فیلم Androcles and the Lion 1952

فکر می‌کنم چارلز ارسکین در این اقتباس سرگرم‌کننده از کمدی جورج برنارد شاو کار نسبتاً خوبی انجام داده است. آندوکلِس (با بازی آلن یانگ) که از همسر سلطه‌گرش ماگه‌را (السا لانچستر) فرار کرده، در بیابان شیری را می‌یابد که خار در پنجه‌اش فرو رفته؛ با وجود ترس، خار را درمی‌آورد و شیر آزاد می‌شود. اندکی بعد او اسیر رومی‌ها می‌شود؛ فرماندهٔ رومی‌ها (با بازی ویکتور...

فکر می‌کنم چارلز ارسکین در این اقتباس سرگرم‌کننده از کمدی جورج برنارد شاو کار نسبتاً خوبی انجام داده است. آندوکلِس (با بازی آلن یانگ) که از همسر سلطه‌گرش ماگه‌را (السا لانچستر) فرار کرده، در بیابان شیری را می‌یابد که خار در پنجه‌اش فرو رفته؛ با وجود ترس، خار را درمی‌آورد و شیر آزاد می‌شود. اندکی بعد او اسیر رومی‌ها می‌شود؛ فرماندهٔ رومی‌ها (با بازی ویکتور میچِر) مشغول گردآوری مسیحیان برای سیرک بزرگ امپراتور است و در راه به رم، لاوینیا (با بازی جین سیمونز) را از پیش به‌دست آورده و به‌زودی فرّووِیوسِ خشن (رابرت نیوتُن) را نیز به جمع اضافه می‌کند. در مسیر کمی دربارهٔ قوت ایمان‌های مختلف — نسبت به عیسی و نسبت به امپراتور — می‌آموزیم، و وقتی به نقطهٔ اوج می‌رسیم معلوم می‌شود وفاداری‌ها به‌ویژه در سویِ امپراتور تاحدی دچار ابهام شده است. به نظرم این از بهترین نوشته‌های شاو است؛ کمدی تقریباً پیوسته است، هرچند همیشه خندهٔ بلند برنمی‌انگیزد، و اجرای نیوتن از بهترین نمونه‌های بازیگری قدرتمند و دارای شخصیتِ او به‌شمار می‌آید. تحسین باید کرد از یانگ که اینجا خوب نقشِ یکپارچه‌کنندهٔ گروهی از بازیگران باتجربه را ایفا می‌کند؛ حاصل حدود صد دقیقهٔ فیلمی نسبتاً تأمل‌برانگیز و قطعاً لذت‌بخش است که با موسیقی شاد فردریک هولاندر همراه شده است. این فیلم سرگرم‌کننده است و ارزش دیدن دارد تا ببینید با یک داستان قوی و گروهی از بازیگران کاربلد چه می‌شود خلق کرد.