فیلم Gunpoint 1966

اصلاً به‌صرفه نیست که شانس‌ها را برابر کنی! «گان‌پوینت» به کارگردانی ارل بلامی و نوشته مری و ویلارد ویلیهام است. در این فیلم آدِی مورفی، جون استِیلی، وارن استیونز، ادگار باچِنِن، دنور پایل، دیوید مکلین، نیک دنیس و رویال دانو بازی می‌کنند. موسیقی اثر هانس جی. سالتر و فیلم‌برداری رنگی از ویلیام مارگولیز است. داستان در اوایل دهه 1880 در کلرادو می‌گذرد؛ جایی که بی‌قانونی همه‌جا را...

اصلاً به‌صرفه نیست که شانس‌ها را برابر کنی! «گان‌پوینت» به کارگردانی ارل بلامی و نوشته مری و ویلارد ویلیهام است. در این فیلم آدِی مورفی، جون استِیلی، وارن استیونز، ادگار باچِنِن، دنور پایل، دیوید مکلین، نیک دنیس و رویال دانو بازی می‌کنند. موسیقی اثر هانس جی. سالتر و فیلم‌برداری رنگی از ویلیام مارگولیز است. داستان در اوایل دهه 1880 در کلرادو می‌گذرد؛ جایی که بی‌قانونی همه‌جا را فرا گرفته و عمدتاً توسط دسته دِراگو انجام می‌شود که پس از ارتکاب جنایات به پناهگاهشان در نیومکزیکو فرار می‌کنند. با این حال یک نفر قلمرو تسلیم را قبول ندارد: کلانتر لاج‌پول، چد لوکاس (مورفی). عده‌ای معتقدند وسترن‌های آدی مورفی در دهه 1960 ضعیف‌تر از آثار دهه 1950 او هستند که در اغلب موارد با یک یا دو استثنا درست است. دهه 60 تغییراتی در ژانر وسترن به‌وجود آورد؛ اسپَگِتی وسترن‌ها و بازنگری در مفهوم وسترن پا به میدان گذاشتند. بسیاری از آثار مورفی در این دهه با محدودیت‌های بودجه و جدال با جریان تغییر مواجه بودند و باید امیدوار بود چیزی برای عرضه داشته باشند که ارزش وقت گذاشتن داشته باشد. «گان‌پوینت» فیلمی ترکیبی است که هم بهترین‌ها و هم ضعف‌های خروجی وسترنی مورفی در آن دهه را نشان می‌دهد. مورفی در نقش‌پردازی‌اش خوب است و طرفدارانش راضی می‌شوند، و بازیگران همراه او گروهی مقاوم و قابل‌اطمینان‌اند. بدلکاری‌های جالب، اکشن فراوان (تخریب اموال، تعقیب با اسب، درگیری‌های مسلحانه و...) و فیلم‌برداری لوکیشن از یوتا (سنت‌جورج / پارک ایالتی اسنو کَنین) بسیار چشم‌نوازند. همچنین یک لوکوموتیو قدیمی خوش‌ساخت هم در فیلم دیده می‌شود. از لحاظ روایت، فیلم در سطحی عالی نیست، ولی چرخشی که قهرمان را ناگهان تا حدی قلدر نشان می‌دهد و به او تعارضات احساسی می‌بخشد، افزوده‌ای هوشمندانه است. متأسفانه نکات مثبت تولید تا حدی تحت‌الشعاع جلوه‌های پس‌زمینه ضعیف و استفاده از پروپس‌های پلی‌استایرن قرار گرفته که هرچند بار نوستالژیک دارند، تلخیِ وضعِ فعلی این نوع تولیدات را هم یادآوری می‌کنند. با این حال فیلم دور از وقت‌ تلف‌کردن است و عناصر لازم ژانر را برای طرفداران آدی مورفی و وسترن‌های «بی» دهه ۵۰ فراهم می‌کند. 6.5/10