فیلم Dr. Jekyll and Mr. Hyde 1920

فیلمی صامت اولیه و بسیار خوب با کارگردانی استادانه و اجرای درخشان جان بَری‌مور. برای دوستداران سینما که به ریشه‌های سینمای وحشت آمریکایی علاقه‌مندند، قطعاً ارزش دیدن دارد. باید اعتراف کرد که جان بَری‌مور خوش‌قیافه‌ای به‌معنای مرسوم نبود، اما بر خلاف بسیاری از ستارگان عصر صامت، او واقعاً بازی می‌کرد و نه صرفاً با نگاهی دلتنگ به دوربین یا چشم‌های معصوم بازیگر مقابلش زینت صحنه می‌شد....

فیلمی صامت اولیه و بسیار خوب با کارگردانی استادانه و اجرای درخشان جان بَری‌مور. برای دوستداران سینما که به ریشه‌های سینمای وحشت آمریکایی علاقه‌مندند، قطعاً ارزش دیدن دارد. باید اعتراف کرد که جان بَری‌مور خوش‌قیافه‌ای به‌معنای مرسوم نبود، اما بر خلاف بسیاری از ستارگان عصر صامت، او واقعاً بازی می‌کرد و نه صرفاً با نگاهی دلتنگ به دوربین یا چشم‌های معصوم بازیگر مقابلش زینت صحنه می‌شد. او در نقش‌های جکیل و هایدِ رابرت لوئیس استیونسون تهدید و مهارتی چشمگیر نشان می‌دهد. داستان دربارهٔ آقای جکیلِ بسیار محترمی است که شیفتهٔ روان انسان می‌شود و با داروهایی که ذهن و بدن را تغییر می‌دهند آزمایش می‌کند و در جریان این تجربه‌ها، جنبهٔ ناخوشایند و خشن درونش به‌صورت آقای هاید بیرون می‌زند. سپس نبردی تمام‌عیار میان دو شخصیتِ نجیب و هیولاگون در می‌گیرد و به‌سرعت اطرافیانش ـ از جمله میلیسنت (مارتا منسفیلد) که جکیل او را دوست دارد، و حتی جینا (نیتا نالدی)، خوانندهٔ سالن نمایش که مورد تمنای شخصیت دوم است ـ در معرض خطر قرار می‌گیرند. بَری‌مور در این فیلم عالی است؛ بعضی از صحنه‌های تغییر چهره‌اش مرا به یاد ریچارد سوم دیوانه‌ای انداخت که پیانویی نامرئی می‌نوازد. بهره‌گیری از لوکیشن‌های تاریک و نمور، استفادهٔ هوشمندانه از سایه‌ها و توانایی بَری‌مور در ایجاد حس تهدید، واقعاً باعث می‌شود که مو به تن آدم سیخ شود. جلوه‌های بصری مؤثرند و جان رابرتسون اقتباسی محکم و موفق از داستانی دلهره‌آور و تحریک‌کننده ارائه می‌دهد که هنوز هم تخیل را درگیر می‌کند؛ شخصیت‌پردازی‌ها لطمه نمی‌خورند و فیلم بیش از حد متکی به جلوه‌های نمایشی نیست. اگرچه شاید بهترین اقتباسِ ممکن نباشد — نسخهٔ ۱۹۳۱ هم اقتباس بسیار خوبی است — اما این کار هم تفاسیری عالی و قابل‌توجه ارائه می‌دهد.