فیلم A Big Bold Beautiful Journey 2025

گفته‌اند «زندگی همان است که خودت می‌سازی» و «ما همان می‌شویم که به آن باور داریم.» برای برخی این‌ها ممکن است صرفاً شعارهای گرم و دلگرم‌کننده‌ی کارت‌های تبریک به نظر برسد، اما اگر واقعاً وقت بگذاریم و خودمان و زندگیمان را واکاوی کنیم، احتمالاً درمی‌یابیم که این گفته‌ها حقیقتی هرچند کوچک در خود دارند. همین نکته موضوع اثر تازه‌ی کارگردان کوگونادا است که به‌طرزی هنرمندانه...

گفته‌اند «زندگی همان است که خودت می‌سازی» و «ما همان می‌شویم که به آن باور داریم.» برای برخی این‌ها ممکن است صرفاً شعارهای گرم و دلگرم‌کننده‌ی کارت‌های تبریک به نظر برسد، اما اگر واقعاً وقت بگذاریم و خودمان و زندگیمان را واکاوی کنیم، احتمالاً درمی‌یابیم که این گفته‌ها حقیقتی هرچند کوچک در خود دارند. همین نکته موضوع اثر تازه‌ی کارگردان کوگونادا است که به‌طرزی هنرمندانه نشان می‌دهد این اصل چگونه در زندگی عاطفی ما، به‌ویژه برای کسانی که مجردند و خود را در مسائل عشق و رابطه ناتوان می‌پندارند، به کار گرفته می‌شود. فیلم ماجراهای عجیب، سوررئال و تا حدی متافیزیکی دیوید (کالین فارل) و سارا (مارگو رابی) را دنبال می‌کند که در یک مراسم عروسی با هم آشنا می‌شوند. اما سفر واقعی آن‌ها قبل از دیدارشان آغاز می‌شود، زمانی که هر یک از آن‌ها خودرویی را از یک شرکت اجاره ماشین غیرمعمول کرایه می‌کنند؛ شرکتی که بیشتر از آنچه در ظاهر به نظر می‌رسد است و توسط دو صاحب خوش‌پوش و عجیب اداره می‌شود (فیبی والر-بریج، کوین کلاین). با پیش رفتن ماجرا، این شرایط نامتعارف ادامه می‌یابد و معلوم می‌شود وضعیت بسیار عمیق‌تر از آن چیزی است که در نگاه اول به چشم می‌آید. اندک‌زمانی پس از پایان مراسم، آن‌ها بی‌آنکه برنامه‌ریزی کرده باشند، سفری جاده‌ای را آغاز می‌کنند؛ سفری برای کشف خود که آن‌ها را از خلال تجربه‌هایی رویایی و عمیقاً بینش‌زا به گذشته‌شان می‌برد. این بازسازی‌های دقیق به آن‌ها نشان می‌دهد چگونه به کسانی تبدیل شده‌اند که اکنون هستند، به‌خصوص در زمینه عشق. پی‌بردن به این‌ها از طریق گذر از درگاه‌های جادویی به واقعیت‌های موازی صورت می‌گیرد که توسط یک دستگاه جی‌پی‌اس عجیب و تعاملی در خودروی اجاره‌ای‌شان آن‌ها را هدایت می‌کند. این درگاه‌ها آن‌ها را قدم‌به‌قدم از مجموعه‌ای رویدادهای خیالی، به‌تدریج جدی‌تر و بسیار شخصی‌تر عبور می‌دهند که چشم‌اندازهایی روشنگرانه نسبت به زندگی و سرشت فردی‌شان ارائه می‌کند — و نشان می‌دهد که لازم نیست حتماً اسیر نتایج گذشته باشند اگر خودشان چنین نخواهند. داستان‌های جمعی و فردی شخصیت‌ها با طیف متنوعی از احساسات روایت می‌شوند؛ برخی دردناک، برخی خوشایند و خنده‌دار، و همه آن‌ها به آگاهی عمیق‌تری از گذشته، حال و آینده‌ی ممکن‌شان منجر می‌گردند. مانند آثار برجسته‌ی پیشینِ کارگردان — «کلمبوس» (۲۰۱۷) و «بعد از یانگ» (۲۰۲۱) — او بار دیگر فیلمی ساخته که درون یک بسته‌بندی سینمایی حساس، حساب‌شده و لایه‌لایه موضوعات زیادی برای تأمل دارد. اما چیزی که این فیلم را از آثار قبلی متمایز می‌کند، بافت‌های احساسی درهم‌تنیده و احساساتی است که طیف وسیع‌تری از عواطف را نسبت به آثار پیشین می‌پوشاند. بدون شک این فیلم تجاری‌ترین اثر کارگردان تا به امروز است، اما تعریف کوگونادا از «تجاری» بسیار پُرمایه‌تر و معنادارتر از بسیاری از آثار امروزی، به‌ویژه در ژانر کمدی-رمانتیک است. شاید در زیرپوست کار از فرمول «پسر و دختر با هم آشنا می‌شوند» استفاده شده، اما با عمقی بسیار بیشتر از نمونه‌های رایج ارائه شده است. همه‌چیز با عناصر تولیدی الهام‌بخش تقویت شده است: طراحی صحنه خلاقانه، فیلم‌برداری چشم‌نواز، موسیقی‌متن هوشمندانه، گنجاندن بموقع لحظات طنز و اجراهای چشمگیر (به‌ویژه مارگو رابی). البته گاهی ریتم فیلم می‌توانست کمی سریع‌تر باشد و داستان پر از چند ابزار روایی است که شاید در ابتدا کمی تحمیل‌شده یا عجیب به نظر برسند، اما در نهایت همه‌شان به‌خوبی نتیجه می‌دهند و بیننده را با لحظات «آها!»ی رضایت‌بخشی روبه‌رو می‌سازند. در مجموع، «A Big Bold Beautiful Journey» سزاوار عنوان جسورانه‌اش است: فیلمی روشنگرانه و در عین حال مناسب برای شب‌های قرار عاشقانه. عجایب و نوآوری‌هایش را دست‌کم نگیرید — احتمالاً خوشحال و سرگرم خواهید شد و شاید در پایان چیزهایی هم درباره خودتان بیاموزید. --- با ظنّی جالب، دیوید (کالین فارل) وقتی به ماشینش می‌رسد می‌بیند چرخش قفل شده و کنار آن تبلیغی برای یک شرکت اجاره خودرو نصب شده است. او باید خودش را به یک عروسی برساند، پس به انباری‌ای مراجعه می‌کند که در آن با یک پذیرش‌چی خشک و آلمانی‌مآب (فیبی والر-بریج) آشنا می‌شود و با خودرویی بیست‌ساله که جی‌پی‌اس خود را دارد راه می‌افتد. او به مراسم می‌رسد و با سارا (مارگو رابی) مرموز ملاقات می‌کند. او ظرف پنج دقیقه پیشنهاد ازدواج می‌دهد؛ نشانی از این‌که این ارتباط قرار است متفاوت باشد. کمی باران می‌بارد، جی‌پی‌اس ماشین دخالت می‌کند و این دو مجرد مصمم به‌زودی هم‌سفر می‌شوند. از آن‌جا سفر خاطره‌محورشان آغاز می‌شود: با درگاهی در یک کشتزار که شبیه معماهای میازاکی است و سپس آن‌ها را از دل صحنه‌هایی رو به افزایشِ احساساتی، ملودراماتیک و گاه عمیق می‌برد؛ از بازیگوشانه و شاد تا به‌مراتب عمیق‌تر. با پیش رفتن داستان، جرقه‌ای بین آن‌ها شکل می‌گیرد، اما معلوم نیست چه خواهد شد. چند صحنه ممکن است خاطرات دوران کودکی و آن نخستین اضطراب‌ها و دلهره‌ها را زنده کند، اما در باقی فیلم به نظر می‌رسد رویدادها برای حداکثر دراماتیزه شدن ساخته شده‌اند تا واقعی به نظر برسند. او کمی بیشتر نقش قصه را در دست دارد، اما خطوط داستانی آن‌قدر پیش‌بینی‌شدنی و آمیخته به تِم‌های آسیب/گناه هستند که هیچ‌یک از شخصیت‌ها به اندازه‌ای پرورش نیافته‌اند تا از حس «این فقط یک رابطه‌ی موقتیِ عروسی بود» فراتر بروند — انگار به‌جای شنیدن مرحله‌ی آشنایی‌شان، آن را جلوی چشممان اجرا می‌کنند. فارل در این نقش طبیعی به نظر نمی‌رسد و شیمی چندانی با رابی که چندان در نقش فرو نمی‌رود مشاهده نکردم. والر-بریج ظاهراً برای افزودن نوعی طنز «روزا کلب»گونه آمده، اما لهجهٔ او اثر چندانی ندارد و در پایان برایم بی‌تفاوت‌کننده بود. فیلم قابل تماشا است، اما چیز ماندگاری برای ارائه ندارد.