلندصحبت، هم رک و چشمان باز، و در عین حال جذاب است. شخصیت او نسبت به کیرتی (تاماناه) که منشی ویکرام است، کمی نگاه شهوانی دارد، اما به‌خاطر اجرای کارثی این نکته را نادیده می‌گیریم. این بازیگر به‌خوبی حیرت و دل‌سوختگی شخصیت را منتقل می‌کند. سینو ممکن است به‌نظر کسی بیاید که از مزایای شغلی‌اش لذت می‌برد، اما در عمق وجودش می‌خواهیم که ثروت را با عشق خانواده‌اش عوض کند. مادرِ او که کارمند راه‌آهن است (جایاسودا) و نان‌آور خانواده به‌شمار می‌آید، از تبدیل شدن او به خلافکار بیزار است، در حالی که خواهر و برادرش برایش اهمیت قائل‌اند. حوادث مربوط به مشکلات این خانواده چیزهایی‌اند که بارها دیده‌ایم، اما به‌عنوان یک درام همچنان مؤثرند. اما شخصیت ویکرام تک‌بعدی است. او طوری نوشته شده که ظاهراً بیش از حد قدیسانه به‌نظر می‌رسد، هرچند معلولیتش به‌خودی‌خود باعث همدردی تماشاگر می‌شود. حتی نامزد سابقش (آنوشکا، در یک ظاهر کوتاه) دربارهٔ او با ستایش حرف می‌زند، طوری که ویکرام طنینی از لبه و تیزی ندارد. او حتی در پایین‌ترین لحظات‌، به‌نظر نمی‌رسد از وضعیتش عصبانی باشد. ناگارجونا به‌راحتی قامت یک میلیاردر را نمایش می‌دهد، اما در منتقل‌کردن احساس ناتوانی و ضربه‌های روانیِ یک فرد معلول تا حدودی متقاعدکننده نیست. با این حال، حس رفاقت قوی میان کارثی و ناگارجونا باعث می‌شود که دل‌مان برای شخصیت‌هایشان بتپد. و با اینکه فیلم به موضوع معلولیت می‌پردازد، اغلب اوقات از شیرین‌کاریِ بیش از حد دور می‌ماند. حتی موفق می‌شود یک شمارهٔ آیتمی سرگرم‌کننده هم داشته باشد. و وقتی اوضاع احساسی می‌شود، همیشه یک جملهٔ طنز چند دیالوگ آن‌طرف‌تر قرار دارد تا فضا را سبک کند. برای مثال در صحنه‌ای که دوست ویکرام، پراساد (پراکاش راج در نقش مناسبش) دربارهٔ گذشتهٔ ویکرام با سینو صحبت می‌کند، مثل سینو ما هم وقتی متوجه آنچه رخ داده، می‌شویم چشم‌مان نمناک می‌شود، اما خیلی زود می‌خندیم وقتی سینو با افشای حقیقت دربارهٔ تابلویی که پراساد خریده، فضا را سبک می‌کند. در واقع بیش از احساسات، این خنده‌ها هستند که فیلم را زنده نگه می‌دارند.