فیلم The Ice Tower 2025

این درام سه خط روایی دارد، اما متأسفانه هیچ‌کدام واقعاً جذاب نیستند و به‌جای آن‌که به یک فانتزی جالب تبدیل شوند، بیشتر به قلمروی ملودرام می‌لغزند. نخستین رشته درباره «ژان» (کلارا پاسینی) است؛ یتیمی پریشان که به‌تازگی از خانه فرار کرده و به‌طور اتفاقی با تولید فیلمی از «ملکه برفی» روبه‌رو می‌شود که با ایفای نقش «کریستینا» (ماریون کوتیار)، زنی دمدمی‌مزاج، برجسته شده است. خودِ...

این درام سه خط روایی دارد، اما متأسفانه هیچ‌کدام واقعاً جذاب نیستند و به‌جای آن‌که به یک فانتزی جالب تبدیل شوند، بیشتر به قلمروی ملودرام می‌لغزند. نخستین رشته درباره «ژان» (کلارا پاسینی) است؛ یتیمی پریشان که به‌تازگی از خانه فرار کرده و به‌طور اتفاقی با تولید فیلمی از «ملکه برفی» روبه‌رو می‌شود که با ایفای نقش «کریستینا» (ماریون کوتیار)، زنی دمدمی‌مزاج، برجسته شده است. خودِ کریستینا هم از مشکلات بی‌نصیب نیست و رشتهٔ سوم، نحوهٔ ساخت فیلم را نشان می‌دهد؛ نتیجه ترکیبی کند، کم‌نور و تا حدودی بی‌رمق از تم‌هاست که هرگز واقعاً نمی‌درخشند. به انصاف باید گفت کوتیار نوعی سردی را منتقل می‌کند که فیلم‌برداری آن را خوب تقویت می‌کند، اما هرچه شخصیتِ این دو زن بیشتر درهم می‌آمیزد، آن تاریکی، وهم و سردی در چیزی نسبتاً رام‌تر حل می‌شود. احتمالاً یکی از اهداف فیلم مبهم‌کردن واقعیت برای هر دو زن — و از این طریق برای ما — است و با پیشرفت داستان می‌بینیم ژان/بیانکا جوانِ شیفته بیش از آنچه هنگام ورود می‌دانستیم در قصه‌ای افسانه‌ای غرق می‌شود؛ با این حال در رابطه‌ای که خیلی سریع شکل می‌گیرد، احساس عمق یا کشش چندانی نمی‌کنم. فیلم فضاساز است، اما این فضا ربطی به شخصیت‌ها یا دیالوگ‌های کم‌حجم آن‌ها ندارد. برای من، چون از قبل می‌دانستم نسخهٔ اصلی آندرسن از «ملکه برفی» چقدر سخت‌گیر و پرتقاضا است، کوتیار نیازی نداشت بار زیادی بر دوش بکشد. نمی‌دانم شاید حالم آن روز مناسب نبود، اما واقعاً از این فیلم ناامید شدم.