فیلم A Tree Grows in Brooklyn 1945

این اقتباس دوست‌داشتنی از رمان تحسین‌شده بتی اسمیت است. هم دلگرم‌کننده و هم دل‌خراش است. بازی‌ها از همه جهات دیدنی‌اند و این یکی از آن موارد نادر است که همهٔ بازیگران به‌خوبی انتخاب شده‌اند؛ به‌ویژه پگی آن گارنر و جیمز دان که جالب و تأسف‌آور است هر دو در دههٔ بعد با افت حرفه‌ای مواجه شدند. آن‌ها به‌طرز شگفت‌انگیزی در نقش دختر روشن و کنجکاو...

این اقتباس دوست‌داشتنی از رمان تحسین‌شده بتی اسمیت است. هم دلگرم‌کننده و هم دل‌خراش است. بازی‌ها از همه جهات دیدنی‌اند و این یکی از آن موارد نادر است که همهٔ بازیگران به‌خوبی انتخاب شده‌اند؛ به‌ویژه پگی آن گارنر و جیمز دان که جالب و تأسف‌آور است هر دو در دههٔ بعد با افت حرفه‌ای مواجه شدند. آن‌ها به‌طرز شگفت‌انگیزی در نقش دختر روشن و کنجکاو و پدر مهربان، خیال‌پرداز اما تکانشی و الکلی، با هم بازی می‌کنند. در چند صحنه تقریباً اشکم در آمد و اگر قلبی داشته باشید، احتمالاً شما هم تا نزدیک اشک پیش خواهید رفت. اوایل قرن بیستم، خانوادهٔ نولان در نیویورک روزگار را به‌سختی می‌گذرانند. مادر، کیتی (دوروتی مگوایر)، در تلاش است تا دختر تأثیرپذیرش فرانسی (پگی آن گارنر) و پسرش نیلی (تد دونالدسن) را بزرگ کند، در حالی که پدر—مردی نمایشگر، خیرخواه اما الکلی (جیمز دان)—برای امرار معاش دست‌وپنجه نرم می‌کند و هرگاه کار پیدا می‌کند یا نمی‌کند سراغ مشروب می‌رود. سپس عمهٔ سرزندهٔ سیسی (جوان بلاندل) هست که انگار همیشه دلباختهٔ مردانی به‌نام «بیل» است—حتی اگر نام واقعی‌شان بیل نباشد—و کیتی او را تأثیر بد و آزاداندیشی بیش از حد روی فرزندان می‌داند. با نزدیک شدن تولد فرزند سوم، فشارها نه‌تنها بر زوج، بلکه بر کودکان که پیش‌تر راه‌هایی برای جور کردن چند سنت پیدا کرده‌اند نیز افزایش می‌یابد و احتمالاً تحصیل دختر روشن و کنجکاو باید به‌طور ناگهانی و زودهنگام خاتمه یابد. وقتی تراژدی به خانوادهٔ نولان ضربه می‌زند، وفاداری‌ها زیر فشار قرار می‌گیرند و واقعیت حتی قوی‌ترین پیوندها را می‌آزماید و در عین حال چیزهای دیگر را واضح‌تر جلوه می‌دهد. در برخی لحظات فیلم درام نسبتاً بامزه‌ای است و با اتکا به نگرش‌های محکم طبقهٔ کارگر ایرلندی، بر ارزش‌های خانواده و این نکته تأکید می‌کند که باید به کسانی که دوستشان دارید نشان دهید واقعاً آن‌ها را دوست دارید. تضادهای گاه‌به‌گاه مادر و دختر را هم به‌طرزی سرگرم‌کننده و تأثیرگذار به تصویر می‌کشد؛ اجرای قوی گارنر جوان و بازی همراه‌با میانه‌روی و جذب‌کنندهٔ دونالدسن در نقش برادر شوخ‌طبع، کمک می‌کند فیلم از غرق شدن در ملودرام یا احساساتی‌گری محض دور بماند.