فیلم State Fair 1945

این فیلم تصویری رنگارنگ از شیطنت‌های خانواده "فرک" است - "آبل" (چارلز وینینگر)، همسرش "ملیسا" (فی بینتر) و فرزندان نوجوانشان "وین" (دیک هایمز) و "مارجی" (ژان کرین) در نمایشگاه سالانه ایالت آیووا. خود نمایشگاه فضای مناسبی برای داستان‌های متنوعی فراهم می‌کند، از عشق‌های ناکام در پرورش خوک تا چشیدن گوشت چرخ‌کرده، از عاشقانه‌های معمولی پسرها برای دخترها و یا در مورد "مارجی" پسرها برای مردی...

این فیلم تصویری رنگارنگ از شیطنت‌های خانواده "فرک" است - "آبل" (چارلز وینینگر)، همسرش "ملیسا" (فی بینتر) و فرزندان نوجوانشان "وین" (دیک هایمز) و "مارجی" (ژان کرین) در نمایشگاه سالانه ایالت آیووا. خود نمایشگاه فضای مناسبی برای داستان‌های متنوعی فراهم می‌کند، از عشق‌های ناکام در پرورش خوک تا چشیدن گوشت چرخ‌کرده، از عاشقانه‌های معمولی پسرها برای دخترها و یا در مورد "مارجی" پسرها برای مردی (دانا آندروز) و "وین" که عاشق ستاره بزرگ باند "امیلی" (ویویان بلین) است. داستان به طور پیش‌بینی‌پذیری پیش می‌رود و با تلاش‌های جالبی از یک بازیگر پشتیبان خوب همراه است - هری مورگان که یک غرفه کلاهبرداری را اداره می‌کند و میل دونالد میک به وظایف چشیدن غذا در ذهن می‌آید. راجرز و همستراین آهنگ‌های به یاد ماندنی "It Might as Well be Spring" و "It's a Grand Night for Singing" را ارائه می‌دهند تا فضا را زنده نگه دارند. این یک اثر بی‌شرمانه از فرهنگ آمریکایی است: لبخندها، چادرهای رنگی و پنیر - خیلی زیاد پنیر. نوشتار، در برخی مواقع جالب، فاقد محتوایی برای همراهی با آهنگ‌هاست و کمی نازک و حتی احمقانه به نظر می‌رسد. کرین، آندروز و هایمز کمی ناهماهنگ، کارآمد هستند، اما شیطنت‌های مداوم عاشقانه‌شان پس از مدتی برای من کمی خسته‌کننده شد. این یک مشاهده جالب از اینکه مردم روستایی آن زمان چگونه سرگرمی خود را تأمین می‌کردند، است، اما داستان یکی از بهترین آثار همستراین نیست. تماشای آن به اندازه کافی لذت‌بخش است، اما به سبک نسخه گینور/فاستر از دوازده سال پیش نمی‌رسد.