فیلم Tarzan the Ape Man 1932

به‌حساب من، حدود بیست و سه دقیقه طول می‌کشد تا ماجراجویان دلیرِ ما—سی. اوبری اسمیت («پارکر») و دخترش روی پرده «جین» (مورین اوساولن)—ندای جنگل را از تارزان تاب‌زنِ پیچک‌ها، جانی وایسمولر، بشنوند و سرعت این جستجوی گنج واقعاً آغاز شود. مسافران ما همراه با نیل همیلتون («هولت») به دنبال گورستان افسانه‌ای فیل‌ها هستند؛ ثروتی فراتر از خواب‌های طمع. طبیعتاً این سفر در دل بیابانِ تا...

به‌حساب من، حدود بیست و سه دقیقه طول می‌کشد تا ماجراجویان دلیرِ ما—سی. اوبری اسمیت («پارکر») و دخترش روی پرده «جین» (مورین اوساولن)—ندای جنگل را از تارزان تاب‌زنِ پیچک‌ها، جانی وایسمولر، بشنوند و سرعت این جستجوی گنج واقعاً آغاز شود. مسافران ما همراه با نیل همیلتون («هولت») به دنبال گورستان افسانه‌ای فیل‌ها هستند؛ ثروتی فراتر از خواب‌های طمع. طبیعتاً این سفر در دل بیابانِ تا کنون ناشناخته، پرخطر است: رودخانه‌های ناپایدار، کوه‌ها و جانوران درنده و بسیار گرسنه. بخش‌هایی از تصاویر پشت‌صحنه یا آرشیوی است که چندان رضایت‌بخش نیست، اما با ورود تارزان چالاک و خوش‌قیافه و ربودن/نجات دادنِ جین زیبا (بسته به دیدگاه شما)، عنصر افسانه‌ای سینما شکل می‌گیرد. کیفیت تولید بعد از حدود نود سال کمی دچار فرسودگی شده، اما داستان در اصل یک روایت ساده و دوست‌داشتنیِ پسر-و-دختر است با فراوانی اکشن، سروصدا و مقدار قابل‌توجهی رمانسِ با پوشش‌های ساده. تصور می‌کنم در آن زمان برای بسیاری این نخستین مواجهه با محیط جنگل بوده و تماشای آن احتمالاً بسیار هیجان‌انگیز بوده است. قصه پر از حفره‌های داستانی است، اما پیشنهاد می‌کنم آن را با معیارهای امروز قضاوت نکنید (هرچند به‌نظرم هنوز از نسخه‌های ۱۹۸۱، ۱۹۸۴ و ۲۰۱۶ بهتر است). این یک داستان ماجراجویانهٔ سرگرم‌کننده است که باید به ساده‌ترین شکل و برای لذت بردن پذیرفته شود.