فیلم Hot Milk 2025

این فیلم در پنج دقیقه‌ی پایانی تا حدی به اوج می‌رسد و در برخی لحظات بازی محکمی هم از فیونا شاو دیده می‌شود، اما در غیر این صورت برایم چندان موردی نداشت؛ درامی نسبتاً سطحی. «رز» (شاو) تقریباً بیست سال است که قادر به راه رفتن نبوده و خانه‌اش را رهن گذاشته تا بتواند در یک کلینیک تخصصی که «گومز» (وینسنت پرس) اداره می‌کند، تحت...

این فیلم در پنج دقیقه‌ی پایانی تا حدی به اوج می‌رسد و در برخی لحظات بازی محکمی هم از فیونا شاو دیده می‌شود، اما در غیر این صورت برایم چندان موردی نداشت؛ درامی نسبتاً سطحی. «رز» (شاو) تقریباً بیست سال است که قادر به راه رفتن نبوده و خانه‌اش را رهن گذاشته تا بتواند در یک کلینیک تخصصی که «گومز» (وینسنت پرس) اداره می‌کند، تحت درمان قرار بگیرد. او با دخترش «سوفیا» (اما مَکی) همراه است که گرچه آشکارا مادرش را دوست دارد، از اینکه دائم مراقب او باشد کمی خسته و دل‌زده است. خیلی زود تا حدودی می‌توان نوع مشکلات زن سالخورده را حدس زد، اما این مسئله محور اصلی داستان نیست. داستان بیشتر بر رابطه‌ی سوفیا با «اینگرید» (ویکی کریپس) متمرکز است؛ شخصیت مرموز و ورود اینگرید، سوفیا را دچار سردرگمی و خشم می‌کند، و وقتی دوستش «مَتی» (یانگ گائل) هم ظاهر می‌شود، اوضاع که قبلاً هم گیج‌کننده بود پیچیده‌تر می‌شود. با این سناریوی نه‌چندان جذاب که به‌کُندی پیش می‌رود و شکایت‌های مداوم شاو درباره‌ی آب، تماشاگر تا حد زیادی مجبور می‌شود خود تعبیر و تفسیرش را بر داستان تحمیل کند و در مورد من، این سؤال پیش می‌آید که چرا باید به این مسائل اهمیت بدهم. به نظر می‌رسد در شخصیت‌پردازی اینگرید تأثیراتی از گروه‌های پشت‌صحنه وجود داشته است و با اینکه فیلم در یک ساحل زیبا در یونان فیلم‌برداری شده، من نتوانستم با آن ارتباط برقرار کنم. تولید تا حدی حرفه‌ای انجام شده، اما بیشتر برای تماشای تلویزیونی در یک شب زمستانی مناسب است؛ نه داغ، بیشتر ولرم. بازسازی دیگری دیگر. این‌بار لزبین‌ها یک فیلم اوایل دهه‌ی ۲۰۰۰ که از نگاه مردانه سینه‌ها را جلوه می‌داد، از بین می‌برند و آن را تبدیل به یک درام خانوادگی بلوغ می‌کنند. سینه‌های خوش‌فرمی در فیلم هست، به‌ویژه از سوی مادر. سوتین‌ها بسیار کم‌اند اما... صحنه‌ی برهنگی بی‌مورد کجاست؟ مگر نباید صحنه‌ای در بستنی‌فروشی باشد که چیزی بیرون بیاید؟ مگر برای این چیزها مدرسه نمی‌روند؟ ابتدا بگویم که فیلمنامه برای من همیشه اهمیت محوری ندارد. اما این فیلم چند کار را خیلی خوب انجام می‌دهد و در کل تماشای دلپذیری است: همه‌ی جنبه‌های بصری، ریتم، بازی‌ها. نحوه‌ی نمایش روابط صمیمانه تازه و به‌نظرم خیلی کم‌نظیر است، و روان‌شناسی روابط خانوادگی تا حدی واقعی به‌نظر می‌رسد. حالا که می‌دانم فیلم بر اساس رمانی ساخته شده، منطقی به‌نظر می‌رسد؛ حداقل یک صحنه کمی گیج‌کننده بود که مطمئناً در رمان بهتر توضیح داده شده یا بهتر است به تخیل سپرده شود. در مجموع از ۷۵٪ جمع‌بندی شده است.