فیلم The Body Snatcher 1945

دزدی قبر یک چیز است، اما قتل چیز دیگری است. دکتر مک‌فارلن و جان گری گذشته‌ای مبهم با هم دارند، اما دقیقاً چه چیزی باعث سلطهٔ گریِ لرزان بر این پزشک برجسته شده است؟ فیلم The Body Snatcher (ربایندهٔ اجساد) براساس داستان کوتاهی از رابرت لوئیس استیونسون ساخته شده و کارگردانی محکمی از رابرت وایزِ چندوجهی دارد — همراه با آن جلوه‌های گوتیکِ باوقار که از...

دزدی قبر یک چیز است، اما قتل چیز دیگری است. دکتر مک‌فارلن و جان گری گذشته‌ای مبهم با هم دارند، اما دقیقاً چه چیزی باعث سلطهٔ گریِ لرزان بر این پزشک برجسته شده است؟ فیلم The Body Snatcher (ربایندهٔ اجساد) براساس داستان کوتاهی از رابرت لوئیس استیونسون ساخته شده و کارگردانی محکمی از رابرت وایزِ چندوجهی دارد — همراه با آن جلوه‌های گوتیکِ باوقار که از تهیه‌کنندهٔ وال لووتن انتظار می‌رود — و اجرای بسیار تأثیرگذارِ بوریس کارلوف. اثر خود را تا حدی دنباله‌ای بر داستان بدنام برک و هِیر معرفی می‌کند؛ اینجا قهرمانان اصلی ما با پیوندی به آن زوج شرور که در دههٔ ۱۸۲۰ اجساد را برای پول می‌دزدیدند، در هاله‌ای از ابهام قرار گرفته‌اند. نکتهٔ برجستهٔ فیلم ریتم‌پردازی شگفت‌انگیز آن است؛ هیچ چیز شتاب‌زده برای ایجاد ترس در تماشاگر پیش رانده نمی‌شود، همه‌چیز آرام و در بافتی گوتیک و باشکوه قاب‌بندی شده است. خط اصلی داستان البته موضوعی بسیار ناخوشایند دارد، اما این یک معضل پزشکی به نامِ پژوهش است که روایت را به تأمل وامی‌دارد. از همان ابتدا در موقعیتی قرار می‌گیریم که شدیداً می‌خواهیم دختری جوان از بیماری‌اش شفا یابد، و این محور فیلم به‌خوبی در میان هراس پنهانی که با پیشروی داستان آشکار می‌شود قرار می‌گیرد. باید گفت که این نوشتهٔ درخشان از استیونسون، لووتن و مک‌دونالد است. بوریس کارلوف نقش گری را بازی می‌کند؛ مردی بزرگ و تکان‌خوران که خودِ ربایندهٔ اجسادِ عنوان است — مردی که با پوزخند و بیان سنجیده ظاهر می‌شود و این‌طور که باید نباید ترسناک به نظر برسد، اما کارلوف در هر صحنه‌ای که هست خون را یخ می‌کند. هنری دانیل نقش مک‌فارلن را دارد؛ اجرایی بسیار عاطفی که شخصیت را درگیرِ تعقیب دستاوردهای پزشکی می‌کند، در حالی که حضور هراس‌انگیز گری دائماً بر او سایه افکنده است. بازیگران دیگری که نقش‌ها را تحکیم می‌کنند عبارت‌اند از راسل وِید به‌عنوان شاگردِ در انتظار دونالد فتس، بلا لوگوسی (برای طرفداران کلاسیک وحشت در یکی از سکانس‌های عالی با کارلوف رویایی به حقیقت می‌پیوندد) در نقش جوزف، و ادیث اتواتر در نقش معشوق وفادار، مگ کمدن. با این حال، همهٔ بازیگران در برابر کار سازندگان اثر، نقش کم‌تری دارند. خیابان‌های سنگفرشِ تاریک و دلگیر جلوه‌گری می‌کنند، کلبهٔ شبیه آلونکِ گری در سایه‌های تیره پنهان شده و گهگاه نور آتش چشمک می‌زند، و پیرامون سنگی مانند سازه‌هایی یکپارچه و سترگ به نظر می‌آیند. چند سکانس برجسته وجود دارد؛ یکی از آن‌ها از سایهٔ شخصیت‌ها برای روایت قصه استفاده می‌کند در حالی که گربهٔ گری نظاره‌گر است، و سپس رول نهایی که تجسمِ حال‌وهوای فیلم است و به‌طور کامل پایانی مناسب بر این قطعهٔ گوتیک و پرشور می‌نهد. بسیار توصیه می‌شود. امتیاز: ۸/۱۰.