انیمیشن Watership Down 1978

قطعاً به شهرتش می‌ارزد! تنها چیزی که پیش از تماشا دربارهٔ «واترشِیپ داون» می‌دانستم این بود که نسبتاً گرافیکال است و در زمان اکرانش روی کودکان تأثیرگذار بوده. حالا می‌فهمم چرا! حتی از منظر امروزی هم نمایش خشونت در آن تا حدی شدید و جسورانه است. انیمیشن برای زمان خودش واقعاً چشم‌نواز و بسیار مؤثر است؛ موسیقی هم قابل‌توجه است. با این حال، شخصیت‌ها فراتر از «خوب»...

قطعاً به شهرتش می‌ارزد! تنها چیزی که پیش از تماشا دربارهٔ «واترشِیپ داون» می‌دانستم این بود که نسبتاً گرافیکال است و در زمان اکرانش روی کودکان تأثیرگذار بوده. حالا می‌فهمم چرا! حتی از منظر امروزی هم نمایش خشونت در آن تا حدی شدید و جسورانه است. انیمیشن برای زمان خودش واقعاً چشم‌نواز و بسیار مؤثر است؛ موسیقی هم قابل‌توجه است. با این حال، شخصیت‌ها فراتر از «خوب» نیستند؛ بعد از تماشا واقعاً نمی‌توانم هیچ‌کدام را به‌طور جداگانه به یاد بیاورم — لااقل از نظر بصری — هرچند بازیگران صداگذاری عملکرد بسیار خوبی دارند. صدای به‌سرعت شناخته‌شدنی سر مایکل هوردن فضا را می‌سازد و داستانی کهنه دربارهٔ خرگوش‌ها را بازگو می‌کند: اینکه چگونه دم سفید و پرپُرش، پاهای قوی عقبی و سرعتش را به‌دست آورد، و در عین حال آسیب‌پذیری‌هایش را نشان می‌دهد. خرگوش موجودی است که بسیاری از حیوانات دیگر فقط می‌خواهند آن را بخورند. پس از نسل‌ها، یک کلونی با تراکم جمعیت روبه‌روست. انسان‌ها قلمروشان را تنگ کرده‌اند و دیگر در لانه جایی نیست. «هیزل» به رئیس پیشنهاد می‌دهد لانهٔ جدیدی تأسیس کنند، اما او خشمگین می‌شود و قبول نمی‌کند. هیزل همراه با «فایور» به هر حال حرکت می‌کنند، اما خیلی زود با کلونی نظامی‌تر و تهاجمی‌تری به رهبری «وندورت» مواجه می‌شوند؛ کسی که با چنگ و خون حکومت می‌کند. همیشه حس می‌کردم در رمان ریچارد آدامز چیزی اورولیایی هست. انتخاب خرگوشِ خوش‌اخلاق و آرام به‌عنوان موضوع این تحلیل تند از ناکارآمدی‌های اجتماعی، تضادها را عمیق‌تر می‌کند؛ زیرا حتی این موجودات پشمالو هم سیستم طبقاتي، سلسله‌مراتب و حتی نوعی پلیس مخفی خودشان را دارند. تماشای انیمیشن لذت‌بخش است. معصومیت و بازیگوشی در کنار خشونت و بیرحمی — همه گاهی اوقات به‌صورت بسیار گرافیکی به تصویر درمی‌آیند، در حالی که داستان جلو می‌رود. ترانهٔ آرت گارفانکل «چشمان روشن» آن‌قدر که من به یاد داشتم برجسته نیست، اما در دقایقی که پخش می‌شود تأثیر قوی‌ای دارد و خوب نشان‌دهندهٔ آن چیزی است که به‌طرز وسوسه‌کننده‌ای برای هیزل و همراهانش نزدیک است. پایانی که به‌نظر عادلانه می‌رسد کاملاً مناسب است، هرچند تا حدی ذهنیت «بقای قوی‌تر» را که این موجودات سعی در فرار از آن دارند — چه با چهار پا و چه با دو پا — تقویت می‌کند.