فیلم Dreamgirls 2006

جنیفر هادسون در این اثر موسیقایی پر فراز و نشیب، واقعاً درخشان است. او ایفّی است که همراه با دینا (بیانسه) و لُرل (آنیکا نونی رز) سه‌نفره‌ای از خوانندگانِ مشتاق شهرت و ثروت را تشکیل می‌دهند. در مسیرشان با دشواری‌های معمول از جمله تعصبات نژادی و جنسیتی و رقابت‌های شخصی روبه‌رو می‌شوند. آن‌ها توسط فروشندهٔ خودروهای دست‌دومِ دیترویت، «کرتیس» (جیمی فاکس)، قرارداد بسته می‌شوند تا...

جنیفر هادسون در این اثر موسیقایی پر فراز و نشیب، واقعاً درخشان است. او ایفّی است که همراه با دینا (بیانسه) و لُرل (آنیکا نونی رز) سه‌نفره‌ای از خوانندگانِ مشتاق شهرت و ثروت را تشکیل می‌دهند. در مسیرشان با دشواری‌های معمول از جمله تعصبات نژادی و جنسیتی و رقابت‌های شخصی روبه‌رو می‌شوند. آن‌ها توسط فروشندهٔ خودروهای دست‌دومِ دیترویت، «کرتیس» (جیمی فاکس)، قرارداد بسته می‌شوند تا گروهِ او را در کنار ستارهٔ جاافتاده و خوش‌گذرانی به نام «جیمز ارلی» (ادی مورفی) همراهی کنند و به‌زودی به نظر می‌رسد مسیرشان هموار شده است. اما وقتی کرتیس می‌فهمد چشم‌انداز او برای این زنان بااستعداد واقعاً اوج می‌گیرد، از ایفّی و حتی از ارلی چشم‌پوشی می‌کند. گاه فیلم تا مرز ملودرامِ خانوادگی پیش می‌رود، اما در کل داستانی قوی از اثبات شجاعت و توان این زنان است. آن‌ها علیه صنعت موسیقیِ مردسالار قد علم می‌کنند و می‌کوشند نه فقط در صنعت بلکه در مواجهه با مدیریت و روابط شخصی‌شان نیز جایگاه خود را اثبات کنند، تا آنکه پایانی قدرتمند و دل‌نشین به‌دست می‌آید. هنری کریگر و تام آین اشعار قدرتمند و تأثیرگذاری نوشته‌اند که خصوصاً در قطعاتِ عنوانی، «It's All Over» («همه‌چیز تمام شد») و اجرایِ چشمگیر «One Night Only» خود را نشان می‌دهد. جزییات تولید، فیلم‌برداری و ریتم کلی فیلم تماشاگر را با خود همراه می‌کنند؛ اجراها پرانرژی‌اند و احساساتی که منتقل می‌کنند اغلب بسیار تاثیرگذارند. جیمی فاکس در مقایسه کمی ضعیف‌تر ظاهر می‌شود—به‌ویژه وقتی آواز می‌خواند—در حالی که ادی مورفی در این زمینه بهتر عمل می‌کند. در مجموع، فیلم نمایش سرگرم‌کننده‌ای است از اینکه چگونه این زنان با سیستمی و جامعه‌ای که از ابتدا علیه‌شان بود روبه‌رو شده و آن را شکست دادند. آیا شباهت‌هایی با موتاون دارد؟