فیلم Shalako 1968

از همان ابتدا، با یک ترانهٔ تم نسبتاً افتضاح که تلاش می‌کند «have a go» را با «Shalako» قافیه کند، همه‌چیز مشخص است: فیلم‌نامه بیش‌تر شبیه دیوارنویسی است تا اثری شایستهٔ پولیتزر. گروهی از ستاره‌های روزگار رفته گرد هم آمده‌اند تا در اواخر قرن نوزدهم در غرب وحشی در قالب گروهی شکارچی جولان دهند. آنها تحت رهبری «بارون» (پیتر ون آیک) قرار دارند، همراه با...

از همان ابتدا، با یک ترانهٔ تم نسبتاً افتضاح که تلاش می‌کند «have a go» را با «Shalako» قافیه کند، همه‌چیز مشخص است: فیلم‌نامه بیش‌تر شبیه دیوارنویسی است تا اثری شایستهٔ پولیتزر. گروهی از ستاره‌های روزگار رفته گرد هم آمده‌اند تا در اواخر قرن نوزدهم در غرب وحشی در قالب گروهی شکارچی جولان دهند. آنها تحت رهبری «بارون» (پیتر ون آیک) قرار دارند، همراه با «ایرینا»ی جذاب (بریژیت باردو)، «دگت» بداخلاق (جک هاوکینز) و همسرِ نشان‌دارش (آنر بلکمن)، و با راهنمایی دوروغینِ «فالتون» (استیفن بوید که انگار از «چنگیز خان» ۱۹۶۵ آمده است). آنها به کمک او نیاز دارند چون این سرزمین آپاچی‌هاست، و بومیان از ورود این مداخله‌گران که برای شام خوش‌لباس‌اند و از شراب‌های خوب لذت می‌برند (به لطفِ اریک سایکس) و برای تفریح مکرراً کشتار می‌کنند، اصلاً خرسند نیستند. در مسیر، این گروه نامحتمل با «شالاکو»ی مرموز (شان کانری) روبه‌رو می‌شوند که با بومیان تاریخی دارد و همین سابقه هنگام حمله به کارشان می‌آید؛ اما «فالتون» بلافاصله با همراهان محافظ، وسیلهٔ نقلیه و بیشتر تدارکاتشان پا به فرار می‌گذارد. اکنون جنگی فرسایشی آغاز می‌شود که گروه را در خطر قرار می‌دهد و طبیعی است که باعث می‌شود همه رازها و کثافت‌کاری‌هایشان رو شود و هر یک از این شخصیت‌های نسبتاً بی‌مزه چند لحظه‌ای در مرکز توجه قرار گیرند — و در همین نقطه همه‌چیز به‌ کلی به هم می‌ریزد. هاوکینز و ون آیک، صریح بگویم، واقعاً ناامیدکننده‌اند؛ هرچند بلکمن تلاش می‌کند با نیش‌داری بازی کند، باردو بهتر بود پیش الاغ‌هایش می‌ماند و کانری هم، خوب، واقعاً نمی‌تواند نقش خود را سامان دهد، در حالی که این درام پرحرف و بی‌رمق کش‌دار به سوی پایان نسبتاً قابل‌پیش‌بینی‌اش لنگان لنگان می‌رود. اینکه چرا کسی موافقت به ساخت این فیلم کرده، جای سؤال دارد؛ حاصل کار چیز چندانی برای جبران ندارد.