فیلم Forbidden World 1982

یک نسخهٔ تقلیدی دیگر از «بیگانه» به تهیه‌کنندگی راجر کورمن، با تم‌های سافت‌کور در آینده‌ای دور، یک خلبان–تعمیرکار خبره (جسی وینت) به سیاره‌ای دور در بیابان فرستاده می‌شود تا به تیمی از مهندسین زیستی کمک کند که با موجودی در حال جهش دست‌وپنجه نرم می‌کنند. «دنیای ممنوع» (۱۹۸۲) دومین فیلم تقلیدیِ «بیگانه» است که توسط راجر کورمن تولید شد و حتی از برخی دکورهای فیلمِ پیشین او،...

یک نسخهٔ تقلیدی دیگر از «بیگانه» به تهیه‌کنندگی راجر کورمن، با تم‌های سافت‌کور در آینده‌ای دور، یک خلبان–تعمیرکار خبره (جسی وینت) به سیاره‌ای دور در بیابان فرستاده می‌شود تا به تیمی از مهندسین زیستی کمک کند که با موجودی در حال جهش دست‌وپنجه نرم می‌کنند. «دنیای ممنوع» (۱۹۸۲) دومین فیلم تقلیدیِ «بیگانه» است که توسط راجر کورمن تولید شد و حتی از برخی دکورهای فیلمِ پیشین او، «کهکشانِ وحشت»، استفاده می‌کند (و تعدادی جلوهٔ ویژه فضایی از «نبرد فراتر از ستارگان» قرض گرفته شده). جز این، فیلم‌ها در یکدیگر ارتباطی ندارند. گرچه عنوان من لحن تقلیل‌دهنده‌ای دارد، خودِ فیلم نمادین ریدلی اسکات نیز بخش‌های زیادی از نیمهٔ اولِ فیلمِ ۱۹۶۵ «سیارهٔ خون‌آشام‌ها» (با عنوان دیگر «ترس در فضا») را وام گرفته بود؛ بنابراین بی‌خود کاملاً اصیل هم نبود، هرچند خوب ساخته شده و برتر بود. مثل «کهکشانِ وحشت»، در این فیلم هم نوعی طعمِ کمیک‌بوکی وجود دارد که در «بیگانه» به‌دلیل بودجهٔ کلان دیده نمی‌شد. با این حال، اگر از علمی-تخیلی تلخ و بزرگ‌سالِ «بیگانه» خوشتان می‌آید، احتمالاً این یکی (و «کهکشان») را نیز خواهید پسندید. مشکل این است که هیولا در پردهٔ آخر طوری به‌نظر می‌رسد که شبیه چیزی از «فروشگاه کوچک وحشت» است و تا حدی مصنوعی جلوه می‌کند؛ اما تا آن نقطه، جهش‌ها و تغییرات مختلف مؤثرند، به‌ویژه با در نظر گرفتن بودجهٔ محدود کورمن. کورمن در این فیلم صحنه‌های برهنگی بیشتری نسبت به «بیگانه» گنجانده است—دو بازیگر زن در چند سکانس تاحدی برهنه نشان داده می‌شوند و یک یا دو سکانس با بار جنسی وجود دارد. انتقاد از این برهنگی به‌عنوان بهره‌کشی کاملاً وارد است، اما می‌توان آن را از زاویهٔ دیگری هم دید: نشان می‌دهد که آدم‌هایی که در ایستگاهی دورافتاده در کهکشان گرفتارند، از نظر رفتارهای روزمره مثل مردم زمینی عمل می‌کنند—خوابیدن با لباس سبک، راه‌رفتن با لباس زیر یا روپوش، حمام‌کردن، استفاده از سونا، برقراری روابط جنسی و امثال آن. به عبارت دیگر، مردم حتی صدها سال در آینده و در فضا هم همان مردم‌اند. مدت فیلم ۱ ساعت و ۱۷ دقیقه است و در استودیوی کورمن در ونیسِ کالیفرنیا (آنچه به‌عنوان «تأسیسات معروفِ انبار چوب» یاد می‌شود) و همچنین در صخره‌های واسوکز در آگوا دلسه برای لوکیشن‌های بیرونی فیلم‌برداری شده است. نمره: B-/C+