فیلم Anne of the Thousand Days 1969

ژنویو بوجولد در نقش آن جاه‌طلب و مکار در این فیلم در بهترین فرم خود ظاهر شده است. او دل پادشاه را (ریچارد برتون) می‌رباید و او برای تصاحب و سپس رهایی از او، قلمرو خود را تا پایه و اساس به لرزه درمی‌آورد. حتی اگر با داستان آن بولین آشنا نباشید، روایت به صورت بازنگری ارائه می‌شود، بنابراین از همان ابتدا می‌دانیم سرنوشت او...

ژنویو بوجولد در نقش آن جاه‌طلب و مکار در این فیلم در بهترین فرم خود ظاهر شده است. او دل پادشاه را (ریچارد برتون) می‌رباید و او برای تصاحب و سپس رهایی از او، قلمرو خود را تا پایه و اساس به لرزه درمی‌آورد. حتی اگر با داستان آن بولین آشنا نباشید، روایت به صورت بازنگری ارائه می‌شود، بنابراین از همان ابتدا می‌دانیم سرنوشت او رقم خورده است. آنچه در ادامه رخ می‌دهد نشان می‌دهد چگونه او به قدرت رسید و سقوط بسیاری از اطرافیانش را رقم زد—مهم‌ترینِ آن‌ها ملکه (ایرنه پاپاس) و کاردینال ولزی (آنتونی کویل)‌اند. با کمک شخصیت چاپلوس‌مآب توماس کرامول (جان کالیکوس)، سیاست‌های داخلی و ناپایدار دربار هنری هشتم پیش چشم ما برهنه می‌شود. شاید برتون گاهی بیش‌ازحد نمایشی باشد، اما میان این دو بازیگر شیمی گرمی برقرار است؛ ظاهر فیلم بسیار خوب است و لوکیشن‌ها و طراحی لباس‌ها با دقت فراوان اجرا شده‌اند. در انتها تقریباً نسبت به زنی که تا آخرین نفس بازی کرد دچار دلسوزی می‌شوید، اما هوس‌ها و دمدمی‌مزاجی‌های پادشاه و ناتوانی او در آوردن پسر، حکم مرگش را امضا می‌کند. فیلم طولانی است، اما همچنان یکی از بهترین درام‌های تاریخی ساخته‌شده درباره این موضوع است.