فیلم Doc 1971

پیش از دو بیوپیک متقابل «تامبستون» و «وایت ارپ» در دههٔ ۱۹۹۰، این اثرِ ۱۹۷۱ قبلاً تصمیم گرفته بود حقیقت دربارهٔ جان «داک» هالیدی — بهترین دوست وایت ارپ و از شرکت‌کنندگان در تیراندازی مشهور اوکی کورال — را بازگو کند. با مدت کمی بیش از یک ساعت و نیم، فیلم از بسیاری کلیشه‌های حماسی وسترن می‌گذرد و بی‌پروا سراغ داستانِ اصلی و پردامنه‌اش می‌رود. داک...

پیش از دو بیوپیک متقابل «تامبستون» و «وایت ارپ» در دههٔ ۱۹۹۰، این اثرِ ۱۹۷۱ قبلاً تصمیم گرفته بود حقیقت دربارهٔ جان «داک» هالیدی — بهترین دوست وایت ارپ و از شرکت‌کنندگان در تیراندازی مشهور اوکی کورال — را بازگو کند. با مدت کمی بیش از یک ساعت و نیم، فیلم از بسیاری کلیشه‌های حماسی وسترن می‌گذرد و بی‌پروا سراغ داستانِ اصلی و پردامنه‌اش می‌رود. داک هالیدی (استیسی کیچ) کیتی الدر (فی داناوی)، یک روسپی، را از آیک کلانتون (مایکل ویتنی)، شرور محلی، می‌خرد و او را به تامبستون، آریزونا می‌برد. آنجا با بهترین دوستش وایت ارپ (هریس یولین) دیدار می‌کند. ارپ در قلمرو آرزوهای سیاسی دارد و می‌خواهد قانون را در دست بگیرد، در حالی که هالیدی بر قمار نظارت کند. اختلاف‌هایی میان ارپ و هالیدی بر سر الدر و نحوهٔ اعمال قانون پدید می‌آید، اما آن‌ها درست به‌موقع برای رویارویی نهایی در کورال بدنام دوباره به هم نزدیک می‌شوند؛ رویارویی‌ای که به مرگ چند شخصیت مهم می‌انجامد. چند سکانس کمی بیش از حد آرام‌ و کند اجرا شده‌اند، اما موفقیت اصلی فیلم در بازیگران نقش‌های اصلی است؛ همهٔ آن‌ها حرفه‌ای‌اند. کیچ در نقش داك هالیدی که پیش‌تر ندیده‌ایم، فوق‌العاده است؛ حرکات بدنی‌اش روان و متین است، همان‌گونه که از یک قمارباز حرفه‌ای انتظار می‌رود، و بازی‌اش ظاهراً بدون زحمت به نظر می‌رسد و تماشاگر را با خود همراه می‌کند. داناوی در نقش کیتی الدر، زنی که تمام عمرش روسپی بوده و تغییر دادن خود را صرفاً برای رضایت تصورات دیگران از یک زوج دشوار می‌داند، بازی‌ای بی‌زرق و برق و بدون گرایش به کلیشهٔ «روسپی با قلب پاک» ارائه می‌دهد. یولین که بیشتر به‌عنوان بازیگر نقش‌های محوری شناخته می‌شود، در نقش وایت ارپ عالی است؛ او خشن و تهدیدآمیز است و هم‌زمان قهرمانی ساده‌لوح نیست. سخنرانی‌اش پس از درگیری، وقتی کنار جسدی ایستاده و بار دیگر قول می‌دهد تامبستون را پاک کند، بسیار تأثیرگذار است. با وجود چند نقطهٔ کند و تدوین نه‌چندان یکدست، «داک» یک وسترن برجسته و کم‌تقدیرشده است که شایستۀ تماشاگران خاص و علاقه‌مند است. به‌شدت توصیه می‌کنم.