فیلم The Dukes of Hazzard 2005

اثر بدی بود؛ احتمالاً دوباره تماشا نمی‌کنم و نمی‌توانم آن را توصیه کنم. نمی‌توانم کسی را سرزنش کنم که از این اثر خوشش آمده، اما برای من این داستان مال زمان و مکان دیگری است. من با نماد پرچم کنفدراسیون مشکل دارم؛ وقتی سریال برای اولین بار ساخته شد این نماد بسیار پذیرفته‌تر بود تا در این بازسازی. حتی اگر آن را کنار بگذاریم، قصه درباره...

اثر بدی بود؛ احتمالاً دوباره تماشا نمی‌کنم و نمی‌توانم آن را توصیه کنم. نمی‌توانم کسی را سرزنش کنم که از این اثر خوشش آمده، اما برای من این داستان مال زمان و مکان دیگری است. من با نماد پرچم کنفدراسیون مشکل دارم؛ وقتی سریال برای اولین بار ساخته شد این نماد بسیار پذیرفته‌تر بود تا در این بازسازی. حتی اگر آن را کنار بگذاریم، قصه درباره قاچاقچیان مشروبات دست‌ساز است که با رانندگی خطرناک و هر خلاف دیگری که بتوانند از آن جان سالم به در ببرند، فرار می‌کنند. آن‌ها آدم‌های خوبی نیستند، فقط نسبت به بقیه کمتر بدند و شاید همین برای بعضی‌ها جذاب باشد. من می‌دانستم جانی ناکس‌ویل (Jackass) و سین ویلیام اسکات (American Pie: Stifler) هر دو خیلی بامزه‌اند، و دست‌کم جسیکا سیمپسون جذاب است؛ اما او آن دلبرِ ساخته‌شده‌ای که نمایش می‌دهند نیست و بیشتر نقش‌اش جنبهٔ کمدی دارد. در بین بازیگران مرد تقریباً همانی را می‌بینی که انتظار داشتی، اما هیچ چیز واقعاً شگفت‌انگیزی وجود ندارد. هرچند یک صحنه هست که آن‌ها عملاً از دستگیر شدن خوشحال‌اند، چون قرار است به‌خاطر یک شوخی «بلک‌فیس» کشته شوند. باید بگویم زمینهٔ ماجرا تا حدی ظریف و خوب پرداخته شده، اما می‌شد اصلاً آن صحنه را نداشتند. برای یافتن نکات مثبت تلاش می‌کنم و بهترین چیز احتمالاً فیلمنامه است. خودِ داستان دو آدم معمولی و نه‌چندان باهوش که تلاش می‌کنند شهرشان را از دست یک سرمایه‌دار شرور نجات دهند، نسبتاً خوب از کار در آمده است — مثل کلیشهٔ «سرمایه‌دار نفتی شرور» در The Muppets، اما با پسران روستایی. کاملاً بیهوده نیست، اما قطعاً فیلمی نیست که آن را توصیه کنم یا بخواهم با کسی تماشا کنم.