فیلم Kind Hearts and Coronets 1949

این بی‌تردید محبوب‌ترینِ کمدی استودیو ایلینگ برای من است و مطمئنم برای بسیاری دیگر نیز چنین است. نمایش طنزی بسیار نفیس و هوشمندانه با تیرگی‌هایی چشمگیر، به‌ویژه برای دنیس پرایس که در نقش اصلی «لوئیس» فوق‌العاده ظاهر می‌شود، و برای آلک گینس جوان که در این فیلم هشت نقش متفاوت ایفا می‌کند! در آن روزهای نخست، آقای گینس مرتب خود و کارگردانانش را به چالش...

این بی‌تردید محبوب‌ترینِ کمدی استودیو ایلینگ برای من است و مطمئنم برای بسیاری دیگر نیز چنین است. نمایش طنزی بسیار نفیس و هوشمندانه با تیرگی‌هایی چشمگیر، به‌ویژه برای دنیس پرایس که در نقش اصلی «لوئیس» فوق‌العاده ظاهر می‌شود، و برای آلک گینس جوان که در این فیلم هشت نقش متفاوت ایفا می‌کند! در آن روزهای نخست، آقای گینس مرتب خود و کارگردانانش را به چالش می‌کشید تا توانایی‌هایش را نشان دهد. سال قبل با بازی خیره‌کننده‌اش در نقش فاگین در «الیور تویست» همین کار را کرده بود، و آن تنها دومین فیلم او بود! با این اثر شگفت‌انگیز — سومین کار سینمایی‌اش — هر منتقد دوسردی را خاموش کرد و پس از آن حرفه‌ای درخشان را آغاز کرد که تقریباً تا پایان عمرش ادامه یافت. به نظر من بهترینِ کمدی‌های ایلینگ است؛ دنیس پرایس در نقش نجیب‌زاده‌ای که مورد بی‌مهری قرار گرفته و تصمیم می‌گیرد چشمگیرترین انتقام‌ها را از کسانی بگیرد که او را برای مصائب دوران کودکی‌اش مقصر می‌داند، بی‌نظیر است. آلک گینس تمام اعضای خانواده داسکوین (که تا حدودی محکوم به فنا هستند) را به‌طرزی برجسته بازی می‌کند — به‌ویژه کشیش — و والری هابسون و جون گرینوود هم این ترکیب بازیگری عالی را کامل می‌کنند. این کمدی تیره و بسیار لذت‌بخش با پیچش‌های اضافیِ جالبی که اوضاع را خوش‌ساخت‌تر می‌کند، از آن فیلم‌هایی است که بارها می‌توان دید و هرگز خسته‌کننده نمی‌شود. با تمام چیزهایی که دربارهٔ این فیلم شنیده بودم، ناامید شدم. همیشه گفته می‌شد آلک گینس در نقش‌های متعدد فوق‌العاده است، اما بیشترِ آن نقش‌ها فقط برای لحظه‌ای کوتاه روی صحنه ظاهر می‌شوند. بله، گریم‌کار آن‌ها را از نظر ظاهری خوب متمایز کرده، اما تنها چندتایشان واقعاً نقشی در پیشبرد داستان دارند. یک نما هست که برای زمان خود هوشمندانه است و همه را «با هم» نشان می‌دهد و از نظر فنی قابل تحسین است، اما تاثیری در ارتقای اثر ندارد. راستش، همهٔ اینها جنبی نسبت به داستان اصلی است و اگر شش بازیگر متفاوت این نقش‌ها را ایفا می‌کردند هم فیلم تغییری محسوس نمی‌کرد. طنز فیلم از نوع هزل ملایم است و برای من بیش از یک لبخند تلخ به همراه نداشت. می‌دانم که «وابسته به زمان خود» است، اما حتی برای اواخر دههٔ ۱۹۴۰ هم به نظرم معمولی می‌آید.