فیلم Seduced and Abandoned 1964

این ارزیابی تلخ‌وطنزآمیز از ریاکاری‌ها و استانداردهای دوگانهٔ زندگی در شهرهای کوچک ایتالیا در دههٔ ۱۹۶۰، حال‌وهوایی آتشین و فوران‌گونه دارد. همه‌چیز از وقتی شروع می‌شود که آگنِزه پانزده‌ساله (استفانی ساندریلی) توسط پِپّینو (آلدو پوکلیزی) فریفته می‌شود، در حالی که مادر و خواهرش—که نامزدِ پِپّینو نیز هست (ماتیلده، با بازی پائولا بیجیو)—در حال چرت بعدازظهرند. چندی نگذشته که آگنزه باردار می‌شود و پدر خشمگینش، دون...

این ارزیابی تلخ‌وطنزآمیز از ریاکاری‌ها و استانداردهای دوگانهٔ زندگی در شهرهای کوچک ایتالیا در دههٔ ۱۹۶۰، حال‌وهوایی آتشین و فوران‌گونه دارد. همه‌چیز از وقتی شروع می‌شود که آگنِزه پانزده‌ساله (استفانی ساندریلی) توسط پِپّینو (آلدو پوکلیزی) فریفته می‌شود، در حالی که مادر و خواهرش—که نامزدِ پِپّینو نیز هست (ماتیلده، با بازی پائولا بیجیو)—در حال چرت بعدازظهرند. چندی نگذشته که آگنزه باردار می‌شود و پدر خشمگینش، دون وینچنزو (سارو اورزی)، از پِپّینو می‌خواهد مسئولیت دختر جوان را به‌جا آورد. پِپّینو روسیاه و تا حدی در معرض خطر، فرار می‌کند؛ اما با دنبال‌شدن او توسط برادر آگنزه، آنتونیو (لاندو بوزانکا)، و تهدید تلخ او، تا کجا می‌تواند فرار کند؟ آگنزه که از زندانی‌شدن مداوم در اتاق و رفتار زنندهٔ پدر خسته شده، به این نتیجه می‌رسد که اعتراف پیش کلیسا راه‌حل نیست؛ شاید اعتراف پیش پلیس و رفتن به دادگاه باشد. طنز فیلم چند لایه است: از شوخی‌های بی‌پرده و زمخت گرفته—با طعنه‌ای به ادعای شوخ‌طبعانه دربارهٔ «فقط ۱۵۰۰۰ انزال در تمام عمر؟»—تا انتقادهایی تیز و ستیزگر نسبت به نگرش‌ها، قراردادهای اجتماعی و حتی قانونی که می‌تواند در صورت ازدواج بین قربانی و جانی، تجاوز را مشروع جلوه دهد. در این روایت، چشم‌انداز به‌شدت ناعادلانه‌ای از زبان دختری رنج‌دیده می‌بینیم؛ دختری که وجدانش آکنده از عذاب وجدان است، شبکهٔ حمایتش شکننده و ایمانش نیز به‌واسطهٔ کلیسایی که خیلی مشتاق است او را تن‌فروش بداند، مورد آزمایش قرار می‌گیرد. گاهی طنز بهترین وسیله برای نگاه عینی به پست‌فطرتی است، و در این مورد بازی پوکلیزی در نقش مرد شهوت‌ران و اجرای اورزی در نقش پدر خشمگین—که بیشتر از رفاه دخترانش نگران «نجابت» و آبروی خانواده است—خیلی گویا و تأثیرگذارند. پیش‌درآمدها و موقعیت‌های طنزآمیز فیلم، همراه با روانی و شتاب روایتِ پیترو جرمی، و موسیقی‌ای از کارلو روستیکلی که گه‌گاه یادآور موتیف‌های موریکونه است و لبخندی بر لب می‌نشاند، منتقدانهٔ تلخی را نسبت به ذهنیتی عرضه می‌کنند که اصلش این است: هرکاری می‌کنی، گیر نکن یا باردار نشو! فیلمی خنده‌دار، پرکار و پرتناقض است و با وجودی که پایان برایم کمی ناامیدکننده بود—با توجه به همهٔ تلاش‌هایی که برای نشان‌دادن ستم این موقعیت‌ها شده—در کل ارزش چند ساعت تماشا را دارد.