فیلم A Little Prayer 2023

روابط خانوادگی برای بسیاری از ما مثل تیغی دو لبه است، پر از تضادهای عشق و کینه که گاه همزمان وجود دارند. این مسئله به‌ویژه برای والدین صدق می‌کند؛ والدینی که اغلب هم فرزندان‌شان را دوست دارند و هم از دست آن‌ها عصبانی می‌شوند، حتی وقتی همان کودکان روزی بزرگ می‌شوند و وارد بزرگسالی می‌گردند. چنین وضعیتی واقعاً طاقت‌فرساست؛ ما برای آن‌ها دل می‌سوزانیم و...

روابط خانوادگی برای بسیاری از ما مثل تیغی دو لبه است، پر از تضادهای عشق و کینه که گاه همزمان وجود دارند. این مسئله به‌ویژه برای والدین صدق می‌کند؛ والدینی که اغلب هم فرزندان‌شان را دوست دارند و هم از دست آن‌ها عصبانی می‌شوند، حتی وقتی همان کودکان روزی بزرگ می‌شوند و وارد بزرگسالی می‌گردند. چنین وضعیتی واقعاً طاقت‌فرساست؛ ما برای آن‌ها دل می‌سوزانیم و می‌خواهیم کمک‌شان کنیم، اما در عین حال باید آزادی‌شان را برای یافتن راه‌حل‌های خودشان بپذیریم، حتی اگر تماشای آن دردناک باشد. این وضعیت برای بیل و ونیـدا براس (دیوید استریتِرن، سلِیا وستون)، زوج سالمند و والدین دو فرزند بزرگسال، دیوید (ویل پولِن) و پتی (آنا کمپ)، صادق است. مادر و پدر تلاش می‌کنند حمایت و مشاوره ارائه دهند، اما اغلب نصایح‌شان بی‌تأثیر می‌ماند و باعث رنج و ناامیدی آن‌ها می‌شود. خوشبختانه آن‌ها خود حمایت دیگری هم دارند: عروس خوش‌رو، دلسوز و مهربانشان تامی (جین لوی) که در سکوت با مشکلات ازدواجش با دیوید دست‌وپنجه نرم می‌کند. تامی بیش از همه شبیهِ فرزندی است که بیل و ونیـدا آرزو داشتند داشته باشند، و همین باعث می‌شود آن‌ها عشق و حمایتی را که او بی‌دریغ به آن‌ها می‌دهد، با دل و جان پاسخ دهند، با وجود زندگی آرام اما مملو از ناامیدی که خودش دارد. در جریان این مطالعۀ شخصیت‌محور خانوادگی مشخص می‌شود چه دشواری‌هایی بر دوش آن‌ها سنگینی می‌کند، به‌ویژه بیل و تامی که بار عمده‌ای از مشکلات را تحمل می‌کنند. بر پایهٔ این موضوع، ممکن است فیلم در ظاهر به یک داستان خانوادگی تأثیرگذار و احساس‌برانگیز شبیه باشد، اما متأسفانه هرگز به ظرفیت بالقوه‌اش نائل نمی‌شود. این تأسف‌بار است، چون فیلم نقاط قوت زیادی هم دارد: موسیقی زمینهٔ عاطفی، فیلم‌برداری زیبا و بازی‌های درخشان گروه بازیگران، به‌ویژه استریتِرن، وستون، کمپ و جین لوی (نامزد جایزهٔ Independent Spirit). ایراد اصلی، و شاید عجیب، در خود فیلمنامه است؛ نگارشی که باوجود نامزدی برای جایزهٔ Independent Spirit، هرگز به عمقی که در پی‌اش است نمی‌رسد. قصد ندارم مسائل مطرح‌شده را کم‌اهمیت جلوه دهم، اما مشکلات شخصیت‌ها هم آن‌قدر هولناک و طاقت‌فرسا نیستند که بار عاطفی روایت را حفظ کنند؛ نتیجتاً تأثیر احساسی فیلم رقیق می‌شود. تماشاگران همچنین باید بدانند که تریلر نسبتاً گمراه‌کنندهٔ فیلم، آن را شبیه یک کمدی-درام نشان می‌دهد؛ اما شوخ‌طبعی در کل فیلم بسیار کمتر از آن چیزی است که در پیش‌نمایش دیده می‌شود. این تلاش اخیرِ نویسنده-کارگردان انگس مک‌لاکلان، متأسفانه، بیشتر شبیه نسخهٔ فیلم‌شدهٔ پیش‌نویس اول یک فیلمنامه است که به چند دور بازنویسی دیگر نیاز دارد. اگر فیلم این فرآیند بازنویسی را طی کرده بود شاید نتیجه بهتر می‌شد، اما در وضعیت فعلی حتی دعا هم نمی‌تواند آنچه ساخته شده را چندان بهبود بخشد.