فیلم Shelby Oaks 2024

فکر می‌کردم فیلم درباره زنی به‌نام «شلبی اوکس» است، اما در عوض با ترکیبی کم‌مایه و بی‌شرمانه از «بلر ویچ» و «پیشگویی» طرفیم که انگار از تکه‌های کنار گذاشتهٔ فیلم‌های بلوم‌هاوس ساخته شده — و فیلم چندان خوبی نیست. فیلم با لحن مستند‌نمایی اغراق‌شده آغاز می‌شود و به ما می‌گوید چهار نفر از اعضای یکی از پربیننده‌ترین برنامه‌های آمریکایی بررسی پدیده‌های فراطبیعی در یوتیوب در...

فکر می‌کردم فیلم درباره زنی به‌نام «شلبی اوکس» است، اما در عوض با ترکیبی کم‌مایه و بی‌شرمانه از «بلر ویچ» و «پیشگویی» طرفیم که انگار از تکه‌های کنار گذاشتهٔ فیلم‌های بلوم‌هاوس ساخته شده — و فیلم چندان خوبی نیست. فیلم با لحن مستند‌نمایی اغراق‌شده آغاز می‌شود و به ما می‌گوید چهار نفر از اعضای یکی از پربیننده‌ترین برنامه‌های آمریکایی بررسی پدیده‌های فراطبیعی در یوتیوب در جنگل‌های حوالی شهر متروکهٔ شلبی اوکس ناپدید شده‌اند. جسدها به شکلی نسبتاً دلخراش پیدا می‌شوند، اما جسد «رایلی» (سارا دورن) نیست و خواهرش «میا» (کمیل سالیوان) مصمم است بفهمد چه اتفاقی افتاده. چند سال می‌گذرد و مردی غریب با یک نوار دوربین به در خانه‌اش می‌آید — آیا این نوار سرنخی برای رفتن به جنگل ترسناک و کشف راز خواهد داد؟ یکی از صحنه‌ها این است که او با لباس خون‌آلود روی مبل خانه‌اش نشسته است پس از تجربه‌ای آسیب‌زا روی آستانهٔ در و شوهرش کنار او می‌نشیند. او فقط می‌پرسد «حالت خوبه؟»؛ او سر تکان می‌دهد و شوهر به آشپزخانه می‌رود و یک قوطی آبجو باز می‌کند. این صحنه تا حد زیادی سطح شخصیت‌پردازی را نشان می‌دهد، چون این تلاش کم‌رمق در طول نود دقیقهٔ خسته‌کننده پیشرفتی از خود نشان نمی‌دهد. ادامهٔ فیلم بیشتر ادای احترامی است به حدود دوازده فیلم دیگر این ژانر تا اینکه اثری اصیل باشد. بازی‌ها به همان اندازه دیالوگ‌ها ضعیف‌اند و پایان‌بندی همهٔ وحشتی را دارد که در صحنه‌های تهدید‌آمیز «اُرسولا» در «پری دریایی کوچک» (1989) دیده می‌شود. من این فیلم را تنها در سینما دیدم و دلیلش واضح است. شاید این ژانر باید از انتخاب بازیگران و داستان‌های بهتر شروع کند و نه اینکه فقط به جیرجیر درختان و افکت‌های صوتی ترسناک تکیه کند. من سراغش نمی‌روم، متأسفم.