انیمیشن The Adventures of Ichabod and Mr. Toad 1949

دو داستان: یکی خوب و دیگری کم‌تر جذاب. «ماجراهای ایکاباد و آقای تواد» فیلمی مرکب از دو داستان از دیزنی است. شاید از میان فیلم‌های بسته‌ایِ آن‌ها یکی از بهترها باشد، اما هنوز هم نتوانست مرا کاملاً سرگرم کند. داستان اول با آقای تواد نسبتاً دل‌پذیر است، در حالی که بخشِ ایکاباد با شروعی محکم پیش می‌آید اما در پایان علاقه‌ام را کمتر کرد. بینگ کرازبی...

دو داستان: یکی خوب و دیگری کم‌تر جذاب. «ماجراهای ایکاباد و آقای تواد» فیلمی مرکب از دو داستان از دیزنی است. شاید از میان فیلم‌های بسته‌ایِ آن‌ها یکی از بهترها باشد، اما هنوز هم نتوانست مرا کاملاً سرگرم کند. داستان اول با آقای تواد نسبتاً دل‌پذیر است، در حالی که بخشِ ایکاباد با شروعی محکم پیش می‌آید اما در پایان علاقه‌ام را کمتر کرد. بینگ کرازبی و بازیل راث‌بون به‌خوبی نقش راویان را ایفا می‌کنند و انیمیشن‌ها بیش از حد قابل‌قبول‌اند. مثل برخی آثار دیزنی از اواخر دههٔ ۴۰، چیزی در آن نیست که از آن بیزار باشی، اما در نهایت آن را بیش از یک اثر متوسط نمی‌دانم. بازیل راث‌بون این فیلم دوگانه را با روایت جذابِ نسخه‌ای بسیار مختصر از «باد در علفزارها» آغاز می‌کند. آقای تواد موجودی ماجراجو و تا حدودی مدگراست؛ با دوست اسبی تازه‌اش «سیرل» و یک گاری زرد بزرگ در اطراف دهکده جولان می‌دهد و برای دوستانش—انگوس مک‌بادجر، رتّی و مالی—دردسر درست می‌کند. آن‌ها بالاخره او را دستگیر و در اتاقش حبس می‌کنند، اما او از پنجره فرار کرده و به زودی صاحب یک خودرو نو و براق می‌شود. اینکه چگونه به آن خودرو رسیده موضوعی می‌شود برای دخالت قانون و اوضاع بیش از پیش برای دوستانش به‌هم‌ریخته می‌گردد؛ تواد زندانی می‌شود و آن‌ها باید نقشهٔ شومی را که شامل چند راسو و خودِ تالار تواد است، کشف کنند. سپس با صدای خوش‌آهنگ بینگ کرازبی وارد داستان «اسلیپی هالو» می‌شویم؛ اما این برداشت چندان لذتبخش نیست. ما با ایکاباد کرین، معلمی لاغر و تا اندازه‌ای بی‌روح و فرصت‌طلب، آشنا می‌شویم که به روستا می‌آید و در پی جلبِ دلِ وارث محلی، کاتریونا است—کاری که رقیبِ خوش‌اندامِ محلی، برون، را خشمگین می‌کند. کرین در اغلب مواقع وضع بهتری دارد تا اینکه مرد جوان دست به اقدامی می‌زند و به‌طور حرف‌هایِ داستان، موجودی را از اعماق قبرستان بازمی‌گرداند تا مانع راهِ عشق و ثروت را از میان بردارد. انیمیشن‌ها به سبک کلاسیک دیزنی و پر از رنگ‌های زنده‌اند و به‌ویژه در قسمت تواد شخصیت‌پردازی پُرحرکتی دیده می‌شود. داستان دوم موسیقی بیشتری دارد—خوانندهٔ فیلم دست‌کم دو ترانه اجرا می‌کند—و شخصیت‌ها بیشتر براساس ویژگی‌های فیزیکی‌شان تعریف شده‌اند تا بازیِ عمیق‌تر. با این حال، این فیلمِ نزدیک به یک ساعتی، دو داستان ماندگار را به‌خوبی به نمایش می‌گذارد و تنها مناسب کودکان نیست. من در حال دیدن همهٔ فیلم‌های دیزنی‌ای هستم که ندیده بودم. آثار پرفروش معروف‌اند، اما فیلم‌هایی مثل این را فکر می‌کردم برنامهٔ شنبه‌عصر تلویزیون‌اند؛ نمی‌دانستم نسخهٔ سینمایی هم دارند! برایم جالب بود که بفهمم آن‌ها دستگاه چندلایه‌ای را که در «بامبی» برای ایجاد حس واقع‌گرایی توسعه داده بودند در بخش ایکاباد استفاده کرده‌اند؛ احتمالاً به‌خاطر زمان‌بر بودن، در بسیاری از فیلم‌های دیگر اعمال نشده است.