فیلم Man with a Million 1954

دو ثروتمند پیر ــ رانالد اسکوایر و ویل‌فرید هاید-وایت ــ وقتی آدم آمریکایی تنگ‌دست «آدامز» (گرگوری پک) را می‌بینند، او را به خانه‌شان دعوت کرده و نامه‌ای به او می‌دهند. به او قول می‌دهند که داخل نامه پول است، پس او فوراً برای خوردن یک وعده غذایی لازم می‌نشیند. وقتی زمان پرداخت فرا می‌رسد، او محتوای نامه را نشان می‌دهد: یک اسکناسِ یک‌میلیون پوندی. اسکناس...

دو ثروتمند پیر ــ رانالد اسکوایر و ویل‌فرید هاید-وایت ــ وقتی آدم آمریکایی تنگ‌دست «آدامز» (گرگوری پک) را می‌بینند، او را به خانه‌شان دعوت کرده و نامه‌ای به او می‌دهند. به او قول می‌دهند که داخل نامه پول است، پس او فوراً برای خوردن یک وعده غذایی لازم می‌نشیند. وقتی زمان پرداخت فرا می‌رسد، او محتوای نامه را نشان می‌دهد: یک اسکناسِ یک‌میلیون پوندی. اسکناس واقعی است اما کسی نمی‌تواند آن را نقد کند؛ هیچ‌کس خردِ پول ندارد. به‌سرعت مشخص می‌شود که صرف دیدن آن اسکناس برای باز شدن درهای اعتبار تقریباً در همه جای لندن کافی است. هتلی مجلل، خیاطی‌های عالی و رستوران‌های اشرافی او را به خود فرا می‌خوانند. طبقه مرفه او را با آغوش باز می‌پذیرد و این می‌تواند فرصتی برای نزدیک شدن به «پورتیا» (جین گریفیتس)، دختر مغرورِ «دوشس کرومارتی» (جویس گرنفِل)، فراهم کند. شرطِ ضمنی او با آن دو حامی این است که اسکناس را برای یک ماه دست‌نخورده نگه دارد و در صورت موفقیت، جایزه‌ای درخشان در انتظارش خواهد بود. همه‌چیز دارد خوب پیش می‌رود، اما او یک نکته جزئی را از نظر دور داشته: مالک قبلی سوئیت هتل ــ «دوک فراگنل» (اِی.اِی. متیوز) ــ از تنزل وضعیت خود راضی نیست و با کمک یک خدمتکار تلاش می‌کند همان اسکناس را به سرقت ببرد. وقتی آدامز و خدمت‌کار وفادار و لالش نتوانند اسکناس را به طلبکاران نشان دهند، دیگر حسن‌نیت‌ها از میان می‌رود و اوضاع به‌سرعت آشفته و مشکوک می‌شود. این اقتباس از داستان مارک تواین شاد و دلپذیر است؛ پک در نقش خود شاداب ظاهر می‌شود و جمعی از بازیگران شاخصِ بریتانیایی فیلم را همراهی می‌کنند. روایت با لحن طنزآمیز و بی‌اغماض ریاکاری و سودجویی جامعه را در همه سطوح به چالش می‌کشد و استانداردهای دوگانه‌ای را نشان می‌دهد که وقتی ثروتمندان (یا کسانی که چنین به نظر می‌رسند) واقعاً به پول نیاز ندارند و نیازمندان حتی برای خرید مایحتاج اولیه به آن نزدیک نمی‌شوند، ادامه می‌یابند. پوچیِ بسیاری از شخصیت‌ها به‌طرز برجسته و سرگرم‌کننده‌ای به تصویر کشیده شده و اگرچه پایان فیلم کمی شتاب‌زده به‌نظر می‌رسد، اما از طعنهٔ پایان لذت بردم. به نظر می‌رسد پک از ساخت فیلم لذت برده، همان‌طور که اِی.اِی. متیوز (که معمولاً حالتی مستِ همیشگی دارد) و جویس گرنفِل در بهترین فرم خود هستند؛ من هم از تماشای فیلم لذت بردم.